BAHAGI 2<\/p>\n
\u201cMarissa\u2026\u201d<\/p>\n
Halos hindi marinig ang boses ni Don Ramon Soriano.<\/p>\n
Pero narinig iyon ni Bianca.<\/p>\n
At sa kung anong dahilan, mas kinabahan siya sa isang pangalang iyon kaysa sa tunog ng ambulansyang papalapit sa mansyon.<\/p>\n
\u201cDaddy?\u201d<\/p>\n
Hindi sumagot si Don Ramon.<\/p>\n
Nakatitig lamang siya sa pilak na pulseras sa pulsuhan ni Maya.<\/p>\n
<\/p>\n
M R S.<\/p>\n
Tatlong letra.<\/p>\n
Napakaliit.<\/p>\n
Pero parang sapat para biglang mabuksan ang isang pintuang mahigit dalawampung taon nang pilit niyang isinara.<\/p>\n
\u201cDaddy, sino si Marissa?\u201d<\/p>\n
Wala pa ring sagot.<\/p>\n
Dumating ang mga paramedic at mabilis na inasikaso si Maya. Pinagbigyan sila ng mga bisita ng daan.<\/p>\n
Kanina lamang ay may mga tumatawa.<\/p>\n
Ngayon, wala nang makatingin nang diretso kay Bianca.<\/p>\n
Ang ibang cellphone na kanina ay nakatutok kay Maya ay dahan dahang ibinaba.<\/p>\n
May isang bisitang tahimik na umalis.<\/p>\n
May isa namang nagbura yata ng video.<\/p>\n
Si Camille ay nakatayo lamang sa gilid, nanginginig ang mga daliri.<\/p>\n
\u201cBianca,\u201d bulong niya. \u201cSinabi niyang hindi siya marunong lumangoy.\u201d<\/p>\n
Napalingon si Bianca.<\/p>\n
\u201cHuwag ngayon.\u201d<\/p>\n
\u201cPero sinabi niya.\u201d<\/p>\n
\u201cSabi kong huwag ngayon.\u201d<\/p>\n
Mas malakas ang huling salita.<\/p>\n
Napatingin ang mga tao.<\/p>\n
Noon lamang tila naunawaan ni Bianca na walang kakampi sa kanya.<\/p>\n
Hindi na ito katulad ng ibang pagkakataon na maaari niyang tawagan ang ama at sabihin na ayusin ang problema.<\/p>\n
Dahil ngayon\u2026<\/p>\n
Ang ama niya mismo ang mukhang pinakawasak sa lahat.<\/p>\n
Sumakay si Don Ramon sa ambulansya kasama si Maya.<\/p>\n
\u201cDaddy.\u201d<\/p>\n
Pinigilan siya ni Bianca.<\/p>\n
\u201cLilinawin mo muna sa akin kung sino si Marissa.\u201d<\/p>\n
Tumingin sa kanya ang ama.<\/p>\n
Matagal.<\/p>\n
Pagkatapos ay sinabi nito ang apat na salitang lalong nagpalamig sa gabi.<\/p>\n
\u201cHindi dito, Bianca.\u201d<\/p>\n
At sumara ang pinto ng ambulansya.<\/p>\n
Hindi alam ni Bianca kung bakit, pero pakiramdam niya ay hindi lamang si Maya ang umalis sa mansyon nang gabing iyon.<\/p>\n
Parang may bahagi ng dati niyang buhay na sumakay rin sa ambulansya.<\/p>\n
At hindi na babalik.<\/p>\n
Kinabukasan, alas sais pa lamang ng umaga ay gising na ang buong bahay.<\/p>\n
Hindi dahil sa party.<\/p>\n
Kundi dahil kumalat na ang video.<\/p>\n
May bisitang nag upload ng ilang segundo ng pangyayari bago pa man ito napigilan.<\/p>\n
Hindi malinaw ang mukha ni Maya sa video, pero malinaw ang pagtulak.<\/p>\n
Malinaw din ang pagtawa.<\/p>\n
At malinaw na malinaw ang boses ni Maya bago iyon.<\/p>\n
Hindi po talaga ako marunong lumangoy.<\/p>\n
Nasa sala si Bianca nang ihagis niya ang cellphone sa sofa.<\/p>\n
\u201cBurahin ninyo!\u201d<\/p>\n
Walang sumagot.<\/p>\n
\u201cNasaan si Daddy?\u201d<\/p>\n
Tahimik ang mga kasambahay.<\/p>\n
\u201cTinatanong ko kung nasaan ang Daddy ko!\u201d<\/p>\n
Si Aling Cora, ang pinakamatagal nang kasambahay ng pamilya, ang lumapit.<\/p>\n
\u201cNasa ospital pa po.\u201d<\/p>\n
\u201cMagdamag?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
Napatigil si Bianca.<\/p>\n
Magdamag.<\/p>\n
Hindi na niya maalala kung kailan huling nagbantay nang magdamag ang ama niya para sa kahit sino.<\/p>\n
Kahit noong naoperahan siya sa appendix noong labing anim siya, umuwi rin si Don Ramon pagkatapos ng ilang oras dahil may board meeting kinabukasan.<\/p>\n
Pero para kay Maya\u2026<\/p>\n
Magdamag.<\/p>\n
\u201cKumusta siya?\u201d<\/p>\n
Nagulat si Aling Cora sa tanong.<\/p>\n
Marahil pati si Bianca ay nagulat din sa sarili niya.<\/p>\n
\u201cStable na raw po.\u201d<\/p>\n
Saglit na nakahinga nang maayos si Bianca.<\/p>\n
Pagkatapos ay bumalik ang takot.<\/p>\n
\u201cAt iyong pulseras?\u201d<\/p>\n
Hindi sumagot si Aling Cora.<\/p>\n
\u201cAno ang alam mo?\u201d<\/p>\n
\u201cMa\u2019am Bianca\u2026\u201d<\/p>\n
\u201cAno ang alam mo tungkol kay Marissa?\u201d<\/p>\n
Namutla ang matandang babae.<\/p>\n
Iyon lang ang kailangan ni Bianca upang malaman na hindi siya nagkakamali.<\/p>\n
May alam ito.<\/p>\n
\u201cSabihin mo sa akin.\u201d<\/p>\n
Umiling si Aling Cora.<\/p>\n
\u201cHindi sa akin dapat manggaling.\u201d<\/p>\n
\u201cDalawampung taon ka nang nagtatrabaho dito. Huwag mong sabihin sa akin na wala kang alam.\u201d<\/p>\n
Huminga nang malalim ang matanda.<\/p>\n
\u201cMay mga lihim po na habang mas matagal itinatago, mas nagiging mabigat.\u201d<\/p>\n
\u201cAno nga iyon?\u201d<\/p>\n
Tumingin si Aling Cora sa malaking portrait ng pamilya Soriano na nakasabit sa dingding.<\/p>\n
Naroon si Don Ramon.<\/p>\n
Ang yumaong asawa niyang si Elena.<\/p>\n
At si Bianca na pitong taong gulang pa lamang noong kinunan ang larawan.<\/p>\n
Perpektong pamilya.<\/p>\n
Iyon ang nakikita ng lahat.<\/p>\n
Pero hindi iyon ang buong larawan.<\/p>\n
\u201cTanungin ninyo po ang daddy ninyo tungkol sa bahay sa Batangas.\u201d<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
\u201cBahay sa Batangas.\u201d<\/p>\n
\u201cBakit?\u201d<\/p>\n
Bumuka ang bibig ni Aling Cora.<\/p>\n
Pero hindi niya itinuloy.<\/p>\n
May narinig silang sasakyan sa labas.<\/p>\n
Dumating si Don Ramon.<\/p>\n
Hindi na nakapagtanong si Bianca.<\/p>\n
Pumasok ang ama na gusot ang damit at halatang walang tulog.<\/p>\n
\u201cDaddy.\u201d<\/p>\n
\u201cMagbihis ka.\u201d<\/p>\n
\u201cSaan tayo pupunta?\u201d<\/p>\n
\u201cSa ospital.\u201d<\/p>\n
\u201cAyoko.\u201d<\/p>\n
Napatingin si Don Ramon sa kanya.<\/p>\n
Hindi iyon ang tinging nakasanayan ni Bianca.<\/p>\n
Walang lambing.<\/p>\n
Walang pagtatanggol.<\/p>\n
\u201cBianca, muntik nang mawala ang isang tao dahil sa ginawa mo.\u201d<\/p>\n
\u201cNagbibiro lang ako.\u201d<\/p>\n
\u201cSinabi niyang hindi siya marunong lumangoy.\u201d<\/p>\n
\u201cPero hindi ko naman alam na totoong\u2026\u201d<\/p>\n
\u201cAnong klaseng sagot iyan?\u201d<\/p>\n
Napatahimik siya.<\/p>\n
Sa unang pagkakataon sa buhay niya, tinaasan siya ng boses ng ama.<\/p>\n
Hindi empleyado.<\/p>\n
Hindi driver.<\/p>\n
Hindi security guard.<\/p>\n
Siya.<\/p>\n
\u201cDaddy\u2026\u201d<\/p>\n
\u201cPupunta ka sa ospital. Hihingi ka ng tawad.\u201d<\/p>\n
\u201cAt pagkatapos sasabihin mo kung sino si Marissa?\u201d<\/p>\n
Napatigil si Don Ramon.<\/p>\n
Mabagal siyang napaupo.<\/p>\n
Parang biglang tumanda nang sampung taon ang mukha niya.<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
Iyon lamang.<\/p>\n
Oo.<\/p>\n
Sa ospital sa Muntinlupa, gising na si Maya nang dumating sila.<\/p>\n
Maputla pa rin siya. Mahina ang boses. May nakaupo sa tabi niyang binatilyong si Nico, ang kapatid niyang labing pitong taong gulang.<\/p>\n
Nang makita ni Nico si Bianca, agad siyang tumayo.<\/p>\n
\u201cKayo iyong nagtulak sa ate ko.\u201d<\/p>\n
\u201cNico,\u201d mahinang saway ni Maya.<\/p>\n
\u201cHuwag mo akong pigilan, Ate. Sinabi mong ayaw mo sa tubig. Ilang beses mong sinabi.\u201d<\/p>\n
Walang maisagot si Bianca.<\/p>\n
Karaniwan, kapag may kumausap sa kanya nang ganoon, nagagalit siya.<\/p>\n
Ngayon hindi.<\/p>\n
Tumingin siya kay Maya.<\/p>\n
May kung anong nakabara sa lalamunan niya.<\/p>\n
\u201cSorry.\u201d<\/p>\n
Mahina.<\/p>\n
Halos pabulong.<\/p>\n
Nakasimangot si Nico.<\/p>\n
\u201cHa?\u201d<\/p>\n
\u201cSinabi kong sorry.<\/p>\n
Tumingin sa kanya si Maya.<\/p>\n
Hindi ngumiti.<\/p>\n
Hindi rin siya nagsabing ayos lang.<\/p>\n
Mabuti iyon.<\/p>\n
Dahil hindi naman talaga ayos.<\/p>\n
\u201cNarinig ko po,\u201d sagot ni Maya.<\/p>\n
Iyon lang.<\/p>\n
Walang mabilis na kapatawaran.<\/p>\n
Walang eksenang biglang magkakayakap ang lahat.<\/p>\n
May mga bagay na hindi naaayos sa isang sorry.<\/p>\n
At marahil iyon ang unang leksiyong hindi nabili ng pera para kay Bianca.<\/p>\n
Lumapit si Don Ramon sa kama.<\/p>\n
\u201cMaya, maaari ko bang makita ang pulseras mo?\u201d<\/p>\n
Napatingin si Maya sa kanyang pulsuhan.<\/p>\n
\u201cIto po?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
Inalis niya iyon at iniabot.<\/p>\n
Hawak ni Don Ramon ang maliit na bagay na parang napakahalaga nito.<\/p>\n
\u201cSaan mo nakuha?\u201d<\/p>\n
\u201cKay Mama.\u201d<\/p>\n
\u201cAno ang pangalan ng mama mo?\u201d<\/p>\n
\u201cMarissa Reyes po.\u201d<\/p>\n
Napapikit si Don Ramon.<\/p>\n
Napatayo si Bianca.<\/p>\n
\u201cSiya iyong Marissa?\u201d<\/p>\n
Tumango si Maya.<\/p>\n
\u201cPero patay na po si Mama. Labing dalawang taon na.\u201d<\/p>\n
Parang may humampas sa dibdib ni Don Ramon.<\/p>\n
\u201cPatay na?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
Hindi siya nakapagsalita.<\/p>\n
Maya maya ay nagtanong siya.<\/p>\n
\u201cMay litrato ka ba niya?\u201d<\/p>\n
Kinuha ni Maya ang cellphone niya.<\/p>\n
Nag scroll.<\/p>\n
Pagkatapos ay ipinakita ang isang lumang larawan.<\/p>\n
Isang babae sa tabing dagat.<\/p>\n
Mahaba ang buhok.<\/p>\n
Payat.<\/p>\n
Nakangiti habang nakatingin sa camera.<\/p>\n
Nabitawan ni Don Ramon ang pulseras.<\/p>\n
\u201cDaddy!\u201d<\/p>\n
Napahawak si Bianca sa kanya.<\/p>\n
Pero itinulak niya nang bahagya ang kamay ng anak at naupo.<\/p>\n
\u201cSiya nga.\u201d<\/p>\n
Maya looked confused.<\/p>\n
\u201cKilala ninyo po ang mama ko?\u201d<\/p>\n
Hindi agad sumagot si Don Ramon.<\/p>\n
Tumayo si Nico sa kabilang bahagi ng kama.<\/p>\n
\u201cAno pong relasyon ninyo sa mama namin?\u201d<\/p>\n
Tahimik ang silid.<\/p>\n
Maging ang tunog ng air conditioner ay parang lumakas.<\/p>\n
At doon sinabi ni Don Ramon ang katotohanang dalawampu\u2019t apat na taon niyang itinago.<\/p>\n
\u201cMinahal ko ang mama ninyo.\u201d<\/p>\n
Nanigas si Maya.<\/p>\n
Pati si Bianca.<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
Bago pakasalan ni Don Ramon si Elena, matagal na niyang kasintahan si Marissa.<\/p>\n
Hindi mayaman si Marissa.<\/p>\n
Anak siya ng mangingisda sa Batangas.<\/p>\n
Nakilala niya si Ramon noong nagsisimula pa lamang itong magtayo ng maliit na construction supply business.<\/p>\n
Wala pang mansyon noon.<\/p>\n
Wala pang mga driver.<\/p>\n
Wala pang Don sa pangalan niya.<\/p>\n
Ramon lang.<\/p>\n
At si Marissa ang kasama niya noong halos wala pa siyang pera.<\/p>\n
\u201cNagplano kaming magpakasal,\u201d sabi ni Don Ramon.<\/p>\n
\u201cPero ayaw sa kanya ng pamilya ko.\u201d<\/p>\n
Napatawa si Bianca nang mapait.<\/p>\n
\u201cSo iniwan mo siya?\u201d<\/p>\n
Hindi sumagot ang ama.<\/p>\n
Sapat na iyon.<\/p>\n
\u201cGrabe.\u201d<\/p>\n
\u201cBianca.\u201d<\/p>\n
\u201cAnong Bianca? Totoo naman.\u201d<\/p>\n
Napayuko si Don Ramon.<\/p>\n
Nagpatuloy siya.<\/p>\n
Pinilit siyang pumili noon.<\/p>\n
Pamilya at negosyo.<\/p>\n
O Marissa.<\/p>\n
Pinili niya ang negosyo.<\/p>\n
Akala niya iyon na ang pinakamasakit niyang ginawa.<\/p>\n
Hindi pala.<\/p>\n
Makalipas ang ilang buwan, nakatanggap siya ng liham mula kay Marissa.<\/p>\n
Buntis ito.<\/p>\n
Pero hindi niya nabasa agad ang liham.<\/p>\n
Ang kanyang ina ang nakatanggap.<\/p>\n
Itinago iyon.<\/p>\n
Taon ang lumipas bago niya nalaman.<\/p>\n
Hinahanap niya si Marissa, pero lumipat na ito.<\/p>\n
At pagkatapos\u2026<\/p>\n
Wala na.<\/p>\n
\u201cSandali.\u201d<\/p>\n
Namutla si Maya.<\/p>\n
\u201cHindi ninyo ibig sabihin\u2026\u201d<\/p>\n
Tumingin si Don Ramon sa kanya.<\/p>\n
Hindi niya kayang tapusin ang pangungusap.<\/p>\n
Si Bianca ang nakatapos.<\/p>\n
\u201cKapatid kita?\u201d<\/p>\n
Walang nagsalita.<\/p>\n
Maya shook her head.<\/p>\n
\u201cHindi. Hindi puwedeng basta ganyan.\u201d<\/p>\n
\u201cTama ka,\u201d sabi ni Don Ramon. \u201cHindi natin alam.\u201d<\/p>\n
Kaya nagpa DNA test sila.<\/p>\n
Tatlong araw ang paghihintay.<\/p>\n
Pinakamahabang tatlong araw sa buhay ni Bianca.<\/p>\n
Hindi siya lumabas.<\/p>\n
Hindi rin siya nag social media.<\/p>\n
Hindi siya sumagot sa mga kaibigan.<\/p>\n
Si Camille ay ilang beses tumawag.<\/p>\n
Hindi niya sinagot.<\/p>\n
Sa ikalawang gabi, bumaba siya sa kusina nang halos hatinggabi.<\/p>\n
Naroon si Aling Cora.<\/p>\n
Tahimik na naghihiwa ng mangga.<\/p>\n
\u201cAlam mo noon pa?\u201d<\/p>\n
\u201cMay hinala po ako.\u201d<\/p>\n
\u201cBakit hindi mo sinabi?\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ko po kuwento iyon para sabihin.\u201d<\/p>\n
Umupo si Bianca.<\/p>\n
Matagal siyang nakatingin sa mesa.<\/p>\n
\u201cMasamang tao ba ako?\u201d<\/p>\n
Hindi agad sumagot si Aling Cora.<\/p>\n
At iyon ang ikinagulat niya.<\/p>\n
Sanay siyang sabihan ng mga tao ng hindi, Ma\u2019am.<\/p>\n
Hindi po.<\/p>\n
Mabait po kayo.<\/p>\n
Mabuti po kayong tao.<\/p>\n
Pero sinabi ng matanda.<\/p>\n
\u201cMay mga ginawa po kayong masama.\u201d<\/p>\n
Mas masakit pala iyon.<\/p>\n
Dahil totoo.<\/p>\n
\u201cPero hindi ibig sabihin na hanggang doon na lang kayo.\u201d<\/p>\n
Napatingin si Bianca.<\/p>\n
\u201cMay magagawa pa ba ako?\u201d<\/p>\n
\u201cMeron.\u201d<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
\u201cMagbago kahit walang nakakakita.\u201d<\/p>\n
Hindi iyon dramatic.<\/p>\n
Walang music.<\/p>\n
Walang yakapan.<\/p>\n
Mangga lang sa mesa.<\/p>\n
At dalawang babaeng gising nang hatinggabi.<\/p>\n
Pero doon nagsimulang magbago si Bianca.<\/p>\n
Hindi noong nag sorry siya.<\/p>\n
Hindi noong pinagalitan siya ng ama.<\/p>\n
Kundi noong naisip niyang maaaring walang pumalakpak sa pagbabago niya.<\/p>\n
At kailangan pa rin niyang gawin.<\/p>\n
Dumating ang resulta.<\/p>\n
Nasa study silang lahat.<\/p>\n
Si Don Ramon.<\/p>\n
Bianca.<\/p>\n
Maya.<\/p>\n
Nico.<\/p>\n
At ang abogado ng pamilya.<\/p>\n
Binuksan ni Don Ramon ang envelope.<\/p>\n
Hindi niya agad binasa nang malakas.<\/p>\n
Nanlaki lamang ang mga mata niya.<\/p>\n
Maya stood up.<\/p>\n
\u201cAno po?\u201d<\/p>\n
Iniabot niya ang papel.<\/p>\n
Nanginginig ang kamay ni Maya habang binabasa iyon.<\/p>\n
Probability of paternity.<\/p>\n
99.99 percent.<\/p>\n
Napaupo siya.<\/p>\n
Si Nico naman ay nakatitig sa sahig.<\/p>\n
Hindi alam kung matutuwa o magagalit.<\/p>\n
Si Bianca ang unang nagsalita.<\/p>\n
\u201cSo\u2026\u201d<\/p>\n
Huminto siya.<\/p>\n
Hindi niya alam kung anong tawag ang gagamitin.<\/p>\n
Ate?<\/p>\n
Maya?<\/p>\n
Kapatid?<\/p>\n
Ang awkward.<\/p>\n
At sa hindi inaasahang pagkakataon, si Maya ang natawa nang mahina.<\/p>\n
\u201cHuwag mo muna akong tawaging Ate. Parang ang weird.\u201d<\/p>\n
Napatawa rin si Bianca.<\/p>\n
Saglit lamang.<\/p>\n
Pagkatapos ay pareho silang natahimik.<\/p>\n
\u201cSorry,\u201d sabi ulit ni Bianca.<\/p>\n
Mas malinaw ngayon.<\/p>\n
\u201cHindi dahil kapatid pala kita. Kahit hindi tayo magkadugo, mali pa rin iyong ginawa ko.\u201d<\/p>\n
Tumingin sa kanya si Maya.<\/p>\n
Iyon ang unang pagkakataong nakita niya si Bianca na walang depensa.<\/p>\n
Walang yabang.<\/p>\n
Walang Daddy ko si Don Ramon Soriano.<\/p>\n
Isang dalawampu\u2019t isang taong gulang na babae lamang na nahihiya sa sarili niyang ginawa.<\/p>\n
\u201cHindi kita mapapatawad agad,\u201d sabi ni Maya.<\/p>\n
Tumango si Bianca.<\/p>\n
\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n
\u201cTakot pa rin ako kapag naaalala ko iyong tubig.\u201d<\/p>\n
\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n
\u201cAt ayokong isipin mong dahil magkapatid tayo, burado na iyon.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi.\u201d<\/p>\n
Tahimik ulit.<\/p>\n
Pagkatapos ay sinabi ni Bianca.<\/p>\n
\u201cPero sana dumating iyong araw na hindi mo na ako kailangang katakutan.\u201d<\/p>\n
Hindi sumagot si Maya.<\/p>\n
Pero hindi rin siya tumalikod.<\/p>\n
Sapat muna iyon.<\/p>\n
May isa pang problema.<\/p>\n
Nang malaman ng media ang tungkol sa DNA test, naging malaking usapan ang pamilya Soriano.<\/p>\n
May mga reporter sa labas ng mansyon.<\/p>\n
May mga haka haka tungkol sa mana.<\/p>\n
May mga nagsabing pera lang ang habol ni Maya.<\/p>\n
May nagsabing plano raw lahat.<\/p>\n
Iyon ang pinakamasakit para kay Maya.<\/p>\n
\u201cGusto kong bumalik sa trabaho,\u201d sabi niya kay Don Ramon.<\/p>\n
\u201cHindi mo kailangang magtrabaho bilang kasambahay.\u201d<\/p>\n
\u201cPero gusto kong magtrabaho.\u201d<\/p>\n
\u201cMaya, anak kita.\u201d<\/p>\n
\u201cAt?\u201d<\/p>\n
Napatahimik si Don Ramon.<\/p>\n
\u201cAnak ninyo ako, pero hindi ibig sabihin noon gusto kong mabuhay na umaasa sa pera ninyo.\u201d<\/p>\n
Doon siya napangiti.<\/p>\n
Dahil iyon mismo ang ugali ni Marissa.<\/p>\n
Matigas ang ulo.<\/p>\n
Tahimik pero hindi mahina.<\/p>\n
\u201cAno ang gusto mong gawin?\u201d<\/p>\n
Matagal nang pangarap ni Maya ang makatapos ng nursing.<\/p>\n
Huminto siya dalawang taon noon dahil kinailangan niyang magtrabaho.<\/p>\n
Binayaran ni Don Ramon ang pag aaral niya.<\/p>\n
Pero may kondisyon si Maya.<\/p>\n
\u201cUtang.\u201d<\/p>\n
\u201cAnak\u2026\u201d<\/p>\n
\u201cUtang.\u201d<\/p>\n
Napailing ang ama.<\/p>\n
\u201cSige. Utang.\u201d<\/p>\n
Hindi naman talaga niya balak singilin.<\/p>\n
Alam iyon ni Maya.<\/p>\n
Alam din ni Don Ramon na alam ni Maya.<\/p>\n
Hindi na nila pinagtalunan.<\/p>\n
Si Nico naman ay ipinagpatuloy ang senior high school at kalaunan ay kumuha ng engineering.<\/p>\n
Hindi naging madali ang lahat.<\/p>\n
Hindi biglang naging magkapatid na parang teleserye sina Maya at Bianca.<\/p>\n
Nag away sila.<\/p>\n
Maraming beses.<\/p>\n
Minsan dahil hiniram ni Bianca ang damit ni Maya nang hindi nagpapaalam.<\/p>\n
Minsan dahil ayaw ni Maya sa paraan ng pagsasalita ni Bianca sa driver.<\/p>\n
Minsan dahil pumasok si Bianca sa kuwarto niya nang walang katok.<\/p>\n
\u201cMay pinto para katukin,\u201d sigaw ni Maya.<\/p>\n
\u201cMagkapatid tayo.\u201d<\/p>\n
\u201cAt may kamay ka.\u201d<\/p>\n
\u201cGrabe ka.\u201d<\/p>\n
\u201cLumabas ka.\u201d<\/p>\n
\u201cFine.\u201d<\/p>\n
Pagkalipas ng limang minuto, kumatok si Bianca.<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
\u201cPwede bang pumasok?\u201d<\/p>\n
Napangiti si Maya.<\/p>\n
\u201cPwede.\u201d<\/p>\n
Maliit na bagay.<\/p>\n
Pero ganoon sila natutong maging pamilya.<\/p>\n
Hindi sa grand announcement.<\/p>\n
Hindi sa litrato.<\/p>\n
Sa katok sa pinto.<\/p>\n
Sa paghihintay.<\/p>\n
Sa paggalang.<\/p>\n
Makalipas ang dalawang taon, may nangyaring hindi inaasahan.<\/p>\n
Graduation ni Maya.<\/p>\n
Nursing.<\/p>\n
Nasa auditorium si Don Ramon nang halos isang oras bago magsimula ang ceremony.<\/p>\n
Excited na excited.<\/p>\n
May dalang napakalaking bouquet na ikinahihiya ni Maya.<\/p>\n
\u201cDaddy, parang ikakasal ako.\u201d<\/p>\n
\u201cGraduation mo.\u201d<\/p>\n
\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n
\u201cKulang pa nga iyan.\u201d<\/p>\n
\u201cPlease.\u201d<\/p>\n
Sa tabi niya ay si Nico.<\/p>\n
At si Bianca.<\/p>\n
Ibang Bianca na.<\/p>\n
Hindi perpekto.<\/p>\n
Madaldal pa rin.<\/p>\n
Mahilig pa rin sa mamahaling damit.<\/p>\n
Pero nagtatrabaho na siya sa foundation ng pamilya.<\/p>\n
At hindi bilang decorative director.<\/p>\n
Nagsimula siya sa pinakamababang posisyon.<\/p>\n
Siya mismo ang humiling.<\/p>\n
Ang foundation ay nagtuturo ng basic water safety at nagbibigay ng libreng swimming lessons sa mga batang mula sa mahihirap na komunidad.<\/p>\n
Noong unang sabihin ni Bianca ang ideya, matagal siyang tinitigan ni Maya.<\/p>\n
\u201cSure ka?\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
\u201cBakit?\u201d<\/p>\n
Doon sumagot si Bianca.<\/p>\n
\u201cKasi may isang taong nagsabi sa akin na takot siya sa tubig.\u201d<\/p>\n
Huminto siya.<\/p>\n
\u201cHindi ako nakinig.\u201d<\/p>\n
Hindi na kailangan ni Maya ng paliwanag.<\/p>\n
Nang tawagin ang pangalan niya sa graduation stage, pinakamalakas pumalakpak si Bianca.<\/p>\n
\u201cMAYA REYES SORIANO!\u201d<\/p>\n
\u201cHoy!\u201d sigaw ni Maya mula sa stage.<\/p>\n
Nagtawanan ang mga tao.<\/p>\n
Pati si Don Ramon.<\/p>\n
Pero may isang bakanteng upuan sa tabi niya.<\/p>\n
May maliit na puting bulaklak doon.<\/p>\n
Para kay Marissa.<\/p>\n
Pagkatapos ng graduation, pumunta silang apat sa Batangas.<\/p>\n
Sa lumang bahay kung saan lumaki si Maya.<\/p>\n
Dinala sila niya sa puntod ng ina.<\/p>\n
Tahimik si Don Ramon.<\/p>\n
Matagal siyang nakatayo sa harap ng pangalan ni Marissa Reyes.<\/p>\n
Walang speech.<\/p>\n
Walang dramatic na pangako.<\/p>\n
Naglagay lang siya ng bulaklak.<\/p>\n
At sinabi.<\/p>\n
\u201cPasensya na. Ang tagal kong dumating.\u201d<\/p>\n
Lumayo nang kaunti sina Maya at Bianca.<\/p>\n
Hindi nila pinakinggan ang iba pa.<\/p>\n
May mga usapang para lamang sa dalawang taong minsang nangarap ng simpleng buhay ngunit pinaghiwalay ng takot, ambisyon at maling desisyon.<\/p>\n
Pagbalik nila sa sasakyan, napansin ni Bianca ang pilak na pulseras sa kamay ni Maya.<\/p>\n
M R S.<\/p>\n
\u201cSuot mo pa rin.\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
\u201cAkala ko ilalagay mo sa safe.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi.\u201d<\/p>\n
\u201cBaka mawala.\u201d<\/p>\n
Tiningnan siya ni Maya.<\/p>\n
\u201cMay mga bagay na hindi dapat ikinukulong para lang hindi mawala.\u201d<\/p>\n
Napaisip si Bianca.<\/p>\n
\u201cAng lalim.\u201d<\/p>\n
\u201cMana sa mama ko.\u201d<\/p>\n
\u201cAt ako?\u201d<\/p>\n
\u201cMana mo kay Daddy iyong pagiging dramatic.\u201d<\/p>\n
Narinig iyon ni Don Ramon mula sa harap.<\/p>\n
\u201cNaririnig ko kayo.\u201d<\/p>\n
Nagtawanan silang magkapatid.<\/p>\n
Lumipas pa ang mga taon.<\/p>\n
Hindi na tinatawag ng staff si Bianca na bagyong may lipstick.<\/p>\n
Hindi rin siya naging santo.<\/p>\n
Kapag naiinis siya, naiinis pa rin.<\/p>\n
Kapag mali ang kape niya, nakasimangot pa rin siya.<\/p>\n
Pero marunong na siyang magsabi ng please.<\/p>\n
At salamat.<\/p>\n
At sorry.<\/p>\n
Tatlong salitang dati ay napakahirap para sa kanya.<\/p>\n
Si Maya naman ay naging registered nurse at kalaunan ay nagtrabaho sa isang malaking ospital sa Metro Manila.<\/p>\n
Tinanggihan niya ang alok ng ama na bumili ng condo malapit sa ospital.<\/p>\n
Sa una.<\/p>\n
Pagkatapos ng anim na buwang commute at sunod sunod na night shift, nagbago ang isip niya.<\/p>\n
\u201cSige na nga.\u201d<\/p>\n
Tuwang tuwa si Don Ramon.<\/p>\n
\u201cPero maliit lang.\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
\u201cIsang bedroom.\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
\u201cHuwag iyong sobrang mahal.\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
Nang makita ni Maya ang condo, tatlong bedroom.<\/p>\n
\u201cDADDY!\u201d<\/p>\n
Tumakbo si Don Ramon palabas.<\/p>\n
Tumawa si Bianca hanggang sumakit ang tiyan niya.<\/p>\n
Isang Linggo ng hapon, nagtipon silang lahat sa mansyon.<\/p>\n
Walang party.<\/p>\n
Walang string quartet.<\/p>\n
Walang daan daang bisita.<\/p>\n
May pancit.<\/p>\n
May barbecue.<\/p>\n
May lumpia.<\/p>\n
May halo halo.<\/p>\n
At may mga batang tumatakbo sa hardin dahil katatapos lamang ng swimming program ng foundation.<\/p>\n
Nakatayo si Maya sa gilid ng pool.<\/p>\n
Tahimik.<\/p>\n
Napansin siya ni Bianca.<\/p>\n
\u201cOkay ka lang?\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ka pa rin komportable?\u201d<\/p>\n
Tumingin si Maya sa tubig.<\/p>\n
May bakas pa rin ng takot.<\/p>\n
Hindi naman lahat ng sugat nawawala.<\/p>\n
Minsan natututo ka lang tumayo sa tabi nito nang hindi na nanginginig.<\/p>\n
\u201cMedyo.\u201d<\/p>\n
Lumapit si Bianca.<\/p>\n
\u201cHindi kita itutulak.\u201d<\/p>\n
\u201cKapag ginawa mo, ikaw ang ihahagis ko.\u201d<\/p>\n
\u201cFair.\u201d<\/p>\n
May lumapit na batang babae.<\/p>\n
\u201cAte Maya, marunong ka na po bang lumangoy?\u201d<\/p>\n
Nagkatinginan ang magkapatid.<\/p>\n
Napangiti si Maya.<\/p>\n
\u201cKaunti.\u201d<\/p>\n
\u201cTuruan kita!\u201d<\/p>\n
Natawa siya.<\/p>\n
\u201cSige.\u201d<\/p>\n
Umupo si Maya sa gilid ng pool at inilubog ang dalawang paa sa tubig.<\/p>\n
Noong una, mahigpit ang hawak niya sa gilid.<\/p>\n
Pagkatapos ay lumuwag.<\/p>\n
Kaunti.<\/p>\n
Isa pang kaunti.<\/p>\n
Umupo si Bianca sa tabi niya.<\/p>\n
Hindi nagsalita.<\/p>\n
Hindi kailangan.<\/p>\n
Mula sa terrace, pinagmamasdan sila ni Don Ramon.<\/p>\n
May hawak siyang tasa ng kape.<\/p>\n
Mas marami na ang puti sa buhok niya.<\/p>\n
Mas mabagal na rin siyang maglakad.<\/p>\n
Pero sa unang pagkakataon sa napakahabang panahon, hindi niya naramdaman na ang malaking bahay ay walang laman.<\/p>\n
May sigawan mula sa pool.<\/p>\n
May tawanan.<\/p>\n
May nagtatalo kung sino ang kumuha ng huling lumpia.<\/p>\n
Si Nico iyon.<\/p>\n
Syempre.<\/p>\n
At sa gitna ng lahat, tumingin si Don Ramon sa lumang pilak na pulseras sa kamay ni Maya.<\/p>\n
Isang bagay na minsang nagbukas ng pinakamasakit na lihim ng buhay niya.<\/p>\n
Ngayon, hindi na iyon simbolo ng lihim.<\/p>\n
Alaala na lamang.<\/p>\n
Na minsan, isang maling desisyon ang kayang maghiwalay ng pamilya nang maraming taon.<\/p>\n
Pero may isa pang bagay na natutunan niya.<\/p>\n
Hindi mo mababago ang nakaraan.<\/p>\n
Hindi mo mababawi ang mga taong hindi mo naabutan.<\/p>\n
Hindi mo rin mabubura ang sakit sa pamamagitan lamang ng pera o paghingi ng tawad.<\/p>\n
Pero maaari kang pumili kung ano ang gagawin mo sa susunod na araw.<\/p>\n
At sa araw pagkatapos noon.<\/p>\n
At pagkatapos ulit.<\/p>\n
Sa pool, biglang tumayo si Maya.<\/p>\n
\u201cBianca.\u201d<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
\u201cSamahan mo ako.\u201d<\/p>\n
\u201cSaan?\u201d<\/p>\n
\u201cSa mababaw.\u201d<\/p>\n
Nanlaki ang mata ni Bianca.<\/p>\n
\u201cSure ka?\u201d<\/p>\n
Tumango si Maya.<\/p>\n
Dahan dahan silang bumaba sa tubig.<\/p>\n
Isang baitang.<\/p>\n
Dalawa.<\/p>\n
Tatlo.<\/p>\n
Hanggang baywang.<\/p>\n
Huminga nang malalim si Maya.<\/p>\n
Nanginginig ang kamay niya.<\/p>\n
Inabot iyon ni Bianca.<\/p>\n
Hindi niya hinila.<\/p>\n
Hindi niya itinulak.<\/p>\n
Hinawakan lang niya.<\/p>\n
\u201cReady?\u201d<\/p>\n
\u201cHindi.\u201d<\/p>\n
Napangiti si Bianca.<\/p>\n
\u201cOkay. Hindi tayo nagmamadali.\u201d<\/p>\n
Napatingin si Maya sa kanya.<\/p>\n
At doon siya natawa.<\/p>\n
Dahil iyon marahil ang pinakamalaking pagbabago sa kapatid niya.<\/p>\n
Ang dating Bianca ay laging nagmamadali.<\/p>\n
Laging gusto ang gusto niya.<\/p>\n
Ngayon marunong na siyang maghintay.<\/p>\n
Makalipas ang ilang segundo, sinabi ni Maya.<\/p>\n
\u201cOkay.\u201d<\/p>\n
\u201cOkay ano?\u201d<\/p>\n
\u201cReady na.\u201d<\/p>\n
Magkasabay silang lumakad nang kaunti pang palalim.<\/p>\n
Nasa gilid si Don Ramon.<\/p>\n
Si Nico ay kumakain pa rin.<\/p>\n
May batang sumisigaw dahil nawawala ang tsinelas niya.<\/p>\n
May kasambahay na tumatawa sa terrace.<\/p>\n
Walang dramatic music.<\/p>\n
Walang camera.<\/p>\n
Walang bisitang naghihintay ng viral moment.<\/p>\n
At marahil iyon ang dahilan kung bakit napakaganda ng sandaling iyon.<\/p>\n
Dahil walang palabas.<\/p>\n
Pamilya lang.<\/p>\n
Isang pamilyang minsang nabasag dahil sa lihim.<\/p>\n
At unti unting binuo hindi ng pera, hindi ng apelyidong Soriano, kundi ng mga simpleng bagay na matagal nilang hindi alam gawin.<\/p>\n
Makinig.<\/p>\n
Humingi ng tawad.<\/p>\n
Maghintay.<\/p>\n
At manatili.<\/p>\n
Lumangoy si Maya nang ilang metro.<\/p>\n
Pag angat niya, hingal siya.<\/p>\n
Pero nakangiti.<\/p>\n
\u201cNagagawa ko!\u201d<\/p>\n
Sumigaw si Nico mula sa gilid.<\/p>\n
\u201cAte, tatlong metro lang!\u201d<\/p>\n
\u201cNico!\u201d<\/p>\n
Nagtawanan silang lahat.<\/p>\n
Tumawa rin si Don Ramon hanggang mapaluha.<\/p>\n
At kung naroon man si Marissa sa kung saang tahimik na bahagi ng mundo na hindi nila nakikita\u2026<\/p>\n
Siguro nakangiti rin siya.<\/p>\n
Dahil ang anak na minsang natakot lumubog ay natutong umahon.<\/p>\n
At ang pamilyang minsang muntik nang malunod sa sarili nitong mga lihim\u2026<\/p>\n
Sa wakas, natutong lumangoy nang magkakasama.<\/p>\n
WAKAS<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
BAHAGI 2 \u201cMarissa\u2026\u201d Halos hindi marinig ang boses ni Don Ramon Soriano. Pero narinig iyon ni Bianca. At sa kung anong dahilan, mas kinabahan siya sa isang pangalang iyon kaysa… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":481,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-474","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-news"],"brizy_media":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/474","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=474"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/474\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":476,"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/474\/revisions\/476"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/481"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=474"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=474"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph24.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=474"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}