Bahagi 2: Ang Kumpas ng mga Kamay<\/b><\/p>\n
Dahan-dahan kong inilapag ang tasa ng tsaa at ang platito ng cake sa harap ni Do\u00f1a Elena. Ni hindi man lamang siya nag-angat ng tingin. Nakatitig lamang siya sa kanyang mga daliring puno ng mamahaling singsing, malamig ang mukha at tila sanay nang hindi pinapansin ng mundo.<\/p>\n
Nang akmang aalis na ako, napansin ko ang panginginig ng kanyang mga labi. Bigla kong naalala si Tatay\u2014ang hapdi ng pakiramdam na mapalibutan ng mga taong may boses, ngunit walang handang makinig sa ‘yo.<\/p>\n
Nawala ang aking hiya. Huminto ako sa mismong tapat ng kanyang paningin.<\/p>\n
Nang mag-angat siya ng tingin nang may bahid ng pagka-inis, itinaas ko ang aking mga kamay sa antas ng aking dibdib.<\/p>\n
\u201cMaligayang kaarawan po, Madame Elena. Huwag po kayong malungkot. Hindi kayo nag-iisa ngayong gabi. Maganda po kayo, at nakikita ko ang inyong kabutihan.\u201d<\/i><\/p>\n
Mabagal, malinaw, at may buong galang ang bawat galaw ng aking mga daliri gamit ang Filipino Sign Language.<\/p>\n
Nanlaki ang mga mata ni Do\u00f1a Elena. Tila binuhusan siya ng malamig na tubig. Nanginig ang kanyang buong katawan, at sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, umalingawngaw ang isang malakas at basag na hagulhol mula sa kanyang lalamunan. Tumayo siya mula sa kanyang upuan, tinabig ang tasa ng tsaa, at mahigpit akong niyakap sa harap ng buong alta sosyedad.<\/p>\n
Natigil ang orkestra. Napatigil sa pag-inom ang mga bilyonaryo. Natahimik ang buong bulwagan habang nakayakap ang marangyang ginang sa isang gusgusing katulong.<\/p>\n
\n