BAHAGI 2: ANG PAGBANGON MULA SA SARILING LIBINGAN<\/b><\/p>\n
Mabigat ang hangin sa loob ng grand memorial chapel ng aming pamilya. Puno ng mamahaling puting bulaklak ang bawat sulok\u2014mga puting liryo at rosas na labis kong kinamumuhian dahil alam kong binili ang mga iyon gamit ang perang ipinamana sa akin ng aking yumaong ama. Sa gitna ng altar ay nakatayo ang isang gintong kabaong na walang laman, at sa ibabaw nito ay ang isang malaking larawan ko na may itim na laso: mukha akong inosente, masaya, at nagtitiwala sa mundo.<\/p>\n
Nasa pinakalikurang hanay ako, nakatayo sa anino ng mataas na haligi. Nakasuot ako ng itim na trench coat, itim na sumbrero na may manipis na belo, at madilim na salamin sa mata. Sa ilalim ng aking coat, mahigpit kong hawak ang aking sanggol na si Gabriel. Mahimbing siyang natutulog, walang kamalay-malay sa dumi ng mundong pilit pumatay sa kanya bago pa man siya huminga ng hangin.<\/p>\n
Sa unahan, nakaupo si Roman. Nakasuot siya ng mamahaling itim na Armani suit, nakayuko, at paminsan-minsan ay nagpupunas ng panyo sa kanyang mukha habang nanginginig ang mga balikat. Sa paningin ng mga media, ng mga kasosyo sa negosyo, at ng aming mga kaibigan, siya ang huwarang asawa\u2014ang nagdadalamhating biyudo na nawalan ng asawa at anak sa isang kalunos-lunos na trahedya sa bundok ng yelo.<\/p>\n
Ngunit nakita ko ang hindi nakikita ng iba.<\/p>\n
Nang tumalikod ang pari upang simulan ang misa, inalis ni Roman ang panyo sa kanyang mukha. Walang bakas ng luha. Sa halip, isang palihim at malademonyong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Sa tabi niya ay nakaupo si Tiffany\u2014ang aking dating matalik na kaibigan at personal assistant. Nakasuot ito ng masikip na itim na bestida, may mamahaling brilyanteng hikaw, at nakapatong ang kamay nito sa ibabaw ng hita ni Roman sa ilalim ng kanilang mga itim na amerikana. Nagkatinginan silang dalawa. Nakita ko ang marahang pagpisil ni Tiffany sa kamay ng aking asawa, isang kilos na nagsasabing: Nagawa natin. Sa atin na ang bilyun-bilyon.<\/i><\/p>\n
“Celeste, aking mahal na asawa…” panimula ni Roman nang umakyat siya sa pulpito para magbasa ng kanyang pamamaalam. Basag ang boses niya, perpektong acting ng isang sira-ulong mamamatay-tao. “Napakalupit ng tadhana. Kinuha ka sa akin, kinuha ang ating panganay. Wala nang saysay ang aking buhay kung wala kayo. Araw-araw kong dadalhin ang sakit na hindi man lang kita naisalba sa nagyeyelong bangin na iyon…”<\/p>\n
Ilang bisita sa unahan ang humagulgol sa awa. Pinanood ko siya habang unti-unting kumukulo ang dugo sa bawat ugat ng aking katawan. Ang binti kong nabali ay kumikirot pa rin, ngunit ang sakit na iyon ay walang-wala kumpara sa apoy ng poot na nagliliyab sa aking dibdib.<\/p>\n
Hindi ako sumigaw. Hindi ako sumugod na parang baliw. Ang paghihiganti ay isang putaheng pinakamainam ihain nang malamig\u2014kasing lamig ng yelong pinagbagsakan ko.<\/p>\n
Nang matapos ang seremonya at magtipon ang mga bisita sa malawak na lobby ng kapilya para sa pormal na pakikiramay, lumapit ang isang lalaking naka-amerikana. Si Attorney Salvador, ang punong kinatawan ng pinakamalaking insurance conglomerate sa bansa. Hawak niya ang isang leather briefcase.<\/p>\n
“Ginoong Roman,” marahang sabi ng abogado. “Narito na ang mga dokumento para sa pag-claim ng limampung milyong dolyar na Life Insurance Policy ng iyong yumaong asawa. Dahil pormal nang inilabas ng korte ang Certificate of Presumptive Death bunsod ng ulat ng pulisya sa bundok, maaari mo nang pirmahan ang huling authorization release.”<\/p>\n
Nagliwanag ang mga mata ni Roman. Halos hindi niya maitago ang pananabik sa kanyang tinig. “Salamat, Attorney. Walang halaga ng pera ang makakatumbas sa aking asawa, ngunit gagamitin ko ito upang magtayo ng foundation sa kanyang alaala.”<\/p>\n
“Napakabuti mo talaga, Roman,” bulong ni Tiffany habang nakakapit sa braso nito, kunwari’y nagpipigil ng luha ngunit ang mga mata ay nakapako sa mga papeles.<\/p>\n
Inabot ni Roman ang mamahaling gintong pluma upang lumagda sa dokumento. Ang pluma ay lumapat na sa papel. Isang guhit na lamang ng tinta ang naghihiwalay sa kanya sa limampung milyong dolyar.<\/p>\n
“Huwag mong pipirmahan iyan, Roman.”<\/p>\n
Isang boses ang umalingawngaw sa buong bulwagan. Hindi ito pasigaw, ngunit may taglay itong lamig at awtoridad na nagpatahimik sa lahat ng naroroon. Biglang huminto ang bulungan. Ang tunog ng mga yabag ng aking takong sa marmol na sahig ay parang pagpalo ng martilyo sa isang silid ng kamatayan.<\/p>\n
Huminto ang kamay ni Roman. Nanigas ang kanyang buong katawan. Kilala niya ang boses na iyon. Kahit sa kanyang bangungot, hinding-hindi niya malilimutan ang tinig na iyon.<\/p>\n
Dahan-dahan siyang lumingon. ganoon din si Tiffany, ang abogado, at ang mahigit isang daang panauhin.<\/p>\n
Naghawi ang mga tao habang naglalakad ako patungo sa unahan. Sa bawat hakbang ko, lumalakas ang tibok ng puso ng mga nagtaksil sa akin. Nang makatapat ko ang dalawa, dahan-dahan kong inangat ang aking itim na belo at inalis ang aking shades.<\/p>\n
Nalaglag ang gintong pluma mula sa nanginginig na mga daliri ni Roman at gumulong sa marmol na sahig.<\/p>\n
“C-Celeste…?” halos walang boses na usal ni Roman. Biglang nawalan ng kulay ang kanyang mukha. Naging kasing puti siya ng bangkay. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding sindak na parang nakakita ng multong umahon mula sa pinakailalim ng lupa.<\/p>\n
Napasigaw si Tiffany at napaatras nang dalawang hakbang, hawak ang kanyang dibdib. “H-Hindi maaari… Patay ka na! Nahulog ka sa bangin! Walang nakakaligtas doon!”<\/p>\n
Isang malamig at mapang-uyam na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Pasensya na kung nabigo ko ang inyong inaasahan,” sabi ko nang buong diin.<\/p>\n
Pagkatapos ay dahan-dahan kong binuksan ang aking makapal na trench coat. Sa aking dibdib, nakatitig sa kanila ang malulusog at nagniningning na mga mata ng aking sanggol.<\/p>\n
“Buhay ako, Roman. At buhay ang tagapagmana ng buong kayamanan ng pamilya ko. Hindi mo ba babatiin ang iyong asawa… at ang anak mong sinubukan mong patayin?”<\/p>\n
\n