Bahagi 2: Ang Lihim sa Likod ng Marangyang Hapag<\/b><\/p>\n
Parang sinaksak ng kinakalawang na punyal ang dibdib ko sa bawat katagang lumabas sa bibig ng aking ina. Kahit sa gitna ng kanyang kalunos-lunos na kalagayan, ang kapakanan ko pa rin ang una niyang inisip. Lumapit ako sa kanya, lumuhod sa malamig na semento ng dirty kitchen, at niyakap ang kanyang mga binti. Nanginginig ang aking buong katawan sa pinaghalong matinding awa at nag-aapoy na poot.<\/p>\n
“Nay… bakit ka nagkakaganito?” hikbi ko habang tinititigan ang kanyang mga kamay na may bahid ng tuyong toyo at butil ng kanin. Ang mga kamay na naglaba ng maruruming damit ng ibang tao para mapag-aral ako sa akademya, ngayon ay tuyot, magaspang, at halos buto’t balat na lamang.<\/p>\n
“G-Gabriel, huwag kang mag-alala… Masarap naman ang toyo, anak. Sanay naman ako sa ganito noong bata ka pa,” pilit niyang pinapagaan ang sitwasyon, habang ang mga luha niya ay patuloy na pumapatak sa kanyang butas-butas na duster.<\/p>\n
“Ipinadadala ko ang kalahating milyon buwan-buwan sa account ni Stella, Nay! Sinabi ko sa kanyang kumuha ng dalawang kasambahay, ipagluto ka ng pinakamasasarap na pagkain, at bilhan ka ng mga bagong damit! Bakit ka nakatayo rito sa tabi ng basurahan?” sigaw ko sa hangin, pinipigilang lumakas nang husto ang boses dahil sa tindi ng aking paninikip ng dibdib.<\/p>\n
Niyugyog ni Nanay ang kanyang ulo, pilit akong pinapatayo. “Huwag ka nang magalit, anak. May bisita ang asawa mo sa loob. Birthday raw ng Mommy niya. Ayaw nilang marumihan ko ang sala. Sinabi ni Stella na nakakahiya raw ang hitsura ko sa mga amiga ng biyenan mo… Baka raw isipin nilang katulong ako na nakisabay sa mesa. Kaya sinabihan niya akong dito na lang kumain.”<\/p>\n
“At ano ang ipinakain nila sa inyo? Bahaw at toyo?!”<\/p>\n
“W-Wala na raw kasing tirang ulam para sa akin… May lechon doon, may hipon, may mamahaling baka… Pero bawal daw akong kumuha hangga’t hindi pa tapos ang mga bisita. Eh, nagutom na ako, Gabriel. Kaninang tanghali pa ako walang laman ang tiyan matapos kong linisin ang lahat ng banyo sa itaas.”<\/p>\n
Sa mga sandaling iyon, ang dugong mandaragat sa aking mga ugat ay kumulo na tila bagyo sa gitna ng Karagatang Pasipiko. Ginawa nilang alipin ang reyna ng buhay ko. Ang aking sariling ina, ang nag-iisang dahilan kung bakit ako naging Kapitan at narating ang tagumpay na ito, ay itinuring na basurang palamuti sa sarili kong tahanan.<\/p>\n
Inakay ko si Nanay paupo sa isang maliit na bangkito. Pinunasan ko ang kanyang mukha gamit ang aking malinis na panyo. Hinubad ko ang aking mamahaling leather jacket at isinuot iyon sa nanginginig niyang katawan.<\/p>\n
“Huwag kang aalis dito, Nay. Huwag kang matatakot. Ako ang Kapitan sa pamamahay na ito, at walang sinumang may karapatang umapak sa iyo. Tapos na ang pagtitiis mo.”<\/p>\n
Tumayo ako nang tuwid. Ang bawat hakbang ko patungo sa dining room ay mabigat, tila may dalang bagyo ng paghuhukom. Habang papalapit ako sa marangyang bahagi ng mansyon, lalong lumilinaw ang tawanan, ang tugtog ng jazz, at ang tunog ng mga kopita ng mamahaling wine na nag-uumpugan.<\/p>\n
Nang marating ko ang bukana ng dining room, sumilip ako sa malaking chandelier na binili ko noong nakaraang taon. Sa ilalim nito, nakaupo ang pamilya ni Stella:<\/span> ang kanyang inang si Donya Rebecca na nakabalot sa mamahaling alahas,<\/span> ang kanyang kapatid na lalaking si Brandon na walang trabaho kundi ang umasa sa sustento, ang kanyang hipag, at ang aking asawang si Stella na nakangiti, umiinom ng mamahaling champagne, at suot ang isang mamahaling designer dress na galing sa aking pinaghirapang dolyar.<\/p>\n Sa gitna ng mesa ay may isang buong lechon de leche, naglalakihang tiger prawns, US Angus ribeye steaks, at imported na mga prutas. Halos umapaw ang pagkain sa kanilang pinggan, habang ilang metro lamang ang layo, ang aking ina ay halos mamatay sa gutom sa tabi ng tapunan ng basura.<\/p>\n “Cheers to Mom’s 55th birthday!” sigaw ni Brandon habang itinataas ang kanyang baso. “Salamat din sa mayamang Seaman mo, Stella! Kung wala ang asawa mo, baka sardinas lang ang birthday party ni Mommy ngayon!”<\/p>\n Nagtawanan silang lahat nang buong kalaswaan.<\/p>\n “Naku, Brandon,” maarteng sagot ni Stella sabay haplos sa kanyang mamahaling kwintas. “Kaya nga pinakasalan ko ‘yon, ‘di ba? Para tayong lahat ay umasenso. Tinitiis ko nga lang ang amoy-dagat na ‘yon tuwing umuuwi, pero sulit naman dahil milyun-milyon ang naiiwang pera sa akin. At ‘yung matandang hukluban niyang nanay? Kanina pa nagrereklamo na masakit ang likod. Buti nga pinalayas ko sa kusina, kung hindi, baka masuka ang mga bisita natin sa hitsura niya!”<\/p>\n “Dapat nga sa bahay-ampunan mo na dinala ‘yang biyenan mo, Stella,” sabat naman ng kanyang inang si Rebecca habang sumusubo ng lechon. “Amoy-lupa na, nakakadiri pa kung humawak ng kubyertos. Hindi bagay sa level ng pamilya natin.”<\/p>\n Tumahimik ang paligid sa aking pandinig. Ang bawat tawa nila ay naging apoy na lumalamon sa anumang natitirang pag-ibig o respeto ko para sa babaeng pinakasalan ko sa harap ng Diyos.<\/span> Hindi ko na napigilan ang aking sarili.<\/span><\/p>\n Lumapit ako nang dahan-dahan, pumasok sa liwanag ng dining room, at marahas na pinalakpak ang aking mga kamay.<\/p>\n Palakpak. Palakpak. Palakpak.<\/i><\/p>\n Ang tunog ng aking mga kamay ay umalingawngaw sa buong silid, dahilan upang biglang maputol ang kanilang tawanan. Ang musika ay tila naglaho. Sabay-sabay silang lumingon sa pintuan, at sa isang iglap, namutla ang mukha ni Stella na parang nakakita ng isang multo mula sa ilalim ng karagatan.<\/p>\n “G-Gabriel…?” halos mabulunan si Stella habang nanginginig na nabitawan ang kanyang baso ng champagne, dahilan upang mabasag ito at kumalat ang mamahaling alak sa marmol na sahig. “A-Anong ginagawa mo rito? B-Bukas pa ang flight mo…”<\/p>\n \n