PART 2<\/b><\/p>\n
Nakatayo si Jonathan sa harap ng nanginginig na dalaga. Sa halip na magtaas ng boses o tawagin ang head housekeeper para paalisin ito, marahang kinuha ni Jonathan ang mop mula sa mahigpit na pagkakahawak ni Sophie at itinabi iyon sa gilid ng dingding.<\/p>\n
“Maupo ka, Sophie,” malumanay ngunit mariing utos ni Jonathan.<\/p>\n
Lalong lumaki ang takot sa mga mata ng dalaga. Umiling-iling ito, habang pumapatak ang masaganang luha sa kanyang namumutlang pisngi. “Sir,<\/span> parang awa niyo na po…<\/span> lilinisin ko po ulit ang buong kama. Papalitan ko po ang mga sapin. Huwag niyo lang po akong ipatapon sa kalsada. Hindi ko po alam kung saan ako pupunta.”<\/p>\n “Hindi kita tinatanggal,” sagot ni Jonathan. Hinila niya ang isang cushioned chair mula sa study desk at inilagay sa harap ng dalaga, saka siya mismo ang umupo sa gilid ng kama upang magkapantay ang kanilang paningin. “Gusto ko lang malaman kung bakit ganito ang kalagayan mo. Ilang araw ka na bang hindi natutulog?”<\/p>\n Natahimik si Sophie. Halatang nagdadalawang-isip siya kung magsasabi ng totoo o magtatago sa takot na baka lalong lumala ang kanyang problema. Ngunit sa titig ni Jonathan\u2014isang titig na walang halong galit kundi matinding kuryosidad at lungkot\u2014unti-unting bumigay ang kanyang depensa.<\/p>\n “Tatlong araw na po akong halos walang tulog, Sir,” pabulong na panimula ni Sophie, nanginginig ang boses. “Pagkatapos po ng trabaho ko rito sa mansyon tuwing alas-diyes ng gabi, pumupunta po ako sa pampublikong ospital sa kabilang bayan para bantayan ang bunsong kapatid ko. May acute leukemia po siya. Walang ibang mag-aalaga sa kanya dahil pumanaw na ang mga magulang namin noong nakaraang taon.”<\/p>\n Napatitig si Jonathan sa dalaga. Naramdaman niya ang kirot sa kanyang dibdib. Kilala siya sa mundo ng negosyo bilang isang taong walang emosyon, isang bilyonaryo na puro numero at kita lamang ang tinitingnan. Ngunit sa harap ng batang ito, nawalan ng saysay ang lahat ng kanyang yaman.<\/p>\n “At paano ang araw mo rito?” tanong ni Jonathan. “Wala ka bang maayos na tulog bago magsimula ang shift mo?”<\/p>\n Napakagat-labi si Sophie, at may bahid ng panibagong takot na dumaan sa kanyang mga mata. “Bumabalik po ako rito bago mag-alas-singko ng madaling araw para maghanda. Pero… si Ginang Clara po, ang head housekeeper…”<\/p>\n “Ano ang kinalaman ni Clara?” kumunot ang noo ni Jonathan. Si Clara ang pinakamatagal na tagapamahala ng kanyang mga kasambahay, binabayaran niya ito nang napakataas na halaga upang matiyak na maayos at makatarungan ang pamamalakad sa mansyon.<\/p>\n “Ipinapasa po niya sa akin ang karamihan sa mga trabaho ng iba,” pagtatapat ni Sophie, tuluyan nang umiyak. “Sinasabi niya na kapag nagreklamo ako, tatanggalin niya ako agad at sisirain ang pangalan ko para wala nang tumanggap sa akin kahit saan. Kinakaltasan din po niya ang sahod ko tuwing may maliit na pagkakamali. Halos kalahati na lang po ng buwanang sahod ko ang naiaabot ko sa ospital para sa pambili ng gamot ng kapatid ko. Kaninang umaga, nahilo po ako habang nagpupunas ng sahig. Umupo lang po ako sandali sa gilid ng kama… hindi ko na po namalayan na nakatulog na ako.”<\/p>\n Bumigat ang hangin sa buong silid. Naramdaman ni Jonathan ang matinding paninikip ng kanyang dibdib, hindi dahil sa galit kay Sophie, kundi sa galit sa sarili at sa mga taong pinagkatiwalaan niya sa sarili niyang pamamahay. Naisip niya ang bilyun-bilyong dolyar na nasa kanyang mga bank account, ang mga donasyon na ipinamimigay ng kanyang kumpanya sa iba’t ibang charity para sa magandang imahe sa publiko, habang sa ilalim mismo ng sarili niyang bubong, may isang batang babaeng halos mamatay na sa gutom, pagod, at pangaabuso.<\/p>\n Tumayo si Jonathan. Kinuha niya ang baso ng tubig sa tabi ng kanyang mesa at iniabot iyon kay Sophie. “Inumin mo ito.”<\/p>\n Nanginginig na kinuha ni Sophie ang baso at uminom ng kaunti.<\/span> “Sir…<\/span> ano pong mangyayari sa akin?<\/span>“<\/p>\n “Magpahinga ka rito,” kalmadong sabi ni Jonathan.<\/p>\n “Po? Dito po sa kwarto niyo?” gulat na tanong ni Sophie.<\/p>\n “Oo. Humiga ka riyan at matulog. Walang sinumang mang-aabala sa iyo rito. Ako ang bahala sa lahat,” wika ni Jonathan. Tumingin siya sa pinto bago muling nagsalita, “May mga bagay lamang akong kailangang ayusin sa ibaba.”<\/p>\n Lumabas si Jonathan ng kanyang silid at marahang isinara ang pinto. Pagkababa niya sa engrandeng hagdanan ng mansyon, agad niyang tinawag ang kanyang personal assistant sa telepono.<\/p>\n “Ipadala mo rito ang private security team at ang head ng HR ng kumpanya. Ngayon na,” maawtoridad niyang utos. “At ipa-audit mo agad ang lahat ng personal payroll records ng mga staff dito sa bahay para sa nakaraang dalawang taon.”<\/p>\n Pagkatapos ng tawag, nagtungo si Jonathan sa malaking kusina kung saan nakatayo si Clara, ang head housekeeper,<\/span> habang nag-uutos sa iba pang mga katulong nang may marahas na tono. Nang makita ni Clara si Jonathan, agad itong ngumiti at yumukod nang buong galang, isang pekeng mukha ng kabaitan na matagal nang nagkukubli sa likod ng malulupit nitong patakaran.<\/p>\n “Good morning, Sir Jonathan,” magiliw na bati ni Clara. “May kailangan po ba kayo? Nais ko lang pong ihingi ng paumanhin kung may dumi pa sa inyong kwarto, si Sophie po kasi ay napakatamad at parang walang pakialam sa trabaho. Katunayan, balak ko na po siyang sibakin ngayong araw.”<\/p>\n Malamig na tumitig si Jonathan kay Clara. Ang mga mata niya, na karaniwang walang pakialam sa mga gawaing-bahay, ay nagliliyab ngayon sa matinding poot.<\/p>\n “Ganoon ba, Clara?” malamig na sagot ni Jonathan. “Mabuti at nabanggit mo si Sophie. Dahil papunta na rito ang audit team at ang mga pulis. At ikaw ang unang taong kakausapin nila.”<\/p>\n Biglang nawala ang kulay sa mukha ni Clara. Nagsimula nang manginig ang kanyang mga labi habang pinagmamasdan ang bilyonaryong kailanman ay hindi niya nakitang ganito kadesidido at kagalit.<\/p>\n \n