Sa Gitna Ng Aming Kasal, Kinuha Ng Aking Magiging Biyenan Ang Mikropono At Ipinag-Utos, “Bago Matuloy Ito, Dapat Ipangalan Mo Sa Akin Ang Dalawang Apartment Mo!”… Ngumiti Ako, Kinuha Ang Mikropono At Sinabing, “Kanselado Ang Kasal! At Kayong Dalawa Ay Pareho Nang P.alayas!”
Ako si Clara, dalawampu’t siyam na taong gulang at isang matagumpay na real estate developer. Mula sa aking pagsisikap, nakapagpundar ako ng dalawang luxury apartments sa siyudad. Nang makilala ko ang aking nobyong si Anton, inakala kong siya na ang lalaking makakasama ko habambuhay. Si Anton ay isang ordinaryong empleyado, at ang kanyang pamilya ay hindi ganoon kayaman.
Kahit na madalas akong pintasan at hingian ng pera ng kanyang inang si Doña Leticia, pinili kong manahimik. Inakala kong mababago ko rin ang kanyang ugali. Ako ang sumagot sa lahat ng gastusin sa aming kasal, maging ang pambili ng mga mamahaling damit ng kanyang pamilya.
Ngunit ang araw na dapat ay pinakamasaya sa buhay ko ay naging entablado ng kanilang sukdulang kasakiman.
ANG KAHILINGAN SA ALTAR
Ginanap ang aming kasal sa isang magarbong hotel ballroom na pinalamutian ng libu-libong bulaklak. Nakatayo na ako sa altar, kaharap si Anton at ang pari. Ang mga bisita—kasama ang mga maimpluwensyang negosyante at aming mga kaibigan—ay tahimik na nanonood.
Nasa bahagi na sana kami ng pagpapalitan ng mga sumpa nang biglang tumayo si Doña Leticia mula sa unang hilera ng mga upuan.
Naglakad siya patungo sa altar. Walang pag-aalinlangang inagaw niya ang mikropono mula sa pari.
“Sandali lang! Bago matuloy ang kasal na ito, may gusto muna akong linawin!” matinis at malakas na anunsyo ng aking magiging biyenan.
Nagkagulo ang mga bisita. Nagsimulang magbulungan ang lahat. Kumunot ang noo ko at tiningnan si Anton, ngunit nakayuko lang siya at hindi man lang pinigilan ang kanyang ina.
“Clara, tutal magiging bahagi ka na ng pamilya namin, kailangan naming makasiguro na tapat ka sa anak ko,” patuloy ni Doña Leticia, nakangisi nang mapagmataas. “Bago ka niya pakasalan, gusto kong ipangalan mo sa akin ang dalawang luxury apartments mo. Kailangan namin ng seguridad, dahil baka balang araw ay iwan mo lang ang anak ko!”
Nalaglag ang panga ko. Nanlaki ang aking mga mata. Sa harap ng daan-daang bisita, sa mismong araw ng kasal ko, bini-blackmail ako ng aking biyenan para nakawin ang aking mga pinaghirapang ari-arian?!
“M-Ma? Anong pinagsasabi niyo? Kasal namin ‘to!” nanginginig kong sagot.
“Anton, pakiusap, pigilan mo siya,” bulong ko sa aking nobyo.
Ngunit ang isinagot ni Anton ay tila isang matalim na saksak sa aking puso.
“Babe, pagbigyan mo na si Mama. Pamilya na tayo ‘di ba? Kung mahal mo talaga ako, hindi mo ipagkakait sa kanya ‘yon. Pambuo rin ‘yon ng pamilya natin,” malambing ngunit nakakadiring palusot ng lalaking pinagkatiwalaan ko.
ANG KANSELADONG KASAL
Natahimik ako. Tiningnan ko silang mag-ina. Ang mga bisita sa ballroom ay napasinghap at halatang nandidiri sa kahilingan ng pamilya ni Anton.
Inakala niyo ba na tatanga-tanga ako para lang sa pag-ibig? Inakala niyo ba na isusuko ko ang lahat ng pinaghirapan ko para lang masabing may asawa ako?
Huminga ako nang malalim. Dahan-dahan, isang nakakakilabot at malamig na ngiti ang namuo sa aking mga labi. Kinuha ko ang mikropono mula sa kamay ni Doña Leticia nang buong higpit.
“Gusto niyo ng seguridad, Doña Leticia?” kalmado ngunit madiin kong tanong, na umalingawngaw sa buong ballroom.
“Oo! At kung hindi mo ibibigay, walang kasal na magaganap!” mayabang na sagot ng matanda, inakalang nasindak niya ako.
“Tama kayo. Walang kasal na magaganap,” malakas kong anunsyo. “Kanselado ang kasal na ito!”
Parang may bombang sumabog sa loob ng hotel. Nag-ingay ang mga tao. Nalaglag ang panga ni Anton. Nanlaki ang mga mata ni Doña Leticia.
“C-Clara?! B-Babe, anong ginagawa mo?! Baliw ka ba?! Mapapahiya tayo!” natatarantang sigaw ni Anton habang pilit na inaabot ang aking kamay, ngunit umatras ako.
“Mapapahiya? Kayo ang nagpahiya sa sarili ninyo nang ipakita niyo sa lahat kung gaano kayo kasakim,” malamig kong sagot.
Binalingan ko ang aking abogado na nakaupo sa VIP table.
“Atty. Mendoza, i-activate niyo na ang plano. I-freeze ang lahat ng joint accounts na binuksan ko para kay Anton. At kanselahin niyo ang lahat ng credit cards na ginagamit nilang mag-ina,” utos ko.
ANG PAGBAGSAK NG MGA LINTA
Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Anton. Namutla si Doña Leticia na parang isang bangkay.
“A-Ano?! I-I-freeze ang accounts?! Clara, pera ko rin ‘yon! Asawa mo na ako!” nagwawalang sigaw ni Anton.
“Hindi pa tayo kasal, Anton. At kahit kailan ay hindi na mangyayari,” nakangisi kong pabatid. “Ang perang nasa account na iyon ay galing sa akin. Binigyan kita ng access para sana sa kinabukasan natin, pero ngayon na nakita ko ang tunay niyong kulay, binabawi ko na ang lahat.”
“At by the way,” dugtong ko, lumingon ako sa mga security ng hotel. “Ang venue na ito ay ako ang nagbayad. Ang mga pagkaing kakainin ninyo sana ay ako rin ang bumili. Security, paki-palayas ang dalawang trespassers na ito. At isama niyo na rin ang kanilang mga kamag-anak na nakikitikim lang ng luho ko.”
“Hindi! Hindi maaari ‘to! Clara, parang awa mo na! B-Biro lang ‘yung kanina! Mahal kita!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Anton habang lumuluhod sa sahig at pilit na yumayakap sa aking mga binti.
“Clara! Anak! Patawarin mo kami! Hindi na namin kukunin ang apartment mo!” iyak din ni Doña Leticia, tuluyan nang nawala ang kanyang kayabangan at napaluhod sa matinding hiya.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Ang isang pamilya ay hindi nagnanakaw. Kayo ay mga linta. Palayasin niyo na sila,” huli kong salita.
Habang kinakaladkad sila ng mga gwardya palabas ng ballroom, patuloy ang kanilang pagmamakaawa at pagsisisihan. Pinanood ng lahat ng mga mayamang bisita ang kanilang pagbagsak. Nawala ang kanilang mga luho, ang kanilang credit cards, at ang kanilang reputasyon. Si Anton ay nabaon sa utang dahil wala siyang pambayad sa mga personal na utang niyang ginawa na inaasahan sana niyang babayaran ko.
Samantala, hinarap ko ang mga naiwang bisita. Itinaas ko ang isang baso ng champagne.
“Pasensya na sa abala. Ngunit dahil nandito na rin lang kayo at bayad na ang lahat, ituloy natin ang party! Isang selebrasyon ng aking kalayaan mula sa mga taong sakim!”
Nagpalakpakan ang buong ballroom. Ang araw na iyon ay hindi naging araw ng pagkabigo, kundi naging araw ng aking pinakamatamis na tagumpay at paglaya.
MORAL NG KWENTO:
Huwag mong gamitin ang okasyon at emosyon upang i-blackmail at nakawan ang taong nagmamahal sa iyo nang tapat. Ang pag-aakala na ikaw ay higit na makapangyarihan dahil sa iyong kasakiman ay isang malaking ilusyon. Kapag ang isang taong mabuti at nagpaparaya ay napuno at inilabas ang kanyang tunay na tapang, asahan mong ang iyong mga plano ay wawasak sa iyong sarili, at iiwan ka nitong walang-wala at baon sa matinding kahihiyan.