Bahagi 3: Ang Poot at ang Katotohanan
“Anong kaguluhan ito?!”
Bumangon ang boses ni Gabriel Montemayor habang mabilis na lumalapit, kasunod ang security at si Miss Brenda. Galit na galit ang mukha ng binata, handa nang ipatapon ang sinumang nanggulo sa kanyang ina.
“Sir Gabriel, pasensya na po!” mabilis na singit ni Brenda, sabay hila sa aking braso. “Ang tangang katulong na ito ang may gawa! Baka binastos o tinangkang nakawan si Madame—”
Bago pa matapos ni Brenda ang kanyang sasabihin, isang malakas na sampal ang dumapo sa kanyang mukha.
Hindi si Gabriel ang sumampal—kundi si Doña Elena.
Humarap ang matanda sa kanyang anak. Sa pamamagitan ng galit at nanginginig na mga kumpas ng kamay, nagsimulang sumenyas si Doña Elena kay Gabriel. Walang naintindihan ang binata kundi ang sakit at panunumbat sa mga mata ng kanyang ina.
“Maya…” tawag ni Gabriel sa akin, namumutla at nanlalaki ang mga mata. “Sabihin mo sa akin. Anong sinasabi niya? Sabihin mo!”
Huminga ako nang malalim, pinigilan ang panginginig ng aking boses habang isinasalin ang mga senyas ng ginang:
“Sinasabi po niya… na sa loob ng limang taon, itinago mo siya sa dilim. Binilhan mo siya ng alahas, mansyon, at magagarang damit, ngunit kailanman ay hindi mo siya kinausap. Ginawa mo siyang palamuti sa sarili mong tagumpay habang ang mga tao sa paligid mo ay palihim siyang kinukutya. At sinasabi po niya… na ang ‘tangang katulong’ na ito ang kaisa-isang taong nagtanong sa kanya kung masaya ba siya simula nang mamatay ang iyong ama.”
Natahimik si Gabriel. Bumagsak ang kanyang mga balikat, at sa harap ng daan-daang bisita, tumulo ang luha ng kinatatakutang bilyonaryo.