part1
Nang gabing iyon, matapos ang tatlong buwang pagpaplano, nagpasya akong isakatuparan ang pinakagahaman at mapanlinlang na plano sa aking buhay: ang subukan ang katapatan ng aking 23-anyos na nobyang si Maya. Bilang isang matagumpay na negosyante na ilang beses nang naloko sa nakaraan, laging bumubulong sa aking isipan ang takot na baka ang pera ko lamang ang minamahal niya.
Dinala ko siya sa isang liblib na probinsya gamit ang lumang hiram na traysikel. Ipinakilala ko ang isang sira-sirang bahay kubo—may mga butas sa bubong, basag ang dingding, at walang kuryente—bilang tunay kong tahanan matapos diumano mabangkarote ang aking negosyo.
Pagkababa namin, tiningnan ko nang maigi ang kanyang mukha upang hanapin ang pandidiri o galit. Ngunit sa halip na magmaktol, dahan-dahang hinawakan ni Maya ang aking nanginginig na mga kamay. Ngumiti siya nang may bahid ng lungkot ngunit puno ng lambing, at marahang nagsalita: “Marco, hindi ang kintab ng sasakyan mo o ang laki ng bahay mo ang minahal ko. Kung kailangan nating magsimula ulit mula sa alabok, sabay tayong tatayo.”
Hindi ako naniwala agad. Akala ko ay palabas lamang ang lahat. Pumasok kami sa malamig at madilim na kubo, naglinis siya gamit ang sariling mga kamay nang walang reklamo, at nagluto ng simpleng noodles sa maliit na kalan. Nang gabing iyon, habang mahimbing siyang natutulog sa lumang banig, naramdaman ko ang kurot ng konsensya ngunit pinatigas ko pa rin ang aking puso.
Kinabukasan, nagising ako sa sikat ng araw na tumatagos sa butas na bubong. Malamig na ang tabi ko. Wala na si Maya, ngunit sa tabi ng unan ay may isang nakatuping papel na may bahid ng natuyong luha.
Nang buksan ko ang sulat, gumuho ang buong mundo ko sa unang pangungusap pa lamang: “Marco, alam ko ang totoo bago pa man tayo umalis ng Maynila. Alam kong hindi ka bangkarote, at alam kong sinusubukan mo lang ako…”
Part2
Nanginig ang mga kamay ko habang binabasa ang bawat salitang nakasulat sa lumang papel:
“Marco, narinig ko ang tawag mo sa kaibigan mo bago tayo umalis. Alam kong isa lamang itong pagsubok. Sumama pa rin ako dahil umasa akong sa gitna ng dumi at dilim ng kubong ito, makikita mo ang tunay kong puso at matututunan mo akong pagkatiwalaan.
Ngunit habang tinititigan kita kagabi habang natutulog, napagtanto ko ang isang masakit na katotohanan: hindi ako ang may problema, kundi ikaw. Ang takot mo ang nagdidikta sa buhay mo. Hinding-hindi magiging sapat ang pagmamahal ko para sa isang taong laging naghihintay na lokohin siya.
Hindi ako umalis dahil mahirap ka; umalis ako dahil kahit gaano karami ang yaman mo, nananatiling pulubi ang puso mo sa tiwala. Minahal kita nang buo, Marco, pero mas kailangan kong mahalin at igalang ang sarili ko. Huwag mo na akong hanapin.”
Nabitawan ko ang liham habang sumasabog ang matinding hiya at pagsisisi sa aking dibdib. Tumakbo ako palabas ng kubo, sumisigaw sa gitna ng masukal na daan, ngunit tanging huni lamang ng hangin ang sumagot sa akin.
Wala na si Maya.
Sa huli, ako ang naging hangal na sumira sa sarili kong kaligayahan. Sa kagustuhan kong patunayan ang kawalan ng tiwala, nawalan ako ng nag-iisang babaeng handa sanang samahan ako hanggang sa dulo.