Biyenan Sa Aking Inumin… Inakala Niyang Iinumin Ko Ito, Ngunit Ipinagpalit Ko Ang Aming Mga Baso… At Nang Magsimula Siyang Mamula, Isang Nakakagulat Na Bagay Ang Nangyari!
Sa Araw Ng Aking Kasal, Nakita Kong May Inihalo Ang Aking Biyenan Sa Aking Inumin… Inakala Niyang Iinumin Ko Ito, Ngunit Ipinagpalit Ko Ang Aming Mga Baso… At Nang Magsimula Siyang Mamula, Isang Nakakagulat Na Bagay Ang Nangyari!
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang. Mula nang makilala ko si Anton, ipinaramdam na agad sa akin ng kanyang inang si Doña Carmela na hindi ako nababagay sa kanilang mayamang angkan. Isa lamang akong ordinaryong event organizer, at para sa kanya, isa akong “hampaslupa” na naghahabol sa yaman ng kanilang pamilya.
Kahit na palagi niya akong iniinsulto, itinuloy namin ni Anton ang kasal dahil nangako siyang ipagtatanggol niya ako. Inakala ko na sa araw ng aming kasal ay magiging maayos na ang lahat.
Ngunit ang araw na dapat ay pinakamasaya sa buhay ko ay naging entablado ng isang malagim na plano.
ANG LIHIM SA BASO
Ginanap ang aming grand reception sa isang five-star hotel. Punong-puno ang ballroom ng mga maimpluwensyang tao. Bago magsimula ang pormal na hapunan, nagpaalam ako kay Anton na pupunta lamang saglit sa powder room.
Ngunit nang pabalik na ako, napatigil ako sa gilid ng isang malaking pader na natatakpan ng mga bulaklak. Mula sa aking kinatatayuan, kitang-kita ko ang aming presidential table.
Nakita ko si Doña Carmela na nakatayo mismo sa tapat ng aking upuan. Luminga-linga siya, at nang masigurong abala si Anton at ang mga bisita, mabilis siyang naglabas ng isang maliit na bote mula sa kanyang mamahaling bag. Ibinuhos niya ang isang malinaw na likido sa aking baso ng champagne at mabilis itong hinalo!
Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Nanlamig ang aking mga kamay.
Ano ‘yong inilagay niya? P.ampatulog? L.ason? Balak ba niyang sirain ang kasal ko sa harap ng maraming tao?!
Gusto kong sumigaw at komprontahin siya, ngunit huminga ako nang malalim. Kung magwawala ako nang walang ebidensya, siguradong ako ang papalabasin niyang B.aliw at mapapahiya ako sa harap ng mga bisita. Kailangan ko siyang hulihin sa sarili niyang patibong.
ANG PAGPAPALIT NG INUMIN
Bumalik ako sa table nang may napakatamis na ngiti. Umupo ako sa tabi ni Anton. Sa aking peripheral vision, nakita kong nakatingin si Doña Carmela sa akin, may mapang-insultong ngisi sa kanyang mga labi habang hinihintay akong hawakan ang baso.
Sakto namang tumayo ang Best Man upang magbigay ng pormal na toast para sa aming bagong kasal.
“To Anton and Clara, nawa’y maging masaya at matibay ang inyong pagsasama! Cheers!” malakas na bati ng Best Man.
Tumayo kaming lahat at inabot ang aming mga baso.
“Anton, babe, tingnan mo ‘yung photographer sa kabilang table, parang tinatawag tayo para sa isang magandang shot,” malambing kong utos kay Anton habang pasimpleng itinuturo ang kabilang dulo ng ballroom.
Lumingon si Anton. Dahil nasa iisang hilera lang kami ni Doña Carmela, lumingon din ang aking biyenan upang tingnan kung sino ang tinutukoy ko.
Sa loob ng dalawang segundo ng kanilang pag-iwas ng tingin, mabilis at palihim kong ipinagpalit ang baso ko at ang baso ni Doña Carmela!
Nang humarap silang muli, nakangiti ko nang hawak ang baso ng aking biyenan.
“Cheers, Mama Carmela. Para sa ating masayang pamilya,” nakangiti kong bati sa kanya bago ko ininom ang laman ng aking baso.
Lalong lumapad ang ngisi ni Doña Carmela, inisip niyang nagtagumpay ang kanyang plano. Tinaas niya ang kanyang baso (na dati ay akin) at ininom din ito nang buo.
ANG PAG-APOY NG KATAWAN
Limang minuto ang lumipas. Masayang nag-uusap ang mga tao sa aming table nang biglang mapahawak si Doña Carmela sa kanyang lalamunan.
Nagsimula siyang mamula. Ang kanyang mukha at leeg ay nagkulay kamatis. Pinagpawisan siya nang malapot at nagsimulang humingal nang malakas, tila sinusunog ang kanyang lalamunan at tiyan!
“M-Ma? Ayos ka lang ba?!” nag-aalalang tanong ni Anton nang makita ang ina.
“A-Ang init… s-susmaryosep… a-ang tiyan ko! H-Hindi ako makahinga!” garalgal at nahihirapang daing ng senyora habang namimilipit sa sakit at napapakapit sa mantel ng mesa.
Nagkagulo ang mga tao. Napatayo si Anton upang alalayan ang kanyang ina.
Lumapit ako kay Doña Carmela nang may kunwaring pag-aalala, ngunit inilapit ko ang aking bibig sa kanyang tainga at ibinulong ang mga salitang nagpalaki sa kanyang mga mata.
“Masarap ba ang inihanda mong inumin, Mama? Sayang at ipinagpalit ko ang baso natin habang nakatalikod kayo kanina.”
Nanlaki ang mga mata ni Doña Carmela sa matinding gulat at takot. Gusto niya akong itulak, gusto niya akong isumpa, ngunit dahil sa epekto ng kemikal na siya mismong naglagay, hindi siya makapagsalita nang maayos.
At doon nangyari ang pinakanakakagulat na bagay.
ANG SURPRESA NG NOBYA
Bago pa man makatawag ng ambulansya si Anton, biglang naglakad papalapit sa aming mesa ang Head Waiter ng hotel. Ngunit hindi siya may dalang pagkain. Hinubad niya ang kanyang bow tie at naglabas ng isang badge mula sa kanyang bulsa.
Isa pala siyang undercover na imbestigador na matagal ko nang binayaran upang magbantay sa mga kilos ng pamilya ni Anton!
“Wag kayong gumalaw. Nakuha ng hidden camera ko ang pagbuhos ni Doña Carmela ng isang i.legal na substansya sa baso ng nobya kanina,” malakas na pahayag ng imbestigador, dahilan upang mapasinghap ang lahat ng mga mayamang bisita sa ballroom.
Nalaglag ang panga ni Anton.
“A-Ano?! Anong substansya?! Clara, anong ibig sabihin nito?!” natatarantang sigaw ng aking asawa.
“Ang nanay mo ang tanungin mo, Anton. Nilagyan niya ng matapang na L.ason at pampatatae ang inumin ko para ipahiya ako at tuluyang sirain ang kalusugan ko sa araw ng kasal natin,” malamig kong sagot.
Nang lapitan ng imbestigador ang bag ni Doña Carmela na nahulog sa sahig, gumulong palabas ang maliit na bote ng kemikal na ginamit niya.
ANG KATAPUSAN NG KASAL
Eksaktong pagkasabi ko noon, pumasok ang mga P.ulis na naka-standby sa labas ng hotel.
“Doña Carmela, kailangan niyo pong sumama sa amin sa ospital para ma-detoxify, at pagkatapos ay ididiretso namin kayo sa presinto para sa kasong Attempted Frustrated Murder,” matigas na pahayag ng P.ulis.
“M-Ma! Bakit mo ginawa ‘yon?!” sigaw ni Anton, ngunit sa halip na ipagtanggol ako, lumingon siya sa akin nang may galit. “Clara! Bawiin mo ang reklamo! Nanay ko siya! Pababayaan mo ba siyang ma-K.ulong?!”
Tiningnan ko si Anton mula ulo hanggang paa. Ang lalaking akala ko ay magtatanggol sa akin ay kinampihan pa rin ang inang nagtangkang P.atayin ako.
“Hindi ko babawiin ang reklamo,” madiin kong sagot habang hinuhubad ang aking wedding ring at inihagis ito sa kanyang dibdib. “At ang kasal na ito? Kanselado na. I-enjoy mo ang pagiging single kasama ang kriminal mong ina.”
Tinalikuran ko sila. Habang isinasakay si Doña Carmela sa stretcher na umiiyak sa matinding sakit at kahihiyan, naglakad ako palabas ng ballroom nang taas-noo.
Imbes na sirain niya ang buhay ko, ang mismong araw ng kasal namin ang naging araw ng kanyang pagbagsak. Si Doña Carmela ay nahatulan matapos gumaling, at ang pamilya ni Anton ay nabaon sa matinding iskandalo. Nakuha ko ang aking kalayaan, at napatunayan ko na kailanman, ang mga taong gumagawa ng patibong ay laging mahuhulog sa sarili nilang bitag.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong subukang gumawa ng masama sa kapwa upang sirain ang kanilang kaligayahan, dahil ang patibong na inihanda mo para sa iba ay maaaring siya ring mismong huhuli sa iyo. Ang mga taong tahimik ay hindi palaging walang alam; minsan, hinihintay lang nilang ikaw mismo ang sumira sa sarili mong plano. Ang pagiging matapobre at masama ang ugali ay laging magdadala sa iyo sa pinakamasakit na kahihiyan.