BAHAGI 2: ANG PAGBUKAS NG PATIBONG
Lumipas ang magdamag sa loob ng tahimik at patay na freezer. Habang ang buong siyudad ay natutulog, gising na gising ang aking isip. Sa liwanag ng maliit kong flashlight, pinanood ko ang bawat pagpatak ng segundo sa aking relo. Hindi ako nakaramdam ng antok, gutom, o kahit katiting na takot. Ang tanging nananalaytay sa aking mga ugat ay ang nag-aalab na pagnanais na makita ang mukha ni Rafael sa oras na bumagsak ang kurtina ng kanyang ilusyon.
Alas-sais y media ng umaga nang magsimulang marinig ang mga yabag sa labas ng kusina. Ang pamilyar na kalansing ng mga susi, ang mahinang bulungan, at ang tunog ng mga de-takong na sapatos na rumirihistro sa makintab na baldosa.
Kasama niya si Sofia.
“Sigurado ka bang wala nang pulso ‘yan, Raffy?” marinig kong bulong ng isang boses na pilit pinapaganda ang tono, ngunit halatang nanginginig sa kaba. Si Sofia. “Ayokong magkaroon ng aberya. Sabi mo pagkatapos nito, diretso na tayo sa bangko para ilipat ang pondo sa account natin bago magpunta sa airport.”
“Huwag kang mag-alala, honey,” sagot ng mapagmataas na boses ni Rafael. “Walang taong nabubuhay sa minus eighteen degrees nang mahigit pitong oras. Naninigas na parang yelo ang asawa ko ngayon. Ang gagawin ko lang ay magsisigaw, magpapanggap na nagulantang ako pagdating ko para sa morning inspection, at tatawag ng ambulansya at pulis. Simple lang.”
Narinig ko ang pagpihit ng mabigat na trangka. Kumalantog ang bakal. Dahan-dahang bumukas ang makapal na pinto ng freezer, humihigop ng sariwang hangin mula sa labas.
Pumasok si Rafael na nakayuko, hawak ang kanyang panyo at handa nang maglabas ng pekeng luha. “Carmen! Diyos ko, Carmen—!”
Ngunit naputol ang kanyang sigaw. Hindi dahil sa nakita niya ang isang malamig na bangkay, kundi dahil sa tumambad sa kanyang paningin.
Nakatayo ako sa gitna ng silid. Nakasuot ng aking pormal na itim na tailored blazer, maayos ang pagkakatali ng aking buhok, at may hawak na tasa ng kape na banayad kong hinihigop. Sa aking mukha ay walang bakas ng panginginig o hinagpis—tanging isang malamig at matalim na ngiti.
“Magandang umaga, Rafael,” bati ko nang buong kalmado. “Mukhang maaga kayo para sa morning inventory.”
Nalaglag ang hawak na panyo ni Rafael. Naging kasing-puti ng papel ang kanyang mukha, at umatras siya nang dalawang hakbang hanggang sa bumangga ang kanyang likod sa frame ng pinto. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa matinding hilakbot, na para bang nakakita siya ng multong bumangon mula sa hukay.
“C-Carmen…? P-paano… paanong buhay ka?!” utal niyang sigaw, halos mawalan ng hininga.
“Inakala mo ba talaga na ang freezer na ipinakabit ko gamit ang sarili kong pera ay magiging sarili kong libingan?” dahan-dahan akong humakbang papalapit sa kanila. “Ako ang naglagay ng emergency override switch sa silid na ito sampung taon na ang nakalilipas para sa kaligtasan ng mga empleyado ko. Hindi ko lang inakala na ang unang taong ililigtas nito… ay ako mula sa sarili kong asawa.”
Sa likod ni Rafael, napasinghap si Sofia. Hawak-hawak niya ang kanyang pekeng mamahaling handbag habang nanginginig ang mga tuhod. “R-Raffy… sabi mo patay na siya! Sabi mo maayos na ang lahat!”
“Tumahimik ka, Sofia!” singhal ni Rafael, habang pilit na kinakalap ang natitirang tapang. Tumingin siya sa akin nang may nanlilisik na mga mata. “Akala mo ba nanalo ka na, Carmen? Kahit buhay ka, dalawa kami rito. Walang nakakakita sa atin. Walang CCTV sa loob ng freezer na ‘to! Pwede kitang tapusin dito mismo gamit ang sarili kong mga kamay!”
Humakbang si Rafael pasulong, ang kanyang mga kamay ay nakaumang na sakalin ako upang tapusin ang kanyang nasimulan. Ngunit hindi ako gumalaw kahit isang pulgada. Tiningnan ko lang siya nang may bahid ng awa at pagkasuklam.
“Wala ngang camera sa loob ng freezer, Rafael,” marahan kong sabi sabay turo sa itaas ng pintuan. “Pero may pinakabit akong bagong 4K audio-visual security camera sa mismong tapat ng pinto kahapon bago mag-closing. At bukod doon…”
Itinaas ko ang aking cellphone. Kasalukuyang umiilaw ang screen nito.
“…naka-live stream ang buong tagpong ito sa private server ng aking abogado, at direkta ring nakikinig sa kabilang linya ang mga imbestigador ng Taguig Police District.”
Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig si Rafael. Napako siya sa kanyang kinatatayuan. Bago pa man siya makapagsalita muli, umalingawngaw ang tunog ng mabibigat na yabag ng mga bota sa labas ng kusina.
Pumasok ang anim na armadong pulis, kasama ang aking personal na abogado na si Atty. Mendoza, at ang punong tagapamahala ng aming building security.
“Huwag kayong gagalaw!” sigaw ng hepe ng mga pulis, nakatutok ang mga armas kina Rafael at Sofia. “Itaas ang inyong mga kamay!”
Napasigaw si Sofia sa takot at agad na lumuhod sa sahig habang umiiyak. Samantala, si Rafael ay nanatiling tulala, nanginginig ang buong katawan habang pilit na pinoproseso ang biglaang pagguho ng kanyang mundo. Ang tuso at mapagmataas na ngiti na suot niya kagabi ay tuluyang napalitan ng wagas na desperasyon.
“Hindi… hindi totoo ‘to…” bulong ni Rafael habang dahan-dahang lumalapit ang mga pulis para posasan ang kanyang mga kamay. “Carmen, magpaliwanag ka! Asawa mo ako! Hindi mo ako pwedeng ipakulong!”
“Huli na ang lahat, Rafael,” sagot ko habang inilalagay ang aking tasa sa stainless steel table. “Ngunit huwag kang mag-alala, hindi lang ang pagtatangka sa buhay ko ang kahaharapin mo ngayong araw. May inihanda pa akong isang napakalaking sorpresa para sa inyong dalawa ng ‘bilyonaryang’ kasintahan mo.”
Lumabas ako ng freezer nang taas-noo, iniwan silang dalawa na nakaposas at napapaligiran ng mga awtoridad sa gitna ng malamig na kusina.