BAHAGI 2
“Marissa…”
Halos hindi marinig ang boses ni Don Ramon Soriano.
Pero narinig iyon ni Bianca.
At sa kung anong dahilan, mas kinabahan siya sa isang pangalang iyon kaysa sa tunog ng ambulansyang papalapit sa mansyon.
“Daddy?”
Hindi sumagot si Don Ramon.
Nakatitig lamang siya sa pilak na pulseras sa pulsuhan ni Maya.
M R S.
Tatlong letra.
Napakaliit.
Pero parang sapat para biglang mabuksan ang isang pintuang mahigit dalawampung taon nang pilit niyang isinara.
“Daddy, sino si Marissa?”
Wala pa ring sagot.
Dumating ang mga paramedic at mabilis na inasikaso si Maya. Pinagbigyan sila ng mga bisita ng daan.
Kanina lamang ay may mga tumatawa.
Ngayon, wala nang makatingin nang diretso kay Bianca.
Ang ibang cellphone na kanina ay nakatutok kay Maya ay dahan dahang ibinaba.
May isang bisitang tahimik na umalis.
May isa namang nagbura yata ng video.
Si Camille ay nakatayo lamang sa gilid, nanginginig ang mga daliri.
“Bianca,” bulong niya. “Sinabi niyang hindi siya marunong lumangoy.”
Napalingon si Bianca.
“Huwag ngayon.”
“Pero sinabi niya.”
“Sabi kong huwag ngayon.”
Mas malakas ang huling salita.
Napatingin ang mga tao.
Noon lamang tila naunawaan ni Bianca na walang kakampi sa kanya.
Hindi na ito katulad ng ibang pagkakataon na maaari niyang tawagan ang ama at sabihin na ayusin ang problema.
Dahil ngayon…
Ang ama niya mismo ang mukhang pinakawasak sa lahat.
Sumakay si Don Ramon sa ambulansya kasama si Maya.
“Daddy.”
Pinigilan siya ni Bianca.
“Lilinawin mo muna sa akin kung sino si Marissa.”
Tumingin sa kanya ang ama.
Matagal.
Pagkatapos ay sinabi nito ang apat na salitang lalong nagpalamig sa gabi.
“Hindi dito, Bianca.”
At sumara ang pinto ng ambulansya.
Hindi alam ni Bianca kung bakit, pero pakiramdam niya ay hindi lamang si Maya ang umalis sa mansyon nang gabing iyon.
Parang may bahagi ng dati niyang buhay na sumakay rin sa ambulansya.
At hindi na babalik.
Kinabukasan, alas sais pa lamang ng umaga ay gising na ang buong bahay.
Hindi dahil sa party.
Kundi dahil kumalat na ang video.
May bisitang nag upload ng ilang segundo ng pangyayari bago pa man ito napigilan.
Hindi malinaw ang mukha ni Maya sa video, pero malinaw ang pagtulak.
Malinaw din ang pagtawa.
At malinaw na malinaw ang boses ni Maya bago iyon.
Hindi po talaga ako marunong lumangoy.
Nasa sala si Bianca nang ihagis niya ang cellphone sa sofa.
“Burahin ninyo!”
Walang sumagot.
“Nasaan si Daddy?”
Tahimik ang mga kasambahay.
“Tinatanong ko kung nasaan ang Daddy ko!”
Si Aling Cora, ang pinakamatagal nang kasambahay ng pamilya, ang lumapit.
“Nasa ospital pa po.”
“Magdamag?”
“Opo.”
Napatigil si Bianca.
Magdamag.
Hindi na niya maalala kung kailan huling nagbantay nang magdamag ang ama niya para sa kahit sino.
Kahit noong naoperahan siya sa appendix noong labing anim siya, umuwi rin si Don Ramon pagkatapos ng ilang oras dahil may board meeting kinabukasan.
Pero para kay Maya…
Magdamag.
“Kumusta siya?”
Nagulat si Aling Cora sa tanong.
Marahil pati si Bianca ay nagulat din sa sarili niya.
“Stable na raw po.”
Saglit na nakahinga nang maayos si Bianca.
Pagkatapos ay bumalik ang takot.
“At iyong pulseras?”
Hindi sumagot si Aling Cora.
“Ano ang alam mo?”
“Ma’am Bianca…”
“Ano ang alam mo tungkol kay Marissa?”
Namutla ang matandang babae.
Iyon lang ang kailangan ni Bianca upang malaman na hindi siya nagkakamali.
May alam ito.
“Sabihin mo sa akin.”
Umiling si Aling Cora.
“Hindi sa akin dapat manggaling.”
“Dalawampung taon ka nang nagtatrabaho dito. Huwag mong sabihin sa akin na wala kang alam.”
Huminga nang malalim ang matanda.
“May mga lihim po na habang mas matagal itinatago, mas nagiging mabigat.”
“Ano nga iyon?”
Tumingin si Aling Cora sa malaking portrait ng pamilya Soriano na nakasabit sa dingding.
Naroon si Don Ramon.
Ang yumaong asawa niyang si Elena.
At si Bianca na pitong taong gulang pa lamang noong kinunan ang larawan.
Perpektong pamilya.
Iyon ang nakikita ng lahat.
Pero hindi iyon ang buong larawan.
“Tanungin ninyo po ang daddy ninyo tungkol sa bahay sa Batangas.”
“Ano?”
“Bahay sa Batangas.”
“Bakit?”
Bumuka ang bibig ni Aling Cora.
Pero hindi niya itinuloy.
May narinig silang sasakyan sa labas.
Dumating si Don Ramon.
Hindi na nakapagtanong si Bianca.
Pumasok ang ama na gusot ang damit at halatang walang tulog.
“Daddy.”
“Magbihis ka.”
“Saan tayo pupunta?”
“Sa ospital.”
“Ayoko.”
Napatingin si Don Ramon sa kanya.
Hindi iyon ang tinging nakasanayan ni Bianca.
Walang lambing.
Walang pagtatanggol.
“Bianca, muntik nang mawala ang isang tao dahil sa ginawa mo.”
“Nagbibiro lang ako.”
“Sinabi niyang hindi siya marunong lumangoy.”
“Pero hindi ko naman alam na totoong…”
“Anong klaseng sagot iyan?”
Napatahimik siya.
Sa unang pagkakataon sa buhay niya, tinaasan siya ng boses ng ama.
Hindi empleyado.
Hindi driver.
Hindi security guard.
Siya.
“Daddy…”
“Pupunta ka sa ospital. Hihingi ka ng tawad.”
“At pagkatapos sasabihin mo kung sino si Marissa?”
Napatigil si Don Ramon.
Mabagal siyang napaupo.
Parang biglang tumanda nang sampung taon ang mukha niya.
“Oo.”
Iyon lamang.
Oo.
Sa ospital sa Muntinlupa, gising na si Maya nang dumating sila.
Maputla pa rin siya. Mahina ang boses. May nakaupo sa tabi niyang binatilyong si Nico, ang kapatid niyang labing pitong taong gulang.
Nang makita ni Nico si Bianca, agad siyang tumayo.
“Kayo iyong nagtulak sa ate ko.”
“Nico,” mahinang saway ni Maya.
“Huwag mo akong pigilan, Ate. Sinabi mong ayaw mo sa tubig. Ilang beses mong sinabi.”
Walang maisagot si Bianca.
Karaniwan, kapag may kumausap sa kanya nang ganoon, nagagalit siya.
Ngayon hindi.
Tumingin siya kay Maya.
May kung anong nakabara sa lalamunan niya.
“Sorry.”
Mahina.
Halos pabulong.
Nakasimangot si Nico.
“Ha?”
“Sinabi kong sorry.
Tumingin sa kanya si Maya.
Hindi ngumiti.
Hindi rin siya nagsabing ayos lang.
Mabuti iyon.
Dahil hindi naman talaga ayos.
“Narinig ko po,” sagot ni Maya.
Iyon lang.
Walang mabilis na kapatawaran.
Walang eksenang biglang magkakayakap ang lahat.
May mga bagay na hindi naaayos sa isang sorry.
At marahil iyon ang unang leksiyong hindi nabili ng pera para kay Bianca.
Lumapit si Don Ramon sa kama.
“Maya, maaari ko bang makita ang pulseras mo?”
Napatingin si Maya sa kanyang pulsuhan.
“Ito po?”
“Opo.”
Inalis niya iyon at iniabot.
Hawak ni Don Ramon ang maliit na bagay na parang napakahalaga nito.
“Saan mo nakuha?”
“Kay Mama.”
“Ano ang pangalan ng mama mo?”
“Marissa Reyes po.”
Napapikit si Don Ramon.
Napatayo si Bianca.
“Siya iyong Marissa?”
Tumango si Maya.
“Pero patay na po si Mama. Labing dalawang taon na.”
Parang may humampas sa dibdib ni Don Ramon.
“Patay na?”
“Opo.”
Hindi siya nakapagsalita.
Maya maya ay nagtanong siya.
“May litrato ka ba niya?”
Kinuha ni Maya ang cellphone niya.
Nag scroll.
Pagkatapos ay ipinakita ang isang lumang larawan.
Isang babae sa tabing dagat.
Mahaba ang buhok.
Payat.
Nakangiti habang nakatingin sa camera.
Nabitawan ni Don Ramon ang pulseras.
“Daddy!”
Napahawak si Bianca sa kanya.
Pero itinulak niya nang bahagya ang kamay ng anak at naupo.
“Siya nga.”
Maya looked confused.
“Kilala ninyo po ang mama ko?”
Hindi agad sumagot si Don Ramon.
Tumayo si Nico sa kabilang bahagi ng kama.
“Ano pong relasyon ninyo sa mama namin?”
Tahimik ang silid.
Maging ang tunog ng air conditioner ay parang lumakas.
At doon sinabi ni Don Ramon ang katotohanang dalawampu’t apat na taon niyang itinago.
“Minahal ko ang mama ninyo.”
Nanigas si Maya.
Pati si Bianca.
“Ano?”
Bago pakasalan ni Don Ramon si Elena, matagal na niyang kasintahan si Marissa.
Hindi mayaman si Marissa.
Anak siya ng mangingisda sa Batangas.
Nakilala niya si Ramon noong nagsisimula pa lamang itong magtayo ng maliit na construction supply business.
Wala pang mansyon noon.
Wala pang mga driver.
Wala pang Don sa pangalan niya.
Ramon lang.
At si Marissa ang kasama niya noong halos wala pa siyang pera.
“Nagplano kaming magpakasal,” sabi ni Don Ramon.
“Pero ayaw sa kanya ng pamilya ko.”
Napatawa si Bianca nang mapait.
“So iniwan mo siya?”
Hindi sumagot ang ama.
Sapat na iyon.
“Grabe.”
“Bianca.”
“Anong Bianca? Totoo naman.”
Napayuko si Don Ramon.
Nagpatuloy siya.
Pinilit siyang pumili noon.
Pamilya at negosyo.
O Marissa.
Pinili niya ang negosyo.
Akala niya iyon na ang pinakamasakit niyang ginawa.
Hindi pala.
Makalipas ang ilang buwan, nakatanggap siya ng liham mula kay Marissa.
Buntis ito.
Pero hindi niya nabasa agad ang liham.
Ang kanyang ina ang nakatanggap.
Itinago iyon.
Taon ang lumipas bago niya nalaman.
Hinahanap niya si Marissa, pero lumipat na ito.
At pagkatapos…
Wala na.
“Sandali.”
Namutla si Maya.
“Hindi ninyo ibig sabihin…”
Tumingin si Don Ramon sa kanya.
Hindi niya kayang tapusin ang pangungusap.
Si Bianca ang nakatapos.
“Kapatid kita?”
Walang nagsalita.
Maya shook her head.
“Hindi. Hindi puwedeng basta ganyan.”
“Tama ka,” sabi ni Don Ramon. “Hindi natin alam.”
Kaya nagpa DNA test sila.
Tatlong araw ang paghihintay.
Pinakamahabang tatlong araw sa buhay ni Bianca.
Hindi siya lumabas.
Hindi rin siya nag social media.
Hindi siya sumagot sa mga kaibigan.
Si Camille ay ilang beses tumawag.
Hindi niya sinagot.
Sa ikalawang gabi, bumaba siya sa kusina nang halos hatinggabi.
Naroon si Aling Cora.
Tahimik na naghihiwa ng mangga.
“Alam mo noon pa?”
“May hinala po ako.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Hindi ko po kuwento iyon para sabihin.”
Umupo si Bianca.
Matagal siyang nakatingin sa mesa.
“Masamang tao ba ako?”
Hindi agad sumagot si Aling Cora.
At iyon ang ikinagulat niya.
Sanay siyang sabihan ng mga tao ng hindi, Ma’am.
Hindi po.
Mabait po kayo.
Mabuti po kayong tao.
Pero sinabi ng matanda.
“May mga ginawa po kayong masama.”
Mas masakit pala iyon.
Dahil totoo.
“Pero hindi ibig sabihin na hanggang doon na lang kayo.”
Napatingin si Bianca.
“May magagawa pa ba ako?”
“Meron.”
“Ano?”
“Magbago kahit walang nakakakita.”
Hindi iyon dramatic.
Walang music.
Walang yakapan.
Mangga lang sa mesa.
At dalawang babaeng gising nang hatinggabi.
Pero doon nagsimulang magbago si Bianca.
Hindi noong nag sorry siya.
Hindi noong pinagalitan siya ng ama.
Kundi noong naisip niyang maaaring walang pumalakpak sa pagbabago niya.
At kailangan pa rin niyang gawin.
Dumating ang resulta.
Nasa study silang lahat.
Si Don Ramon.
Bianca.
Maya.
Nico.
At ang abogado ng pamilya.
Binuksan ni Don Ramon ang envelope.
Hindi niya agad binasa nang malakas.
Nanlaki lamang ang mga mata niya.
Maya stood up.
“Ano po?”
Iniabot niya ang papel.
Nanginginig ang kamay ni Maya habang binabasa iyon.
Probability of paternity.
99.99 percent.
Napaupo siya.
Si Nico naman ay nakatitig sa sahig.
Hindi alam kung matutuwa o magagalit.
Si Bianca ang unang nagsalita.
“So…”
Huminto siya.
Hindi niya alam kung anong tawag ang gagamitin.
Ate?
Maya?
Kapatid?
Ang awkward.
At sa hindi inaasahang pagkakataon, si Maya ang natawa nang mahina.
“Huwag mo muna akong tawaging Ate. Parang ang weird.”
Napatawa rin si Bianca.
Saglit lamang.
Pagkatapos ay pareho silang natahimik.
“Sorry,” sabi ulit ni Bianca.
Mas malinaw ngayon.
“Hindi dahil kapatid pala kita. Kahit hindi tayo magkadugo, mali pa rin iyong ginawa ko.”
Tumingin sa kanya si Maya.
Iyon ang unang pagkakataong nakita niya si Bianca na walang depensa.
Walang yabang.
Walang Daddy ko si Don Ramon Soriano.
Isang dalawampu’t isang taong gulang na babae lamang na nahihiya sa sarili niyang ginawa.
“Hindi kita mapapatawad agad,” sabi ni Maya.
Tumango si Bianca.
“Alam ko.”
“Takot pa rin ako kapag naaalala ko iyong tubig.”
“Alam ko.”
“At ayokong isipin mong dahil magkapatid tayo, burado na iyon.”
“Hindi.”
Tahimik ulit.
Pagkatapos ay sinabi ni Bianca.
“Pero sana dumating iyong araw na hindi mo na ako kailangang katakutan.”
Hindi sumagot si Maya.
Pero hindi rin siya tumalikod.
Sapat muna iyon.
May isa pang problema.
Nang malaman ng media ang tungkol sa DNA test, naging malaking usapan ang pamilya Soriano.
May mga reporter sa labas ng mansyon.
May mga haka haka tungkol sa mana.
May mga nagsabing pera lang ang habol ni Maya.
May nagsabing plano raw lahat.
Iyon ang pinakamasakit para kay Maya.
“Gusto kong bumalik sa trabaho,” sabi niya kay Don Ramon.
“Hindi mo kailangang magtrabaho bilang kasambahay.”
“Pero gusto kong magtrabaho.”
“Maya, anak kita.”
“At?”
Napatahimik si Don Ramon.
“Anak ninyo ako, pero hindi ibig sabihin noon gusto kong mabuhay na umaasa sa pera ninyo.”
Doon siya napangiti.
Dahil iyon mismo ang ugali ni Marissa.
Matigas ang ulo.
Tahimik pero hindi mahina.
“Ano ang gusto mong gawin?”
Matagal nang pangarap ni Maya ang makatapos ng nursing.
Huminto siya dalawang taon noon dahil kinailangan niyang magtrabaho.
Binayaran ni Don Ramon ang pag aaral niya.
Pero may kondisyon si Maya.
“Utang.”
“Anak…”
“Utang.”
Napailing ang ama.
“Sige. Utang.”
Hindi naman talaga niya balak singilin.
Alam iyon ni Maya.
Alam din ni Don Ramon na alam ni Maya.
Hindi na nila pinagtalunan.
Si Nico naman ay ipinagpatuloy ang senior high school at kalaunan ay kumuha ng engineering.
Hindi naging madali ang lahat.
Hindi biglang naging magkapatid na parang teleserye sina Maya at Bianca.
Nag away sila.
Maraming beses.
Minsan dahil hiniram ni Bianca ang damit ni Maya nang hindi nagpapaalam.
Minsan dahil ayaw ni Maya sa paraan ng pagsasalita ni Bianca sa driver.
Minsan dahil pumasok si Bianca sa kuwarto niya nang walang katok.
“May pinto para katukin,” sigaw ni Maya.
“Magkapatid tayo.”
“At may kamay ka.”
“Grabe ka.”
“Lumabas ka.”
“Fine.”
Pagkalipas ng limang minuto, kumatok si Bianca.
“Ano?”
“Pwede bang pumasok?”
Napangiti si Maya.
“Pwede.”
Maliit na bagay.
Pero ganoon sila natutong maging pamilya.
Hindi sa grand announcement.
Hindi sa litrato.
Sa katok sa pinto.
Sa paghihintay.
Sa paggalang.
Makalipas ang dalawang taon, may nangyaring hindi inaasahan.
Graduation ni Maya.
Nursing.
Nasa auditorium si Don Ramon nang halos isang oras bago magsimula ang ceremony.
Excited na excited.
May dalang napakalaking bouquet na ikinahihiya ni Maya.
“Daddy, parang ikakasal ako.”
“Graduation mo.”
“Alam ko.”
“Kulang pa nga iyan.”
“Please.”
Sa tabi niya ay si Nico.
At si Bianca.
Ibang Bianca na.
Hindi perpekto.
Madaldal pa rin.
Mahilig pa rin sa mamahaling damit.
Pero nagtatrabaho na siya sa foundation ng pamilya.
At hindi bilang decorative director.
Nagsimula siya sa pinakamababang posisyon.
Siya mismo ang humiling.
Ang foundation ay nagtuturo ng basic water safety at nagbibigay ng libreng swimming lessons sa mga batang mula sa mahihirap na komunidad.
Noong unang sabihin ni Bianca ang ideya, matagal siyang tinitigan ni Maya.
“Sure ka?”
“Oo.”
“Bakit?”
Doon sumagot si Bianca.
“Kasi may isang taong nagsabi sa akin na takot siya sa tubig.”
Huminto siya.
“Hindi ako nakinig.”
Hindi na kailangan ni Maya ng paliwanag.
Nang tawagin ang pangalan niya sa graduation stage, pinakamalakas pumalakpak si Bianca.
“MAYA REYES SORIANO!”
“Hoy!” sigaw ni Maya mula sa stage.
Nagtawanan ang mga tao.
Pati si Don Ramon.
Pero may isang bakanteng upuan sa tabi niya.
May maliit na puting bulaklak doon.
Para kay Marissa.
Pagkatapos ng graduation, pumunta silang apat sa Batangas.
Sa lumang bahay kung saan lumaki si Maya.
Dinala sila niya sa puntod ng ina.
Tahimik si Don Ramon.
Matagal siyang nakatayo sa harap ng pangalan ni Marissa Reyes.
Walang speech.
Walang dramatic na pangako.
Naglagay lang siya ng bulaklak.
At sinabi.
“Pasensya na. Ang tagal kong dumating.”
Lumayo nang kaunti sina Maya at Bianca.
Hindi nila pinakinggan ang iba pa.
May mga usapang para lamang sa dalawang taong minsang nangarap ng simpleng buhay ngunit pinaghiwalay ng takot, ambisyon at maling desisyon.
Pagbalik nila sa sasakyan, napansin ni Bianca ang pilak na pulseras sa kamay ni Maya.
M R S.
“Suot mo pa rin.”
“Oo.”
“Akala ko ilalagay mo sa safe.”
“Hindi.”
“Baka mawala.”
Tiningnan siya ni Maya.
“May mga bagay na hindi dapat ikinukulong para lang hindi mawala.”
Napaisip si Bianca.
“Ang lalim.”
“Mana sa mama ko.”
“At ako?”
“Mana mo kay Daddy iyong pagiging dramatic.”
Narinig iyon ni Don Ramon mula sa harap.
“Naririnig ko kayo.”
Nagtawanan silang magkapatid.
Lumipas pa ang mga taon.
Hindi na tinatawag ng staff si Bianca na bagyong may lipstick.
Hindi rin siya naging santo.
Kapag naiinis siya, naiinis pa rin.
Kapag mali ang kape niya, nakasimangot pa rin siya.
Pero marunong na siyang magsabi ng please.
At salamat.
At sorry.
Tatlong salitang dati ay napakahirap para sa kanya.
Si Maya naman ay naging registered nurse at kalaunan ay nagtrabaho sa isang malaking ospital sa Metro Manila.
Tinanggihan niya ang alok ng ama na bumili ng condo malapit sa ospital.
Sa una.
Pagkatapos ng anim na buwang commute at sunod sunod na night shift, nagbago ang isip niya.
“Sige na nga.”
Tuwang tuwa si Don Ramon.
“Pero maliit lang.”
“Oo.”
“Isang bedroom.”
“Oo.”
“Huwag iyong sobrang mahal.”
“Oo.”
Nang makita ni Maya ang condo, tatlong bedroom.
“DADDY!”
Tumakbo si Don Ramon palabas.
Tumawa si Bianca hanggang sumakit ang tiyan niya.
Isang Linggo ng hapon, nagtipon silang lahat sa mansyon.
Walang party.
Walang string quartet.
Walang daan daang bisita.
May pancit.
May barbecue.
May lumpia.
May halo halo.
At may mga batang tumatakbo sa hardin dahil katatapos lamang ng swimming program ng foundation.
Nakatayo si Maya sa gilid ng pool.
Tahimik.
Napansin siya ni Bianca.
“Okay ka lang?”
“Oo.”
“Hindi ka pa rin komportable?”
Tumingin si Maya sa tubig.
May bakas pa rin ng takot.
Hindi naman lahat ng sugat nawawala.
Minsan natututo ka lang tumayo sa tabi nito nang hindi na nanginginig.
“Medyo.”
Lumapit si Bianca.
“Hindi kita itutulak.”
“Kapag ginawa mo, ikaw ang ihahagis ko.”
“Fair.”
May lumapit na batang babae.
“Ate Maya, marunong ka na po bang lumangoy?”
Nagkatinginan ang magkapatid.
Napangiti si Maya.
“Kaunti.”
“Turuan kita!”
Natawa siya.
“Sige.”
Umupo si Maya sa gilid ng pool at inilubog ang dalawang paa sa tubig.
Noong una, mahigpit ang hawak niya sa gilid.
Pagkatapos ay lumuwag.
Kaunti.
Isa pang kaunti.
Umupo si Bianca sa tabi niya.
Hindi nagsalita.
Hindi kailangan.
Mula sa terrace, pinagmamasdan sila ni Don Ramon.
May hawak siyang tasa ng kape.
Mas marami na ang puti sa buhok niya.
Mas mabagal na rin siyang maglakad.
Pero sa unang pagkakataon sa napakahabang panahon, hindi niya naramdaman na ang malaking bahay ay walang laman.
May sigawan mula sa pool.
May tawanan.
May nagtatalo kung sino ang kumuha ng huling lumpia.
Si Nico iyon.
Syempre.
At sa gitna ng lahat, tumingin si Don Ramon sa lumang pilak na pulseras sa kamay ni Maya.
Isang bagay na minsang nagbukas ng pinakamasakit na lihim ng buhay niya.
Ngayon, hindi na iyon simbolo ng lihim.
Alaala na lamang.
Na minsan, isang maling desisyon ang kayang maghiwalay ng pamilya nang maraming taon.
Pero may isa pang bagay na natutunan niya.
Hindi mo mababago ang nakaraan.
Hindi mo mababawi ang mga taong hindi mo naabutan.
Hindi mo rin mabubura ang sakit sa pamamagitan lamang ng pera o paghingi ng tawad.
Pero maaari kang pumili kung ano ang gagawin mo sa susunod na araw.
At sa araw pagkatapos noon.
At pagkatapos ulit.
Sa pool, biglang tumayo si Maya.
“Bianca.”
“Ano?”
“Samahan mo ako.”
“Saan?”
“Sa mababaw.”
Nanlaki ang mata ni Bianca.
“Sure ka?”
Tumango si Maya.
Dahan dahan silang bumaba sa tubig.
Isang baitang.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang baywang.
Huminga nang malalim si Maya.
Nanginginig ang kamay niya.
Inabot iyon ni Bianca.
Hindi niya hinila.
Hindi niya itinulak.
Hinawakan lang niya.
“Ready?”
“Hindi.”
Napangiti si Bianca.
“Okay. Hindi tayo nagmamadali.”
Napatingin si Maya sa kanya.
At doon siya natawa.
Dahil iyon marahil ang pinakamalaking pagbabago sa kapatid niya.
Ang dating Bianca ay laging nagmamadali.
Laging gusto ang gusto niya.
Ngayon marunong na siyang maghintay.
Makalipas ang ilang segundo, sinabi ni Maya.
“Okay.”
“Okay ano?”
“Ready na.”
Magkasabay silang lumakad nang kaunti pang palalim.
Nasa gilid si Don Ramon.
Si Nico ay kumakain pa rin.
May batang sumisigaw dahil nawawala ang tsinelas niya.
May kasambahay na tumatawa sa terrace.
Walang dramatic music.
Walang camera.
Walang bisitang naghihintay ng viral moment.
At marahil iyon ang dahilan kung bakit napakaganda ng sandaling iyon.
Dahil walang palabas.
Pamilya lang.
Isang pamilyang minsang nabasag dahil sa lihim.
At unti unting binuo hindi ng pera, hindi ng apelyidong Soriano, kundi ng mga simpleng bagay na matagal nilang hindi alam gawin.
Makinig.
Humingi ng tawad.
Maghintay.
At manatili.
Lumangoy si Maya nang ilang metro.
Pag angat niya, hingal siya.
Pero nakangiti.
“Nagagawa ko!”
Sumigaw si Nico mula sa gilid.
“Ate, tatlong metro lang!”
“Nico!”
Nagtawanan silang lahat.
Tumawa rin si Don Ramon hanggang mapaluha.
At kung naroon man si Marissa sa kung saang tahimik na bahagi ng mundo na hindi nila nakikita…
Siguro nakangiti rin siya.
Dahil ang anak na minsang natakot lumubog ay natutong umahon.
At ang pamilyang minsang muntik nang malunod sa sarili nitong mga lihim…
Sa wakas, natutong lumangoy nang magkakasama.
WAKAS