Part 2: Ang Pagbukas ng Pinto
Sampung minuto lang ang lumipas, dumating ang dalawang locksmith kasama ang building security ng condo.
Nang marinig ni Aling Celia ang kalansing ng mga bareta at drills sa labas, biglang bumukas ang pinto mula sa loob. Lumitaw ang mukha ng biyenan ko, gulat at namumutla, habang nakatayo sa likod niya si Bianca na nakataas pa ang kilay.
“Rafael!” bulalas ni Aling Celia, pilit na pinatatamis ang boses. “Anak, bakit may mga guard? Nagbibiruan lang naman kami ni Bianca kanina. Sinusubukan lang namin kung marunong magtiis ang bata—”
Hindi siya pinatapos ni Rafael.
Pumasok ang asawa ko nang diretso. Nilampasan niya ang kanyang ina na parang hangin lang ito. Lumingon siya sa mga locksmith at sa security head.
“Palitan niyo ang buong digital lockset ngayon din,” utos ni Rafael, malamig at mariin ang boses. “I-reset ang lahat ng biometric access. Dalawang fingerprint lang ang ia-activate: ang sa akin, at ang sa asawa kong si Leila.”
“Kuya!” sigaw ni Bianca, namumula ang mukha sa galit at hiya sa harap ng mga guwardiya. “Ano bang problema mo? Pinalalaki niyo ’to dahil lang sa batang ’yan? Pamilya mo kami!”
“Pamilya?” Humarap si Rafael.
Sa apat na taon naming pagsasama, noon ko lang nakita ang ganoong talim sa mga mata niya.
“Ang pamilya ko, nakaupo sa malamig na semento habang pinagtatawanan mo sa loob ng bahay ko,” sabi ni Rafael. “At huwag mong tawaging ‘batang ’yan’ ang anak ko. Dugo at laman ko si Mika. Ikaw, Bianca? Pinatira kita rito dahil akala ko may pangarap ka. Pero ginawa mong basahan ang pamilya ko.”
“Rafael, sumosobra ka na!” singit ni Aling Celia, nanginginig ang daliri habang itinuturo ako. “Sinulsulan ka na naman ng babaeng ’yan! Wala siyang karapatan dito! Bago mo pa nakilala ’yang si Leila, ako ang nagpalaki sa ’yo! Sa ’yo ang condo na ’to, hindi sa kanya!”
Ngumiti ako nang bahagya. Tahimik kong kinuha ang phone ko, ikinabit sa smart TV sa sala gamit ang screen mirroring, at pinindot ang play.
Lumalabas sa 65-inch screen ang malinaw na high-definition footage mula sa hallway camera.
Kitang-kita kung paano marahas na hinawakan ni Bianca ang braso ng umiiyak na anim na taong gulang na bata. Kitang-kita ang pagkadapa ni Mika sa semento dahil sa pagkakatulak, dahilan ng dumudugong gasgas sa kanyang tuhod. At higit sa lahat, lumabas ang malinaw na boses mula sa mikropono ng CCTV:
“Diyan ka muna. Para malaman ng nanay mo kung sino talaga ang reyna sa bahay na ’to.”
Kasunod noon ang tawa ni Bianca at ang pagpihit ni Aling Celia sa lock.
Natahimik ang buong sala. Kahit ang mga guwardiya sa may pinto ay napailing sa pandidiri sa kanilang nakita.
Nawalan ng kulay ang mukha ni Bianca. Si Aling Celia naman ay napahawak sa dibdib, hindi makapagsalita.
“Ngayon,” sabi ni Rafael, lumapit nang bahagya sa kapatid niya, “sabihin mo ulit sa akin kung sino ang reyna sa bahay na ’to.”