BAHAGI 2: ANG MADILIM NA KATOTOHANAN
Hindi nagtagal at dumating si Atty. Mendoza kasama si Gilbert, ang pinagkakatiwalaan kong pribadong imbestigador. Sa loob ng pribadong silid ng aking opisina, inilatag nila ang makakapal na folder na naglalaman ng mga bank records, transfer certificates, at kopya ng mga transaksyon ni Marco at Leticia.
“Doña Carmen, hindi lang panlilinlang sa mga ari-arian ang ginawa nila,” panimula ni Atty. Mendoza, habang seryoso ang tingin sa akin. “May pattern ng sistematikong pagnanakaw bago pa man pinalayas si Liana.”
Binuklat ko ang financial audit. Lumabas doon ang tuluy-tuloy na bank transfers mula sa personal account ng aking anak papunta sa isang dummy account sa ilalim ng pangalan ni Leticia. Umabot ito sa kabuuang halagang 927,000 pesos sa loob lamang ng anim na buwan.
“Para saan ang perang ito?” madiin kong tanong. “Sinabi ni Liana na walang pumasok na bagong kagamitan o truck sa logistics business niya.”
“Dahil hindi iyon napunta sa negosyo,” sabat ni Gilbert sabay lapag ng mga litrato. “Ginamit ni Marco ang 927,000 pesos para bayaran ang mga atraso sa sugal ng kanyang ina. Bukod pa roon, may ibang babae si Marco—isang nagngangalang Vanessa. Sa katunayan, binilhan nila ito ng bagong sedan gamit ang kinita ng mga delivery trucks ni Liana.”
Nanikip ang dibdib ko sa galit. Hindi lamang nila inalisan ng karapatan ang aking anak; dahan-dahan nila itong pinatay sa gutom habang nilulustay ang kanyang pinagpaguran para sa luho at bisyo ng kanilang pamilya. Pinalabas pa nila sa mga kapitbahay na si Liana ang naglayas at nagpabaya sa pamilya upang linisin ang sarili nilang mga pangalan.
“Atty. Mendoza,” sambit ko nang buong lamig, “gusto kong tiyakin na walang butas ang bawat kasong ihahain natin. Estafa, falsification of public documents, economic abuse sa ilalim ng VAWC, at child neglect para sa apo kong si Toby.”
“Nakahanda na ang lahat, Doña Carmen,” sagot ng abogado. “Pati ang notaryong pumirma sa pekeng bentahan ng apartment at trucks ay handa nating ipa-disbar.”
Tiningnan ko si Liana na mahimbing nang natutulog sa sofa habang mahigpit na yakap ang anak. Bumulong ako sa hangin, “Magsisimula na ang paniningil.”