Bahagi 2: Ang Katotohanan sa Likod ng mga Reserbasyon
Nalaglag ang panga ni Marco, ngunit bago pa man siya makapagsalita, humahangos na sumulpot si Kiara mula sa likuran. Suot pa rin nito ang pamilyar na jacket ni Marco na lumalampas sa mga kamay niya.
“Kuya Marco! Iniwan mo ako sa labas ng banyo!” reklamo ni Kiara, saka bumaling sa akin nang may mapanuyang ngiti. “Ate Mara, huwag ka namang mag-inarte. Alam mo namang mahina ang baga ko sa aircon kaya kinuha ko ang jacket. At saka, nagugutom na ako. Saan ba tayo kakain?”
Tinitigan ko si Kiara, pagkatapos ay si Marco. Walang galit sa mukha ko, walang luhang nagbabadya. Blangko.
“Mara, mag-usap tayo,” pakiusap ni Marco, pilit inaabot ang maleta ko habang si Kiara ay nakakapit sa kabilang braso niya. “Singapore? Kailan pa? Bakit hindi mo sinabi? Anim na taon tayong magkasama, tapos bigla kang aalis dahil lang sa tampo?”
“Tampo?” bahagya akong natawa, isang mapait at malamig na tunog. “Anim na buwan kong pinag-ipunan ang biyaheng ito, Marco. Bawat sentimo, bawat overtime ko sa bpo habang nagtatapos ng thesis, ako ang nagbayad. Pero sa loob lamang ng isang oras sa eroplano, ibinigay mo ang espasyo ko, ang pagkain ko, at ang proteksyon mo sa kaniya. Hindi ito tampo. Ito ang paggising ko.”
Hinarap ko ang driver ng taxi at sumenyas na maghintay sandali. Mula sa bag ko, inilabas ko ang folder ng mga booking confirmation.
“Nga pala, Marco,” mahinahon kong sabi, sapat ang lakas para marinig ng mga taong dumaraan. “Ang beachfront villa sa Panglao? Naka-pangalan sa akin. Ang private sunset cruise? Credit card ko ang ginamit. Ang reservation sa seaside chapel? Ako ang nagdeposito.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco. “Mara, sandali—”
Binuksan ko ang booking app sa aking telepono sa harap mismo ng kanilang mga mukha. Sa tatlong mabilis na pindot, kinansela ko ang lahat.
“Dahil non-refundable ang ilan, hinayaan ko na lang na ma-forfeit ang iba. Pero ang access code ng villa at ang van rental na naka-link sa card ko, opisyal ko nang ipinawalang-bisa.” Tumingin ako kay Kiara, na ngayon ay unti-unti nang nawawalan ng kulay ang mukha. “Gusto mong sumama, hindi ba? May sarili kayong wallet. Kayo ang magbayad.”
Pumasok ako sa taxi at isinara ang pinto. Bago pa mahawakan ni Marco ang bintana, sinabihan ko ang driver na magmaneho na palayo. Sa rearview mirror, nakita ko silang dalawa: si Marco na tulalang nakatayo sa ilalim ng init ng araw, at si Kiara na nagsisimula nang magmaktol dahil naiwan silang walang masasakyan at walang matutuluyan.