Part 2: Ang Bitag sa Ilalim ng Ngiti
Nang titigan ko ang CCTV snapshot mula sa security division ng bangko, halos mawasak ang screen ng cellphone sa higpit ng hawak ko. Hawak ni Paolo ang lumang PRC license ko—isang lisensyang tatlong taon ko nang hinahanap matapos sabihin ni Adrian na baka nahulog ko lang kung saan. Matagal na pala nilang ninakaw ang pagkatao ko para gamitin sa sandaling kailanganin nila.
Hindi nagtagumpay si Paolo dahil naunahan ko silang i-freeze ang buong account. Alam kong magwawala sila anumang oras.
Pagsapit ng alas-dos ng hapon, bumukas ang pinto ng condo. Dumating si Adrian, gusot ang mamahaling polo shirt, may pekeng puyat sa ilalim ng mga mata, at may luha pang pilit na pinapatulo. Tumakbo siya palapit sa akin sa salas at lumuhod sa harap ko.
“Lara… nagkaproblema sa bangko. Hindi pumasok ang transfer,” panginginig ng boses niya, handang-handa ang luhang buwaya. “Sabi ng doktor, kapag hindi natin nabayaran ang down payment sa operation ngayon ding hapon, puputulin nila ang life support ni Papa. Pakiusap, Lara, pumirma ka rito.”
Inilapag niya sa coffee table ang tatlong makakapal na dokumento. Nang basahin ko ang maliliit na letra sa ibaba, hindi iyon hospital guarantee letter. Isa itong Special Power of Attorney na nagbibigay sa kanya ng buong karapatang ibenta, isanla, o ilipat ang condo unit sa Ortigas, kasama ang 60% ng shares ko sa aming trading company.
Tiningnan ko si Adrian nang diretso sa kanyang mga mata. Sa limang taon naming pagsasama, ngayon ko lang nakita ang tunay na demonyo sa likod ng maamong mukha na minahal ko.
“Sige, pipirmahan ko,” mahinahon kong sinabi, habang pinipigilan ang nanginginig kong kalamnan. “Pero kailangan nating dumaan sa branch manager ko sa BGC. Kilala niya ako, at siya lang ang may awtoridad na mag-release ng pondo agad-agad kahit naka-flag ang account. Tawagan mo si Papa at si Paolo. Sabihin mo sumunod sila para maging saksi.”
Nagliwanag ang mukha ni Adrian. Hindi niya napansin ang mapait na ngiti sa labi ko. “S-sige! Sasabihin ko kay Papa na kahit naka-wheelchair, pipilitin niyang pumunta para magpasalamat sa’yo!”
Agad siyang lumabas para tumawag. Nang marinig ko ang excited niyang boses sa hallway, kinuha ko ang phone ko at nagpadala ng isang mensahe kay Atty. Mendoza: Nasa patibong na sila. Ihanda ang mga pulis at ang board of directors.