Part 2: Ang Pagdating ng mga Tunay na Hari
Bago pa man makahuma si Rafael para pigilan ako, umalingawngaw ang sunod-sunod na tunog ng mariringal na busina sa labas ng mansyon.
Bumukas nang marahas ang dobleng pintuan ng grand hall. Pumasok ang hangin mula sa labas kasabay ng labindalawang lalaking naka-amerkanang itim—mga personal na bantay na may tindig ng mga propesyonal na sundalo. Humiwalay sila sa dalawang hanay upang magbigay-daan sa isang lalaking matangkad, may matalim na titig, at may suot na pasadyang charcoal suit: si Gabriel Valderama, ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking shipping at real estate conglomerate sa Asya.
Sa likod niya ay pumasok ang tatlong kilalang abogado ng bansa, bawat isa ay may bitbit na makakapal na folder.
Nanginig ang mga kamay ni Doña Victoria habang tumutulo ang pulang alak sa kanyang terno. Nakilala ng mga bisita ang pumasok; ang ilang bilyonaryong kanina lamang ay nagtatawanan ay dali-daling nagbaba ng kanilang mga baso at napatayo sa gulat.
“Gabriel Valderama?” bulong ni Rafael, tuluyang nawala ang dating malamig at aroganteng anyo sa mukha. “Anong ginagawa mo rito?”
Hindi man lang tinapunan ng tingin ni Gabriel si Rafael. Dumiretso ang mga hakbang niya papunta sa amin. Nang makita niya ang dumudugong gasgas sa maliit na kamay ni Lia at ang bakas ng luha sa pisngi nito, dumilim ang kanyang mukha.
Lumuhod ang kinatatakutang bilyonaryo sa harap ng aking anak.
“Lia,” mahinahon ngunit may diin niyang sabi. “Tito Gabriel is here. Walang mananakit sa’yo muli.”
Hinarap ako ng kapatid ko, hinawakan ang aking balikat, at may halong hinanakit ngunit buong pagmamahal na nagsalita: “Tatlong taon kang nagtiis para sa pag-ibig, Mariel. Sapat na ‘yon. Hindi pinalaki ang nag-iisang prinsesa ng pamilyang Valderama para apak-apakan ng mga taong nabubuhay lang sa utang.”