Part 2
Nang marinig ko ang sigaw ni Ysa mula sa sala, biglang nawala ang panlalamig ng lagnat ko. Dahan-dahan akong tumayo, pinunasan ang pisngi kong tuyo na sa luhang kanina pa naubos, at nagsuot ng simpleng jacket bago bumaba ng hagdan.
Sa sala, nakabukas ang malaking sliding door papuntang garahe. Nakatayo roon si Papa, si Mama, si Carlo, at si Ysa—lahat sila ay nakatitig sa puting van na may opisyal na tatak ng University of the Philippines. Sa gilid ng sasakyan, may hawak na tarpaulin ang dalawang staff kung saan malinaw na nakasulat:
“Congratulations to the Overall Top 1 UPCAT Scorer Nationwide: Mara Nicole Reyes – BS Molecular Biology and Biotechnology, UP Diliman!”
Nanginig ang mga kamay ni Mama habang hawak ang baso ng juice. Si Papa naman, lumapit sa isang lalaking naka-barong na lumabas mula sa passenger seat.
“S-sandali lang po,” nanginginig ang boses ni Papa. “Baka nagkakamali kayo ng pangalan. Si Ysa Dizon po ang pumasa rito. Si Mara… hindi man lang namin narinig na nagdiwang kanina.”
Ngumiti nang magalang ngunit pormal ang lalaki. “Hindi po kami nagkakamali, Mr. Reyes. Ako po ang University Registrar. Hindi lang basta pumasa si Mara—siya ang nakakuha ng pinakamataas na UPG sa buong bansa ngayong taon. Halos perpekto ang exam niya sa Science at Math. Personal kaming nagtungo rito dahil may dala kaming Presidential Scholarship grant, libreng dormitory accommodation sa loob ng Diliman, at research stipend mula sa alumni foundation.”
Lumingon ang lahat nang marinig ang yabag ko sa hagdan.
Pumutla si Carlo. Ang mga kamay niyang kanina lang ay nagbabalat ng lychee para kay Ysa ay nanigas sa hangin. “Manman… totoo ba ’to? Bakit hindi mo sinabi sa akin sa eroplano?”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Walang galit, walang sigaw—tanging blankong titig na mas masakit pa sa sampal. “Bakit ko sasabihin sa taong nag-abot sa akin ng tubig dahil hindi niya alam ang iniinom ko? Sa taong nagtapon ng itinerary ko sa basurahan? Carlo, tinanong mo ba ako kahit minsan kung anong nakuha ko?”
Hindi nakakibo si Carlo. Bumagsak ang balikat niya.
Sumingit si Ysa, nangingilid ang luha sa mga mata at nagpapaawa. “Mara, hindi namin alam… akala namin mababa lang scores mo kaya ayaw naming ipamukha sa’yo kanina—”
“Hindi ninyo tinanong dahil wala kayong pakialam,” putol ko sa kanya. “Dahil para sa inyo, basta masaya si Ysa, ayos lang kahit maiwan ako sa ulan sa NAIA.”
Humarap ako sa registrar. “Sir, pumasok po kayo. Handa na po akong pirmahan ang acceptance forms.”
Nang gabing iyon, habang pumipirma ako sa mesa, nakatayo lang ang pamilya ko sa gilid na parang mga estranghero. Walang makapagsalita. Ang yabang na bumalot sa kanila noong lumapag kami ng Maynila ay naglaho nang parang bula.