BAHAGI 3: ANG PAGLULUHOD AT ANG HUSTISYA NG TADHANA
Hindi na maipinta ang mukha ni Karim. Ang kaninang mayabang, palalo, at mapang-alipustang lalaki ay tila lumiit nang husto sa kinatatayuan. Ang puting gatas na humalo sa mga bubog sa sahig ay sumasalamin sa kanyang nasirang dangal at sa kinabukasang biglang naglaho sa isang iglap.
“S-Samar… totoo ba ito?” nauutal na tanong ni Karim, pilit na humahakbang papalapit ngunit agad siyang hinarang ng dalawang matipunong security guards ni Julian. “Hindi… hindi totoo ‘to. Sinabi ng mga doktor noon na may diperensya ka, na hindi ka magkakaanak! Niloloko mo lang ako! Julian Alfonso, sir, baka hindi niyo po alam ang totoo tungkol sa babaeng ‘yan—”
“Manahimik ka!” dumadagundong na boses ni Julian ang nagpatigil sa kanya. Ang awtoridad sa boses ng bilyonaryo ay nagpatindig ng balahibo maging sa mga doktor na nakapaligid. “Wala kang karapatang magsalita o banggitin man lang ang pangalan ng aking asawa nang may bahid ng kabastusan.”
Huminga ako nang malalim, hinawakan ang braso ni Julian upang pakalmahin siya, at humakbang nang bahagya pasulong. Tiningnan ko si Karim nang may halong awa at pagkadismaya.
“Gusto mong malaman ang totoo, Karim?” mahinahon kong simula. “Sa limang taon nating pagsasama, hindi ako kailanman naging baog. Noong panahong nagpatingin tayo, ako ang kumuha ng mga resulta sa laboratoryo. Ikaw ang may mababang sperm count at halos zero motility. Ikaw ang baog, Karim. Ngunit dahil mahal kita noon at ayaw kong sirain ang iyong ego bilang lalaki, itinago ko ang resulta. Uminom ako ng sari-saring vitamins, nagpanggap akong ako ang may problema, at tahimik na nagdasal na sana ay gumaling ka nang hindi nasusugatan ang iyong pride.”
Nang marinig iyon ni Karim, tila binagsakan siya ng langit at lupa. Nanlaki ang kanyang mga mata at napalingon siya nang mabilis kay Laila. “A-Ano? Anong sinabi mo?!”
Binaling ko ang aking tingin kay Laila, na ngayon ay nanginginig na sa matinding takot at halos maiyak habang pilit na itinatago ang mukha ng sanggol.
“At ikaw, Laila,” patuloy ko, habang nananatiling buo at matatag ang aking boses. “Ang itinuring kong kapatid. Nang malaman mong may kumpetisyon sa opisina at nanganganib ang posisyon ni Karim, nilandi mo siya. At nang mabuntis ka, ipinagmalaki niyo sa akin na bunga ‘yan ng inyong pag-ibig. Ngunit kung baog si Karim… kaninong anak talaga ang buhat-buhat mo ngayon?”
Biglang sumabog ang galit at kalituhan sa mukha ni Karim. Hinarap niya si Laila at marahas na hinawakan ang braso nito. “Laila! Ano ang ibig sabihin nito?! Sabihin mo sa akin! Kaninong anak ‘to?!”
Nagsimulang umiyak nang malakas ang sanggol dahil sa tensyon. Si Laila naman ay hindi makatingin nang diretso. Ang luha sa kanyang mga mata ay hindi luha ng pagsisisi, kundi luha ng isang taong nahuli sa sarili niyang patibong.
“K-Karim, huwag kang maniwala sa kanya! Sinisiraan lang niya tayo dahil naiinggit siya sa atin!” pagmamakaawa ni Laila, subalit ang panginginig ng kanyang boses ay sapat na patunay ng kanyang pagkakasala.
“Hindi kailangang manghula, Mr. Karim,” sabat ng Chief Medical Director ng ospital habang may tinitingnang tablet. “Ayon sa aming records, sumailalim ka sa general executive check-up dito noong nakaraang buwan para sa corporate requirements mo. Ang fertility test mo ay negatibo. Imposible kang makapagbuntis ng babae nang walang masusing medical intervention.”
Tuluyang bumigay ang mga tuhod ni Karim. Napaluhod siya sa malamig na sahig, hindi alintana ang basag na bote at ang natapong gatas na dumudumi sa kanyang mamahaling pantalon. Ang pamilyang ipinagmalaki niya, ang tagumpay na ipinamukha niya sa akin, ay isa lamang malaking kasinungalingan. Ginamit lamang siya ni Laila upang magkaroon ng apelyido at sustento ang anak ng ibang lalaki.
Tumingin si Karim sa akin mula sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa. “Samar… patawarin mo ako… Samar, pakiusap! Mahal pa rin kita! Nagkamali ako, nabulag ako ng tukso! Julian, sir, pakiusap huwag niyo akong tanggalin sa trabaho! Mawawalan ako ng lahat!”
Tiningnan lamang siya ni Julian nang may malamig na pagkamuhi. Kinuha ni Julian ang kanyang telepono at may kinausap sandali. “Cancel Karim’s promotion immediately. Terminate his contract with the company for breach of ethics, and initiate an audit on his department. Also, blacklist them from all Alfonso facilities.”
Ibinaba ni Julian ang telepono at inakbayan ako nang buong pag-iingat. “Halika na, Samar. Hindi maganda para sa ating mga anak na makalanghap ng maruming hangin dito.”
Tinalikuran namin silang dalawa. Narinig ko pa ang palahaw ng iyak ni Karim habang pilit na humahabol ngunit pinipigilan ng mga guwardiya, at ang malalakas na sigawan nila ni Laila habang nagsisimula silang magsisihan sa gitna ng pasilyo. Ang kanilang pekeng paraiso ay tuluyang nawasak sa harap ng katotohanan.
Paglabas namin ng ospital, sumalubong sa akin ang sariwang simoy ng hangin at ang init ng sikat ng araw. Hinawakan ko ang aking tiyan kung saan ligtas na lumalaki ang aming kambal. Sa loob ng isang taon, natutunan ko na ang tunay na katarungan ay hindi hinahanap sa pamamagitan ng paghihiganti o pagwawala. Minsan, ang kailangan mo lang gawin ay magpatuloy nang may malinis na puso, dahil ang tadhana na mismo ang may hawak ng pinakamatamis na resbak para sa mga taong naging tapat.