BAHAGI 3: ANG LIHIM NG NAKARAAN AT ANG TUNAY NA TAHANAN
Nanigas si Victor sa kanyang kinatatayuan sa ibabaw ng entablado. Ang maingay na palakpakan ng mga tao sa paligid ay biglang naglaho sa kanyang pandinig, na tila ba lumubog siya sa ilalim ng napakalalim na karagatan. Nakatitig lamang siya sa dibdib ni Maya, partikular sa lumang pilak na pendant na bahagyang lumusot mula sa kwelyo ng uniporme nito.
Isang munting ibon na nakadapo sa sanga ng oliba—at sa likod nito, kahit gasgas na at kupas sa paglipas ng panahon, ay kitang-kita ang tatlong letrang nakaukit: S.V.I.
Sophia Veronica Imperial.
Ito ang eksaktong kuwintas na ipinagawa niya sa Paris para sa kanyang anak bago ang malagim na trahedya limang taon na ang nakararaan. Walang kapareho ang disenyong iyon sa buong mundo dahil siya mismo ang nagdisenyo nito.
“Mister Victor? Ayos lang po ba kayo?” nag-aalalang tanong ni Maya habang hawak ang kanyang medalya. Napansin ng bata ang labis na pamumutla ng lalaki.
Nanginginig ang mga kamay ni Victor habang dahan-dahang hinawakan ang malamig na pilak na pendant. “Saan… saan mo nakuha ang kuwintas na ito, Maya?”
“Ito po ang tanging gamit na kasama ko noong iwan ako sa ampunan,” mahinang sagot ni Maya. “Sabi po ni Sister Teresa, natagpuan po akong sugatan sa gilid ng isang bangin pagkatapos ng isang malaking bagyo at landslide limang taon na ang nakalipas. Nagka-amnesia po ako noon at hindi ko na maalala ang tunay kong pangalan o pamilya. Maya lang po ang itinawag nila sa akin dahil sa ibon na nakaukit dito.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Victor. Ang aksidente limang taon na ang nakalipas ay naganap sa kasagsagan ng isang bagyo sa isang bulubunduking expressway. Nahulog ang kotse ng kanyang mag-ina sa bangin at sumabog sa ilalim. Natagpuan ang labi ng kanyang asawa, ngunit ang katawan ng pitong taong gulang noon na si Sophia ay inanod umano ng rumaragasang baha sa ilog at kailanman ay hindi na narekober. Ipinagpalagay ng mga awtoridad na patay na ito.
Hindi na nag-aksaya ng panahon si Victor. Pagkatapos na pagkatapos ng seremonya, dinala niya si Maya sa pinakamalaking pribadong ospital na pag-aari rin ng kanyang kumpanya. Hindi niya nais magkaroon ng maling pag-asa, ngunit sumisigaw ang bawat himaymay ng kanyang pagkatao na totoo ang kanyang hinala. Isinailalim silang dalawa sa isang mabilisang DNA test gamit ang pinakamakabagong teknolohiya.
Sa loob ng tatlong oras na paghihintay sa pribadong opisina ng punong doktor, tahimik na nakaupo si Maya habang kumakain ng mainit na sopas na ipinahanda ni Victor. Tinitigan siya ng bilyonaryo—ang hugis ng kanyang mga mata, ang kurba ng kanyang mga ngiti kapag masaya, at ang maliit na nunal sa kanyang kanang pulso. Paano niyang hindi napansin agad ang mga bagay na ito kaninang umaga sa parke?
Bumukas ang pinto at pumasok ang punong doktor, hawak ang puting sobre. Nanginginig ang kamay ng doktor sa kaba at pagkamangha.
“Sir Victor… narito na po ang resulta,” pahayag ng doktor. “Walang kaduda-duda. Siya ay 99.99% na nagtutugma sa inyong DNA. Ang batang ito… ang batang ito ang inyong nawawalang anak.”
Bumagsak ang sobre sa mesa. Lumuhod si Victor sa sahig sa harapan ng kinauupuan ni Maya. Ang makapangyarihan at kinatatakutang bilyonaryo, na hindi kailanman yumukod sa kahit kaninong tao sa mundo ng negosyo, ay tuluyang bumigay. Umiyak siya nang buong pait at ligaya, ibinuhos ang limang taong pangungulila at pighati.
“Papa? Bakit po kayo umiiyak?” naguguluhang tanong ni Maya, habang dahan-dahang inaabot ang basa sa luhang pisngi ng lalaki.
“Sophia… ikaw si Sophia, anak ko,” basag ang boses na wika ni Victor habang mahigpit na niyayakap ang munting katawan ng bata. “Hindi ka naglaho… buhay ka. Hinanap kita sa bawat sulok ng mundo, ngunit narito ka lang pala.”
Nang marinig ang pangalang iyon, tila may isang kandado sa isipan ni Maya ang biglang nabuksan. Dumaloy ang malalabong alaala ng isang malaking bahay, ng isang malambing na ina na nagpapatulog sa kanya sa gabi, at ng isang amang nagpapasakay sa kanya sa kanyang balikat habang tumatawa. Ang pamilyar na amoy ng pabango ni Victor, ang init ng kanyang bisig—lahat ng ito ay nagbalik.
“Papa…” bulong ni Maya, habang nagsimula na ring pumatak ang kanyang mga luha. “Ikaw nga po… ikaw po ang Papa ko.”
Mahigpit silang nagyakap sa gitna ng silid, isang tagpong nagpatunaw sa matagal nang yelong bumalot sa buhay ni Victor.
Kinabukasan, hindi na nag-iisa si Maya sa ampunan. Dumating si Victor hindi lamang upang kunin ang legal na kustodiya ng kanyang anak, kundi upang baguhin din ang buhay ng lahat ng batang naiwan doon. Nagtatag siya ng isang multi-milyong pisong pondo para sa edukasyon, kalusugan, at maayos na tirahan ng ampunan sa pangalan nina Sophia at ng kanyang yumaong asawa.
Bumalik si Sophia sa tahanang matagal nang nangulila sa kanyang halakhak. Ang malamig at madilim na mansyon ng mga Imperial ay muling napuno ng liwanag, mga bulaklak, at init ng pagmamahal. Hindi na kailangan pang magbenta ng sampaguita ng munting bata, at hindi na kailangan pang mag-isa ng bilyonaryo sa bawat pagpatak ng ulan.
Isang simpleng pabor lamang ang hiniling ng isang ulila sa isang estranghero sa parke sa halagang pitumpu’t limang piso. Ngunit sa hindi maipaliwanag na hiwaga ng tadhana, ang hiniram na ama sa loob ng isang araw ang siyang tunay palang magbabalik sa kanya sa tahanang nakalaan para sa kanya habambuhay.