BAHAGI 2: ANG NAKAKAPANGILABOT NA PANDARAYA AT ANG MADILIM NA BALAK
Nang sandaling iyon, parang binuhusan ako ng kumukulong tubig na may halong yelo. Ang mga tuhod ko ay nanginig nang husto at napilitan akong kumapit sa gilid ng marmol na haligi para hindi tuluyang bumagsak sa sahig. Si Jericho. Ang lalaking iniyakan ko nang pitong buwan gabi-gabi. Ang lalaking pinag-alayan ko ng misa tuwing Linggo, ang dahilan kung bakit namaga ang aking mga mata sa labis na pighati habang tinitiis ko ang gutom at pagod sa maliit kong inuupahang kuwarto.
Buhay siya. Makinis ang kanyang mukha, walang bahid ng sunog o kahit anong hiwa mula sa sinasabing sumabog na sasakyan. Nakasuot siya ng pasadyang amerikana na nagkakahalaga ng daan-daang libong piso.
“Gusto mo ba ang kwintas na ito, Vanessa darling?” malambing na tanong ni Jericho sa babaeng kasama niya.
Ang babae ay walang iba kundi si Vanessa Sandoval, ang nag-iisang tagapagmana ng isa sa pinakamalaking kumpanya ng real estate sa bansa. Madalas kong makita ang mukha nito sa mga lifestyle magazine habang naglilinis ako sa mall.
“Sobrang ganda, Julian,” sagot ni Vanessa habang nakalingkis sa braso niya. “Bagay na bagay ito sa engagement party natin sa susunod na buwan.”
Julian? pumasok ang pangalang iyon na parang punyal sa dibdib ko. Pinalitan niya ang kanyang pagkakakilanlan.
Kinuha ko agad ang aking lumang cellphone mula sa bulsa ng aking uniporme. Nanginginig ang aking mga daliri habang binubuksan ang camera. Palihim akong kumuha ng malilinaw na litrato at video mula sa siwang ng mga display cases. Kita roon ang kanyang mukha, ang marangyang ngiti, at ang kanyang kaliwang pulso kung saan kumikinang ang mamahaling relo—ang relong binayaran ko sa pamamagitan ng dalawang taong pagtitipid bago kami ikinasal.
Nang matapos silang bumili, naglakad sila patungo sa basement parking ng mall. Kahit takot na takot akong mahuli, nanaig ang galit kaysa takot. Sumakay ako sa isang taxi at sinabihan ang drayber na sundan ang marangyang itim na Mercedes-Benz kung saan sumakay si Jericho.
Humantong ang biyahe sa isang eksklusibo at tagong mansyon sa Forbes Park. Hindi ako makapasok dahil sa mahigpit na mga guwardiya, ngunit bago ako tuluyang umalis, may isa pang kotseng dumating.
Bumaba mula sa kotse ang isang matandang babae na nakasuot ng mamahaling sutla at alahas. Halos lumuwa ang mga mata ko.
Si Doña Matilda.
Ang biyenan kong nagpalayas sa akin sa aming tahanan tatlong araw matapos ang pekeng libing! Ang babaeng lumuhod pa sa harap ng kabaong habang nagwawala at sumisigaw na ako raw ang sumira sa buhay ng kanyang anak.
Bumaba ako sa taxi sa di-kalayuan at nagpanggap na naglalakad sa gilid ng mataas na bakod na may makakapal na halaman. Dahil mababa ang pader sa may likurang hardin kung saan naroon ang outdoor gazebo, dahan-dahan akong sumilip sa pagitan ng mga bakal na rehas.
Naroon silang tatlo. Nagsasalin si Jericho ng champagne sa baso ng kanyang ina.
“Sa wakas, anak,” maririnig ang boses ni Doña Matilda, puno ng kasakiman at galak. “Nakuha na natin ang buong tiwala ni Vanessa. Sa oras na maikasal kayo sa susunod na buwan, ang buong pondo ng mga Sandoval ay mapapasakamay natin. Hindi na natin kailangan magtago pa sa ibang bansa.”
Tumawa si Jericho nang malamig. Isang tawa na kailanman ay hindi ko narinig sa kanya noong kami pa. “Napakadali, Ma. Akala ng lahat ay abo na lang ako sa ilalim ng bangin. Ang limampung milyong insurance payout na nakuha mo ay naging sapat na panimula para makapasok ako sa alta-sosyedad gamit ang bagong pasaporte bilang Julian Monteverde.”
“Paano ang kawawang Bianca?” tanong ni Vanessa na may halong panunuya. “Baka bigla na lang sumulpot ang asawa mo at guluhin ang kasal natin?”
“Huwag kang mag-alala sa pulubing iyon, darling,” walang kaabog-abog na sagot ni Jericho. “Wala siyang pera, walang kapangyarihan, at walang maniniwala sa kanya kahit magsisigaw pa siya sa kalsada. Isa pa, pinapirma siya ni Mama ng waiver bago siya pinalayas. Ang akala niya, patay na ako. Isa lang siyang tangang ginamit ko noon para ipakita sa mga bangko na may maayos akong pamilya bago ako nalugi.”
“At kung magpumilit man siyang mag-imbestiga,” dagdag ni Doña Matilda habang humihigop ng alak, “madali lang siyang ipaligpit sa mga tauhan natin. Isang aksidente lang sa kalsada, tapos ang kwento ng babaeng iyon.”
Nang marinig ko ang mga salitang iyon, napatakip ako sa aking bibig upang pigilin ang pagsabog ng hikbi. Hindi pala ako basta iniwan. Hindi pala aksidente ang lahat. Pinlano nila ang pekeng kamatayan ni Jericho upang takasan ang mga utang sa negosyo, kolektahin ang limampung milyong pisong insurance, at muling magpayaman sa pamamagitan ng panloloko sa isa pang inosenteng tagapagmana.
Ginamit nila ako. Pinagluksa. Pinarusahan. Ginutom. At handa pa nila akong patayin kung magiging sagabal ako sa kanilang sakim na pangarap.
Ngunit kasabay ng pagtulo ng aking mga luha ay ang tuluyang pagkamatay ng pag-ibig ko para kay Jericho. Ang bawat butil ng awa at lungkot sa aking puso ay napalitan ng nag-aalab na apoy ng poot.
Hawak ko ang aking cellphone kung saan buong linaw na narekord ang bawat salita, bawat halakhak, at ang buong mukha nilang tatlo habang ipinagdiriwang ang kanilang karumal-dumal na krimen.
“Kung inakala ninyong patay na ang laban ko dahil mahirap lang ako,” bulong ko sa aking sarili habang dahan-dahang umaatras palayo sa dilim ng gabi, “nagkakamali kayo. Sisiguraduhin kong sa pagkakataong ito, kayo naman ang lalamunin ng sarili ninyong impyerno.”