PART 2: ANG PAGTATAPAT SA DILIM AT ANG LIHIM NA ARMAS
Bawat katagang lumabas sa bibig ni Rafael ay parang punyal na paulit-ulit na ibinabaon sa aking dibdib. Ang lalaking kani-kanina lamang ay sumumpa sa harap ng Diyos at ng daan-daang tao na mamahalin ako sa hirap at ginhawa, ay siya mismong nagpaplano ng aking lubos na pagkawasak. At si Bianca—ang babaeng itinuring kong higit pa sa kapatid, ang pinagkatiwalaan ko sa mga pinakatatagong sekreto ng aming korporasyon—ay ang ahas na matagal ko palang inaaruga sa aking sariling bakuran.
Naramdaman ko ang pagyugyog ng kama nang maupo si Bianca sa paanan nito. Sumunod ang mabigat na yabag ni Rafael patungo sa minibar. Narinig ko ang pagkalansing ng baso at ang tunog ng binuksang bote ng alak.
“Uminom muna tayo para sa tagumpay natin,” bulong ni Rafael, may halong halakhak na puno ng lason. “Hindi ko akalaing magiging ganito kadali. Akala ko magmamatigas ang tatay niya bago namatay, pero naiwan lahat kay Mara. At si Mara? Bulag na bulag sa pag-ibig.”
“Huwag tayong pakakampante nang husto,” paalala ni Bianca, bagamat bakas pa rin ang ngisi sa kanyang boses. “May pirma pa siyang kailangang ilagay sa consolidation papers bukas. Sinabi ko sa kanya na routine documents lang ‘yon para sa merging ng mga resort sa Palawan at Cebu. Kapag napirmahan niya ‘yon nang hindi binabasa, tuluyan nang mapapasakamay natin ang sixty percent shares ng Valderama Holdings.”
“Pipirmahan niya ‘yon,” tiwalang sagot ni Rafael. “Wala siyang ibang pinaniniwalaan kundi ikaw pagdating sa pera, at ako pagdating sa buhay niya. Walang kamalay-malay ang pobreng tagapagmana na sa pagsikat ng araw bukas, isa na lamang siyang pulubi.”
Sa ilalim ng makapal na kumot, dahan-dahang kumuyom ang aking mga kamao. Ang aking mga kuko ay bumaon sa aking palad hanggang sa maramdaman ko ang bahagyang kirot. Ngunit ang kirot na iyon ay walang-wala kumpara sa lamig na bumalot sa aking buong pagkatao. Ang luhang nagbabantang pumatak ay agad na natuyo ng matinding galit. Hindi ako iiyak. Hindi sa harap ng mga taong nagtangka sa aking buhay at dangal.
Habang nagtatawanan sila nang pabulong, hindi nila napansin ang bahagyang paggalaw ng aking kanang kamay sa ilalim ng unan. Doon, nakatago ang aking personal na telepono. Bago ko pinatay ang ilaw kanina, may kakaiba na akong kutob nang makita kong nagkatinginan silang dalawa sa reception hall—isang tinginang hindi pangkaraniwan para sa isang biyenan at kaibigan. Dahil doon, bago ako humiga, pinindot ko ang voice recorder at inihanda ang awtomatikong cloud sync. Bawat salita, bawat halakhak, bawat bantas ng kanilang maitim na plano ay malinaw na nairerekord at direktang umaakyat sa isang pribadong server.
“Halika rito,” bulong ni Rafael kay Bianca. Narinig ko ang pagkaluskos ng tela at ang tunog ng halikang marahas at walang kahihiyan, ilang pulgada lamang mula sa aking mga paa.
“Dito pa talaga sa kama ng asawa mo?” malanding tanong ni Bianca.
“Bakit hindi? Sa atin na ang kwartong ‘to. Sa atin na ang buong resort na ‘to simula bukas. Wala siyang magagawa.”
Hindi ako kumilos. Pinigil ko ang bawat hibla ng aking kalamnan. Kung akala nila ay isa lamang akong mahinang dalaga na madaling paikutin, nagkakamali sila. Anak ako ni Don Fernando Valderama. Itinuro sa akin ng aking ama ang bawat kalakaran sa negosyo, at higit sa lahat, itinuro niya sa akin kung paano lumaban kapag pinaliligiran ng mga lobo.
Makalipas ang halos kalahating oras ng kanilang pagpapakasasa sa kanilang inaakalang tagumpay, tumayo si Bianca. “Kailangan ko nang bumalik sa kwarto ko sa kabilang wing. Baka may makakita sa akin dito kapag nag-umaga na. Rafael, siguraduhin mong hindi ‘yan magigising nang maaga. Painumin mo ng gamot sa kape kung kinakailangan para medyo lutang pa kapag pinapirma ko.”
“Ako ang bahala,” tugon ng asawa ko. “Matulog ka na. Bukas, magiging reyna ka na ng Valderama Empire.”
Narinig ko ang marahang pagbukas at pagsara ng pinto. Nanatili si Rafael sa kwarto. Humiga siya sa kabilang bahagi ng malaking kama, malayo sa akin, at hindi nagtagal ay narinig ko ang kanyang mabibigat na hilik. Tulog na tulog siya, kampante sa aking kawalan ng muwang.
Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata sa gitna ng dilim.
Wala nang natirang pagmamahal sa aking puso para sa lalaking katabi ko. Ang tanging nananalaytay na lamang sa aking mga ugat ay malamig at kalkuladong poot. Maingat kong kinuha ang aking telepono. Tiningnan ko ang screen—tatlumpu’t limang minuto ng malinaw na audio recording.
Agad akong nagpadala ng isang maikling mensahe sa isang numerong matagal ko nang hindi tinatawagan: kay Attorney Salvador, ang pinakamatapat na punong abogado ng aking yumaong ama, at kay Marcus, ang head ng aming private security and intelligence.
“Handa na ang bitag. Pumasok na ang mga target. Isagawa ang Plan Bravo bago mag-alas sais ng umaga.”
Lumipas ang bawat minuto na parang mga patak ng asido sa aking balat. Hindi ako umidlip kahit saglit. Pinanood ko ang dahan-dahang pag-akyat ng liwanag sa labas ng bintana ng suite. Ang bawat sinag ng araw ay hindi tanda ng isang masayang simula ng buhay may-asawa, kundi ang simula ng paghuhukom na ako mismo ang magpapatupad.