BAHAGI 2: ANG HAMPAS NG KATOTOHANAN AT ANG PAGTAWAG SA HUSTISYA
Tila gumuho ang sementong kinatatayuan ko sa ilalim ng nagbabagang init ng araw. Ang bawat salitang lumabas sa bibig ni Doña Matilda ay parang mga pinatulis na kristal na direktang bumaon sa aking dibdib. Dalawang taon. Dalawang taon kong nilunok ang bawat pangungutya, bawat parinig sa tuwing magkakaharap kami sa hapag-kainan, at bawat luhang patago kong pinunasan sa unan tuwing gabi dahil sa aking kondisyon. Lahat ng iyon ay tiniis ko dahil naniwala akong may pag-ibig kaming pinanghahawakan ni Enrico.
Ngunit ang marinig na mismong ang biyenan ko ang nagkandado ng bahay upang ipagkanulo ako sa sarili naming kama? Iyon ang lason na tuluyang pumatay sa natitirang lambing sa aking pagkatao.
“Nababaliw na po ba kayo, Mama?!” pasigaw kong tanong habang pilit kong kinakalampag ang bakal na rehas ng gate. “Asawa ako ni Enrico! May kasal kami sa batas at sa Diyos! Paano ninyo nagagawang itulak ang sarili ninyong anak sa kasalanan?!”
Muling umalingawngaw ang matinis at nakakainsultong halakhak ng matanda mula sa balkonahe. Sumimsim siya sa kanyang kopita ng alak bago ipinatong ang dalawang kamay sa pasamano, tinititigan ako na animo’y isang pulubing nagmamakaawa para sa mumo ng tinapay.
“Kasal? Ang papel na iyon ay walang silbi kung baog ang babaeng pumirma!” singhal niya, lumalaki ang mga mata sa poot at kapalaluan. “Ang pamilya namin ay nangangailangan ng tagapagmana! Si Enrico ay isang matagumpay na lalaki, may-ari ng napakalaking mansyong ito, at hindi nararapat na maubos ang lahi niya dahil lang sa isang mahirap at depektibong babae na katulad mo!”
Bago pa man ako makapagsalita, bumukas ang glass door sa likod ni Doña Matilda. Lumabas ang isang lalaking nakatapis lamang ng manipis na tuwalya sa kanyang baywang—si Enrico. Pawisan ang kanyang dibdib, gulo ang buhok, at sa kanyang mga labi ay may bakas ng matingkad na pulang lipstick. Kasunod niyang lumakad ang isang pamilyar na mukha: si Vanessa, ang aking dating sekretarya sa kumpanya na matagal ko nang pinagkatiwalaan. Suot ni Vanessa ang mamahaling silk bathrobe na ako mismo ang bumili noong nagbakasyon kami sa Paris.
“Lara…” tawag ni Enrico, walang bahid ng hiya o pagsisisi sa kanyang boses. Sa halip, tumingin siya sa akin nang may pagkayamot, na parang isa akong abala sa kanyang masarap na hapon. “Umalis ka na. Huwag ka nang gumawa ng eksena rito sa tapat ng subdivision. Nakakahiya sa mga kapitbahay.”
“Enrico…” Nanginig ang boses ko, hindi dahil sa lungkot kundi dahil sa matinding poot na nagsisimulang kumulo sa bawat ugat ko. “Ito ba ang isusukli mo sa akin matapos ang lahat? Sa mismong kwarto natin? Kasama pa ang ahas na ‘yan?!”
Lumapit si Vanessa sa tabi ni Enrico, malanding ipinulupot ang braso sa leeg ng aking asawa, at tumingin sa akin mula sa itaas nang may mapang-uyam na ngiti. “Pasensya ka na, Lara,” wika ng babae sa malambing ngunit nakasusulasok na tono. “Hindi kasalanan ni Enrico kung naghanap siya ng tunay na babae. Tanggapin mo na lang ang totoo. Hindi mo kayang punan ang pangangailangan niya bilang lalaki. Ako… buntis ako, Lara. Dalawang buwan na. At ang dinadala ko sa sinapupunan ko ang magmamana ng buong kayamanang ito.”
“Narinig mo ‘yan, hampaslupa?!” sabat ni Doña Matilda habang itinuturo ang mukha ko. “Layas! Lahat ng damit mo ay ipinatapon ko na sa basurahan sa likod! Wala kang karapatan sa lupang ito, dahil si Enrico ang bumili ng mansyong ito gamit ang sarili niyang pawis! Huwag kang magpapakita rito kailanman kung ayaw mong ipaladlad kita sa mga guwardiya!”
Pinanood ko silang tatlo. Si Enrico na nakatayo nang buong yabang, si Vanessa na humahalik sa pisngi ng asawa ko, at si Doña Matilda na humahalakhak na parang reyna sa kanyang kastilyo.
Sa sandaling iyon, nawala ang panginginig ng aking mga kamay. Nawala ang luhang nagbabantang pumatak. Isang malamig at matalim na kapayapaan ang bumalot sa aking dibdib. Ang kahinaan na ipinakita ko sa kanila sa loob ng dalawang taon ay tuluyan nang natunaw, pinalitan ng matigas na bakal ng paghihiganti.
Akala nila ay isa akong kaawa-awang babae na walang kapangyarihan. Akala nila ay umaasa lamang ako sa kinikita ni Enrico. Hindi nila alam, ang bawat sentimong ipinagmamalaki ng asawa ko ay nagmula lamang sa allowance at posisyong ibinigay ko sa kanya sa pamamagitan ng mga dummy corporation na hawak ng aking kumpanya. At ang mansyong tinitingala nila mula sa balkonahe? Hindi ito hinulugan. Ito ay binayaran ko nang buo—cash—sa ilalim ng aking buong pangalan: Lara Montefalco-Valderama, ang nag-iisang tagapagtatag at CEO ng Primus Luxe Real Estate Holdings.
Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong maleta sa tabi ng gate. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa loob ng Louis Vuitton na bag—ang bag na inakala nilang peke dahil binili ko raw sa bangketa.
“Bakit, tatawag ka ng pulis?!” sigaw ni Enrico mula sa itaas, sarkastikong tumatawa. “Tawagan mo lahat ng gusto mo! Nasa akin ang titulo ng bahay na ito! Ako ang nagbabayad ng mga bayarin dito! Tingnan natin kung sino ang kakampihan ng batas kapag sinabi kong isa kang trespasser sa pamamahay ko!”
Hindi ko pinansin ang mga daldal nila. Pinindot ko ang isang numero sa aking contacts na matagal ko nang hindi ginagamit para sa personal na kapakanan: Atty. Joaquin Delgado, ang chief legal counsel ng aking korporasyon, kasabay ng direct line ng Head of Security ng buong exclusive subdivision.
Isang ring pa lamang ay sumagot agad ang kabilang linya.
“Madam Lara? Mabuti po at napatawag kayo. May kailangan po ba kayong iproseso para sa bagong acquisition sa Cebu?” magalang at pormal na tanong ni Atty. Delgado.
“Attorney,” malamig at matigas kong tugon, sapat ang lakas upang marinig ng tatlong hangal sa itaas. “Ihanda mo ang lahat ng orihinal na dokumento, ang Land Title, at ang Deed of Absolute Sale ng aking mansyon sa Golden Crest Estate. Ipadala mo rin ang corporate security force at papuntahin mo ang SWAT at local police department sa mismong address ko ngayon din.”
Natahimik ang tawa ni Enrico sa itaas. Kumunot ang noo ni Doña Matilda habang nakatingin sa akin.
“Madam? May problema po ba sa property ninyo?” nag-aalalang tanong ng abogado.
“May mga illegal squatters na pumasok sa pamamahay ko,” sagot ko habang nanlilisik ang aking mga mata na nakatitig sa kanila. “At dalhin mo ang Sheriff. Gusto kong palayasin ang mga pesteng ito sa loob ng tatlumpung minuto. I-freeze mo rin ang lahat ng bank accounts, credit cards, at kotseng nakarehistro sa ilalim ng Primus Luxe na ipinagamit ko sa linta kong asawa. Ngayon na.”
Ibinaba ko ang tawag. Tumingala ako sa balkonahe. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nakita ko ang pamumutla sa mukha ni Enrico nang marinig niya ang pangalan ng kumpanya ko.