BAHAGI 2: ANG PAGBABAWI SA HUKAY AT ANG LIHIM NA HUKBO
Nanginig ang bawat himaymay ng aking kalamnan sa loob ng masikip na kabaong. Ang hangin ay mabigat, nanununtok sa ilong ang amoy ng formalin at mga bulaklak ng patay, ngunit walang kapantay ang pait na bumabalot sa aking lalamunan. Ang asawa kong si Richard—ang lalaking ipinaglaban ko laban sa pagtutol ng aking yumaong ama, ang lalaking pinaglaanan ko ng aking buong pagkatao—ay kasalukuyang nagbubukas ng mamahaling bote ng champagne sa labas lamang ng aking pinaglalagakan.
Narinig ko ang mahinang lagutok ng tapon ng bote at ang tunog ng mga basong nag-umpugan.
“Para sa bagong simula,” wika ni Richard, bakas ang panginginig ng kasakiman sa boses. “Wala nang pakialamerang Carla. Bukas, pagkababa ng kabaong sa lupa, pirmahan na natin ang paglipat ng ari-arian kay Atty. Mendoza. Siya na ang bahalang magpalusot sa BIR at sa Securities and Exchange Commission.”
“Sigurado ka bang hindi tayo mabubuking sa lason, kuya Richard?” tanong ni Mark, ang bunso kong kapatid na halos kargahin ko noon sa bisig nang pumanaw ang aming mga magulang. Siya ang pinag-aral ko sa pinakamamahal na unibersidad, binigyan ng sariling sports car sa kanyang ika-labingwalong kaarawan, at palaging pinagtatakpan sa tuwing nagkakaroon ng gulo sa labas. Ngayon, maririnig ko sa kanyang boses hindi ang takot ng pagsisisi, kundi takot na mabigo ang kanilang maruming plano.
“Tanga ka ba, Mark?” matalas na sagot ni Sofia. “Binayaran na ni Richard ang forensic pathologist ng tatlong milyon. Isinulat sa certificate: massive cardiac arrest sanhi ng congenital anomaly. Walang maghihinala. Sa paningin ng publiko at ng media, si Carla ay isang kawawang tagapagmana na namatay sa labis na pagod sa trabaho. At tayo? Tayo ang mga nagdadalamhating kapamilya na mapipilitang magmana ng kanyang imperyo.”
Tumawa sila. Isang halakhak na bumasag sa banal na katahimikan ng kapilya ng memorial park.
Sa dilim ng kabaong, unti-unting bumalik ang sensasyon sa aking mga daliri. Ang halamang-gamot na iniwan ng aking lola—isang lihim na reseta ng pamilya mula sa lumang tradisyon ng aming mga ninuno—ay sadyang idinisenyo upang magdulot ng kalagayang suspended animation. Pinababagal nito ang pagtibok ng puso hanggang sa hindi na ito maramdaman ng stethoscope o pulse oximeter, habang pinoprotektahan ang utak laban sa kakulangan ng oxygen. Alam ko noon pa man na may nagtatangka sa akin; may mga kakaibang lagda sa aming accounting audit dalawang buwan bago ang gabing ito, at minsan ko nang nahuli si Richard na may kausap na kriminal na fixer. Ngunit hindi ko inasahan na maging ang aking sariling dugo—ang aking kapatid na si Sofia at si Mark—ay kasabwat sa maitim na balak.
Unti-unting humupa ang epekto ng paralisis. Naramdaman ko ang init na muling dumadaloy sa aking dibdib. Ang aking mga kamao ay kumuyom hanggang sa bumaon ang aking mga kuko sa aking palad. Bawat tawa nila ay naging panggatong sa naglalagablab na poot sa aking puso. Hindi ako mamamatay ngayong gabi. Kung nais nila ng bangkay, bibigyan ko sila ng bangungot na hinding-hindi nila malilimutan.
Lumipas ang dalawang oras. Bandang alas-tres ng madaling araw, nang marinig ko ang yabag ng kanilang mga sapatos papalayo.
“Umuwi muna tayo para makapagpalit ng pamburol na itim,” hikab ni Sofia. “Babalik tayo bago mag-alas otso ng umaga para sa pormal na serbisyo bago ang libing.”
“Iniwan ko na ang guard sa labas ng gate,” dugtong ni Richard. “Naka-lock ang buong kapilya. Walang makakapasok hanggang mamaya.”
Nang marinig ko ang paglagutok ng mabigat na kandado ng pinto ng kapilya at ang unti-unting paglayo ng makina ng kotse ni Richard, alam kong ito na ang sandaling pinakahihintay ko.
Huminga ako nang malalim. Ang hangin sa kabaong ay manipis na, ngunit sapat pa upang bigyan ako ng lakas. Ang mamahaling kabaong na binili nila para sa akin ay may mga brass latch sa gilid ngunit dahil hindi pa ito pormal na ibinababa sa semento, hindi pa ito nakasara nang pako o de-tornilyo. Itinukod ko ang aking mga siko sa satin na sapin. Gamit ang buong puwersa ng aking mga binti at balikat, itinulak ko ang mabigat na takip ng salamin at kahoy paitaas.
Krrrrk!
Bumukas ang siwang. Pumasok ang malamig na simoy ng hangin ng kapilya. Umapaw ang hangin sa aking tuyong baga. Sa isang huling malakas na tulak, naitulak ko ang takip sa gilid at dahan-dahang bumangon mula sa sarili kong kabaong.
Bumaba ako sa marmol na sahig. Ang aking puting bestida ay gusot, ngunit ang aking mga mata ay maliwanag pa sa kidlat. Nilapitan ko ang mesa kung saan nila iniwan ang mga baso ng champagne at ang mga dokumentong kanilang pinag-aagawan. Sa ibabaw ng folder, nakita ko ang pekeng Special Power of Attorney at ang palsipikadong Last Will and Testament kung saan inililipat ang lahat ng aking kumpanya, bank accounts, at mga ari-arian sa kanilang tatlo.
Kinuha ko ang aking cellphone na nakatago sa ilalim ng lining ng kabaong—isang bagay na ipinasok ko bago ko pa ininom ang gamot, sa tulong ng nag-iisa kong tapat na katiwala: si Mang Tomas, ang aming matandang security director na naglingkod sa aking ama sa loob ng tatlumpung taon.
Binuksan ko ang screen. May tatlong missed calls mula kay Tomas. Agad kong pinindot ang numero.
“Señorita Carla?” garalgal na boses ng matanda sa kabilang linya. Halos maiyak siya. “Buhay kayo… Diyos ko, nagtagumpay ang plano!”
“Tomas,” malamig ngunit matatag kong sabi. “Buhay ako. At narinig ko ang lahat. Nandito ako sa loob ng kapilya.”
“Nasa labas ako ng perimeter, Señorita. Kasama ko ang apat na pinagkakatiwalaang imbestigador at si Atty. Fernando, ang totoong abogado ng inyong ama. Hinihintay lamang namin ang inyong senyales.”
“Papasukin ninyo ako sa likod ng kapilya,” utos ko habang tinititigan ang aking sariling larawan na nakapatong sa ibabaw ng kabaong, napapaligiran ng mga puting rosas. “Kunin mo ang lahat ng orihinal na titulo sa vault ng aking opisina bago magising ang mga buwitre. Ihanda mo rin ang mga kopya ng bank transfers na ginawa ni Richard nitong nakaraang buwan, pati ang footage ng CCTV na nagpapatunay na binili niya ang lason.”
“Masusunod, Señorita. Ano po ang gagawin natin sa darating na libing?”
Tumingin ako sa salamin ng kapilya. Ang aking mukha ay maputla, ngunit ang apoy sa aking mga mata ay handang sumunog sa buong mundo nila.
“Hahayaan natin silang magtipon,” sagot ko nang may mapait na ngiti. “Hahayaan nating dumating ang mga mamamahayag, ang board of directors, at ang lahat ng maimpluwensyang tao sa negosyo. Huwag mong ipapalam sa kanila na walang laman ang kabaong. Lalagyan natin ito ng pabigat bago magbukang-liwayway.”
Huminga ako nang malalim habang tinatanaw ang liwayway sa labas ng bintana. “Gusto nilang maging bida sa isang trahedya? Pwes, bibigyan ko sila ng pinakamalaking palabas ng kanilang buhay.”