Narinig ko ang panginginig ng boses ni Ethan sa kabilang linya, pero nanatiling kalmado ang aking paghinga habang dahan-dahang hinehele ang isa sa mga sanggol.
“Ano ang ginawa ko, Ethan?” malamig kong tanong.
“Nasaan ang mga damit ko?!” bulyaw niya, dinig na dinig ang ingay ng marangyang lobby ng resort sa kanyang likuran. “Binuksan ko ang maleta ko sa harap ng concierge! Walang laman ‘to kundi mga lampin, used breast pump parts, tatlong bote ng gatas na panis, at mga sulat-kamay mong tala ng daily feeding schedule ng triplets!”
Hindi lang ‘yun ang ginawa ko bago siya umalis. Inilabas ko ang lahat ng kanyang designer swimwear, linen shirts, at signature watches. Sa halip, pinuno ko ang kanyang Samsonite luggage ng mga maruruming damit ng triplets, mga resibo ng gastusin sa ospital na tinanggihan niyang tingnan, at ang pinakamahalaga sa lahat: isang puting sobre na may nakasulat na pangalan ng aking divorce lawyer.
“Gusto mo ng dalawang linggong pahinga mula sa responsibilidad mo bilang ama,” sagot ko nang walang halong galit, purong kapangyarihan lang ang maririnig sa aking tinig. “Kaya ipinadala ko sa’yo ang araw-araw kong realidad para hindi mo makalimutan kung ano ang tinalikuran mo.”
“Nasisiraan ka na ba ng ulo?!” sigaw niya, halatang namumula sa hiya at galit. “Paano ako magbabakasyon nang ganito? I-block mo ba ang credit card ko?!”
“Oo,” deretso kong sagot. “Ang joint account natin ay para sa pamilya, hindi para sa solo luxury getaway habang nagdurugo pa ang tahi ng C-section ko. Ang natira lang sa wallet mo ay ang personal debit card mo na halos walang laman dahil inubos mo sa pag-book ng suite na ‘yan.”
Bago pa man siya makasagot, narinig kong may kumausap sa kanya sa kabilang linya—ang management ng resort, humihingi ng panibagong security deposit dahil declined ang card niya.
“Bumalik ka rito kung gusto mo,” dagdag ko bago niya maibaba ang tawag. “Pero pag-uwi mo, iba na ang susi ng pinto. Ang nanay ko at isang professional night nurse na ang kasama ko rito—binayaran gamit ang savings na dapat sana ay para sa susunod mong luho. Mag-enjoy ka sa Cabo, Ethan.”
Ibinaba ko ang telepono at pinatay ang aking cellular data.
Wala pang tatlong araw, bumalik si Ethan sa bansa nang haggard, suot ang parehong damit na ginamit niya sa eroplano dahil wala siyang pambili ng pamalit. Ngunit pagdating niya sa aming bahay, nakatambak na sa garahe ang natitira pa niyang mga gamit kasama ang opisyal na summons para sa annulment at child support.
Sa huli, napilitan siyang humarap sa korte kung saan pinatunayan ng judge ang kanyang hayagang abandonment sa pamilya. Hindi lang niya nawala ang kanyang komportableng buhay; nawalan din siya ng karapatang maging bahagi ng paglaki ng tatlong anak na minsan niyang ipinagmalaki ngunit tinakasan nang kailanganin niya silang panindigan.