BAHAGI 2 (PART 2): ANG PAGBAGSAK NG PALASYO
Nanigas si Mark sa kinatatayuan niya sa tapat ng mataas na gate ng mansyon sa Forbes Park. Sa tabi niya, si Angela—bitbit ang mamahaling designer bags na binili gamit ang mga credit card na nakapangalan sa akin—ay napatakip ng bibig. Tagaktak ang pawis sa noo ni Mark habang paulit-ulit na sinusubukang itulak ang bakal na tarangkahan, ngunit may nakakandadong bagong kadena at bagong electronic access keypad na hindi tumatanggap ng lumang passcode.
“Gago ka ba?!” singhal ni Mark sa bagong security guard na matikas na nakatayo sa loob ng bakod. “Ako si Mark Alcantara! Asawa ako ng may-ari! Bahay ko ’to! Buksan mo ’to kundi tatanggalin kita sa trabaho bago lumubog ang araw!”
Kalmado lamang na tiningnan ng guwardiya ang dalang clipboard. Walang bakas ng takot ang mukha nito. “Sir, may utos po mula sa bagong may-ari at sa mga legal representative ni Ma’am Sophia Delgado. Na-turn over na po ang titulo kahapon matapos mabayaran nang buo ang ₱720 milyon ng isang foreign investment group. Lahat po ng personal na gamit ninyo ay inempake na ng private movers at dinala sa isang commercial warehouse sa Laguna. Kung gusto niyo raw pong kunin, kayo na ang magbayad ng storage fees.”
“Babe, ano ’to?!” umiiyak na hinila ni Angela ang braso ni Mark. “Sabi mo dito tayo titira ng magiging baby natin! Sabi mo reyna ako rito! Bakit nakakandado? Na-decline na nga ang card mo sa airport pambayad sa sobrang bagahe natin, pati ba naman dito ipapahiya mo ako?!”
Nanginginig ang mga kamay ni Mark nang dukutin niya ang kanyang telepono sa bulsa. Mabilis niyang pinindot ang numero ko.
Nasa penthouse suite ako ng isang marangyang hotel sa Bonifacio Global City nang mag-ring ang aking phone. Hawak ko ang isang baso ng champagne habang katabi ko ang aking lead corporate counsel na si Atty. Raymond Ramos. Kalmado kong pinindot ang speakerphone.
“Sophia!” bulyaw agad ni Mark sa kabilang linya, halatang gipit, galit, at litong-lito. “Nababaliw ka na ba?! Nasaan ka?! Bakit may ibang guwardiya sa mansyon? Bakit sinasabing nabenta na ang bahay natin?! Ano bang kalokohan ’to? Alam mo bang nasa labas kami ni Angela sa ilalim ng init ng araw?!”
Uminom muna ako ng kaunting alak bago sumagot sa pinakamahinahong tinig na kaya kong ilabas. “Unang-una, Mark, walang ‘bahay natin’. Ang mansyong iyan ay binili gamit ang sarili kong pera mula sa kinita ng kumpanya ko bago pa man tayo ikasal. May pinirmahan kang prenuptial agreement na buong-loob mong sinang-ayunan dahil sinabi mong pag-ibig lang ang habol mo sa akin.”
“Sophia, asawa mo ako! Hindi mo maaaring gawin ito nang walang pahintulot ko!” sigaw niya, pilit pinapatatag ang boses na unti-unti nang nababasag.
“Asawa?” bahagya akong natawa, isang tawang puno ng lamig at poot. “Ang kapal din naman ng mukha mong banggitin ang salitang iyan matapos mong magsuot ng ivory tuxedo sa Bali habang ang buong pamilya mo ay nagbubunyi sa pekeng kasal ninyo ng basurang empleyada ko? Nakita ko ang bawat litrato, Mark. Ang sweet niyo nga tingnan. Lalo na ang caption ng nanay mo na sa wakas ay natagpuan mo na ang tunay na kaligayahan.”
Natahimik ang kabilang linya. Narinig ko ang marahas na paghabol ng hininga ni Mark. Napagtanto niyang huli na siya sa akto, walang lusot, at hubad ang lahat ng kanyang kasinungalingan.
“Sophia… makinig ka muna,” lumambot bigla ang tono niya, naging desperado at pabulong. “Nagkamali ako. Naipit lang ako. Si Mama ang nagpumilit nun dahil… dahil nabuntis nga si Angela at ayaw niyang mapahiya ang pamilya. Pero ikaw ang mahal ko, Sophia! Patawarin mo ako, pakiusap. Umuwi ka na, pag-usapan natin ’to. Iwanan ko si Angela ngayon din kung gusto mo!”
Bago pa man ako makapagsalita, narinig ko ang malakas na sampal at ang pagsigaw ni Angela sa kabilang linya. “Walanghiya ka, Mark! Anong iiwan mo ako?! Kasal tayo! Dala ko ang anak mo!”
“Tumahimik ka, Angela! Wala kang alam!” sigaw pabalik ni Mark bago muling ibinaling ang bibig sa mikropono ng phone. “Sophia, nagmamakaawa ako. I-unfreeze mo ang mga accounts. Hindi kami makakain, wala kaming pambayad kahit sa taxi!”
“Sayang naman ang pangarap mong marangyang buhay, Mark,” sagot ko nang walang bahid ng awa. “Ipinapaalam ko lang sa’yo na simula ngayong umaga, tinanggal na si Angela sa kumpanya ko dahil sa gross misconduct at breach of company ethics. At ikaw? Inalis na kita bilang nominal consultant. Wala ka nang allowance, wala ka nang kotse, at wala ka nang tirahan. Ireserba mo ang natitira mong lakas, Mark. Dahil ang bahay… iyon pa lamang ang pambungad.”
Pinatay ko ang tawag at agad na binitiwan ang baso.
Makalipas lamang ang kalahating oras, dumating ang isang flatbed tow truck sa harap ng mansyon upang hatakin ang Porsche at Range Rover na ginagamit ni Mark. Sinubukan niyang humarang, nagwawala sa gitna ng kalsada habang pinagtitinginan ng mga kapitbahay at dumaang mga mamahaling sasakyan, ngunit ipinakita ng mga sheriff at pulis ang opisyal na dokumentong nagpapatunay na ang mga behikulo ay pag-aari ng korporasyon ko. Wala siyang karapatan kahit sa gulong ng mga ito.
Doon sa maruming bangketa ng Forbes Park, napaupo si Mark habang hawak ang kanyang ulo, habang si Angela naman ay umiiyak at nagmumura sa tabi ng kanilang mga maleta. Ang lalaking minsang nag-asta na hari ng lipunan ay mistula na ngayong pulubi sa mismong tarangkahan ng kahariang hindi naman kailanman naging kanya.
Ngunit hindi pa ako tapos. May mas malalim na hukay na naghihintay sa kanilang buong angkan.