BAHAGI 2: ANG LIHIM SA LIKOD NG MGA LUHA
Nanigas ang buong katawan ko sa narinig. Ang malamig at matigas na Lance Villanueva na kanina lamang ay puno ng pagkamuhi at pandidiri sa akin ay tila nawalan ng lakas. Nakatitig siya sa mantsa ng dugo sa puting sapin ng kama, saka muling tumingin sa akin. Ang kanyang mga kamay na dati’y matitatag at palaging nakakuyom ay nanginginig nang pilitin niyang haplusin ang aking pisngi, ngunit bago pa niya ako mahawakan ay agad akong umatras at ibinalot ang kumot sa aking nangangatog na katawan.
“Isabella… sagutin mo ako,” basag ang tinig na pakiusap ni Lance. Wala na ang dating bilyonaryong mapagmataas. Ang kaharap ko ngayon ay isang lalaking tuliro, tila binagsakan ng langit at lupa dahil sa sarili niyang kamalian. “Bakit? Paano nangyaring… paano nangyaring ikaw ay buo pa? Sinong mga bata sina Liam, Lucas, at Lily? Bakit mo hinayaang bansagan ka ng buong lungsod na isang maruming babae?!”
Hindi ko na napigilan ang luhang kanina ko pa kinikimkim. Ang sakit na ibinaon ko sa kaibuturan ng aking puso sa loob ng limang mahahabang taon ay biglang sumabog na parang bulkan. Yumuko ako at umiyak nang buong pait, hanggang sa maramdaman ko ang bigat ng katawan ni Lance nang lumuhod siya sa malamig na sahig sa harap ng kama.
“Patawarin mo ako, Isabella… Pakiusap, kausapin mo ako,” pabulong niyang samo, habang marahang hinawakan ang aking nanginginig na mga kamay.
Huminga ako nang malalim, pilit pinatitibay ang aking sarili bago nagsimulang magsalita.
“Hindi sila sa akin nanggaling, Lance… Hindi ako ang biological nilang ina,” garalgal kong simula, habang umaagos ang luha sa aking pisngi. “Ang totoo… mga pamangkin ko sila. Anak sila ng ate ko, si Ate Bianca.”
Namilog ang mga mata ni Lance sa gulat. “Ang ate mo?”
Tumango ako nang marahan habang sariwang-sariwa pa sa aking alaala ang bangungot ng aming nakaraan. “Dalawampu’t isang taong gulang pa lamang si Ate Bianca noon nang maulila kami sa mga magulang. Magkasunod silang namatay dahil sa aksidente. Si Ate ang nagtaguyod sa akin para makapagtapos ako ng high school. Hanggang sa makilala niya ang isang mayamang negosyante—isang lalaking may asawa pala at mapang-abuso.”
Napahagulgol ako nang maalala ang hitsura ng aking kapatid sa bawat gabing umuuwi itong pasa-pasa ang katawan. “Nabuntis si Ate kay Liam. Ipinangako ng lalaki na hihiwalayan ang asawa, ngunit puro kasinungalingan lang ang lahat. Makalipas ang isang taon, nasundan si Lucas. At noong ipinagbubuntis pa lamang niya si Lily, tuluyan na silang tinalikuran ng lalaking iyon nang malaman ng legal nitong pamilya ang tungkol sa kanila. Ipinagtabuyan sila at pinagbantaan ang aming buhay kung magpapakita pa kami.”
Napapikit si Lance sa galit, mariing nagngangalit ang kanyang mga bagang sa kanyang naririnig.
“Nang isilang si Lily tatlong taon na ang nakararaan, nagkaroon ng matinding komplikasyon si Ate Bianca,” pagpapatuloy ko, habang nanginginig ang aking buong katawan. “Walang-wala kami noon. Walang pambili ng gamot, walang pambayad sa ospital. Bago siya pumanaw sa mismong harapan ko, hinawakan niya ang aking mga kamay at nagmakaawa. Sabi niya, ‘Isabella, iligtas mo ang mga anak ko… huwag mong hahayaang mapunta sila sa ampunan o sa kalsada. Ikuha mo sila ng birth certificate… ituring mo silang sa’yo para walang makakuha sa kanila.’ Ipinikit niya ang kanyang mga mata nang gabing iyon, at naiwan akong mag-isa kasama ang isang bagong silang na sanggol at dalawang musmos na paslit.”
Napasinghap si Lance. Tumutulo na rin ang luha mula sa kanyang mga mata—isang bagay na hindi ko kailanman inakalang makikita ko sa isang katulad niya.
“Labinsiyam na taong gulang pa lamang ako noon, Lance,” sumbat ko sa gitna ng aking mga hikbi. “Anong alam ng isang labinsiyam na taong gulang sa pagiging ina ng tatlong bata? Pero wala akong ibang pagpipilian! Ipinangalan ko sila sa akin. Pinalabas kong ako ang nanganak sa kanila para maging legal ang lahat. Isinuko ko ang aking pangarap na magkolehiyo. Nagtrabaho ako bilang tindera, labandera, tagalinis sa gabi, at kung anu-ano pa para lamang may maipakain sa kanila at mabilhan sila ng gatas.”
Bumagsak ang aking tingin sa kanya, punong-puno ng hinanakit. “Alam mo ba kung gaano kasakit ang maduraan at pagtsismisan ng mga kapitbahay? Ang tawagin kang marumi, malandi, at walang pinag-aralan dahil sa murang edad ay may tatlo ka nang anak? Tinanggap ko ang lahat ng putik at kahihiyang ibinato sa akin ng lipunan para lamang mabigyan ng maayos na buhay ang mga bata! At nang iligtas ko ang lolo mo… wala akong ibang hinangad kundi ang makatulong dahil naalala ko ang tatay ko sa kanya. Pero ano ang ginawa mo, Lance? Tinrato mo akong parang basura. Hinusgahan mo ako nang hindi man lang inaalam ang totoo!”
Sa sandaling iyon, tuluyang gumuho ang buong pagkatao ni Lance Villanueva. Ang matikas at makapangyarihang bilyonaryo ay tuluyang sumubsob sa aking mga tuhod. Niyakap niya ang aking mga binti at humagulgol na parang isang batang nawawala.
“Patawarin mo ako, Isabella… Diyos ko, napakawalanghiya ko!” umiiyak na sigaw ni Lance habang hinahalikan ang aking mga kamay. “Napakasama ko… Nagbulag-bulagan ako sa mga tsismis at sarili kong kayabangan! Tinawag kitang oportunista, hinusgahan kita… habang ikaw pala ay isang anghel na nagsakripisyo ng sarili mong kinabukasan para sa mga batang walang kalaban-laban!”
Hindi ako nakasagot. Ang bigat ng aking damdamin ay tila bahagyang gumaan nang marinig ang kanyang paghingi ng tawad, ngunit ang mga sugat sa aking puso ay hindi basta-basta maghihilom sa loob lamang ng isang gabi.
Tumingala si Lance sa akin, namumula ang mga mata at basang-basa ng luha ang mukha. “Isabella, hindi ko alam kung paano ko mababayaran ang lahat ng sakit na idinulot ko sa’yo, ngunit sumusumpa ako… mula sa gabing ito, hinding-hindi ko na hahayaang may humamak sa’yo o sa mga bata. Kahit ubusin ko ang buong kayamanan ko, itatama ko ang lahat.”