BAHAGI 3: WAKAS (PART 3 – END)
Sa harap ng mahigit isang libong elitistang bisita at dose-dosenang mga camera, hindi nag-atubili si Gabriel. Yumuko siya, tinanggal ang kanyang mamahaling sapatos na gawa sa balat ng buwaya, at hinubad din ang kanyang medyas.
Tulad ko, tumayo siyang nakayapak sa ibabaw ng malamig na sahig.
Pagkatapos noon, ibinalot niya ang kanyang marangyang tuxedo jacket sa nanginginig kong mga balikat. Hinawakan niya ang aking dalawang kamay, inilapit sa kanyang dibdib, at hinalikan ang aking noo nang may buong paggalang at walang kapantay na pagmamahal.
“Gabriel…” nanginginig kong bulong, habang muling umaagos ang mga luha sa aking mga mata. “Ang gown ko… sinira nila. Patawarin mo ako kung pinahiya kita sa harap ng mga bisita mo…”
Ngumiti si Gabriel, isang ngiting punong-puno ng lambing at matatag na proteksyon. “Maya, mahal ko, hindi tela ang papakasalan ko ngayong araw. Ikaw. Ang iyong puso, ang iyong katatagan, at ang iyong kaluluwa ang mamahalin ko habambuhay. Kahit sako pa ang suot mo, ikaw pa rin ang pinakamagandang babae sa buong mundo para sa akin.”
Narinig ang marahas na pagsinghap mula sa mga bisita. Marami sa mga matatandang negosyante at mararangyang kababaihan ang napaluha sa nasaksihang kadakilaan ng pag-ibig.
Ngunit ang sandaling iyon ng tamis ay napalitan ng nag-aapoy na galit nang lumingon si Gabriel paharap sa buong bulwagan. Nawala ang lambing sa kanyang mukha; ang pumalit ay ang mabangis at makapangyarihang aura ng isang bilyonaryong walang sinumang nangangahas na banggain.
Kinuha ni Gabriel ang wireless microphone mula sa altar. Ang kanyang malalim at umaalingawngaw na boses ay pumuno sa bawat sulok ng marangyang glass pavilion.
“Lahat kayo ay nagtataka kung bakit nakasuot ng ganito ang aking mapapangasawa,” simula ni Gabriel, habang ang kanyang matatalim na mga mata ay dumapo kina Doña Victoria at Beatrice na noo’y nagsisimula nang manginig sa kaba. “Nais kong ipaalam sa inyong lahat na ang limang milyong pisong wedding gown na ginawa sa Paris para kay Maya ay walang awang ginupit at niluray sa loob ng bridal suite tatlongpung minuto bago ang kasal na ito.”
Nagsimulang magbulungan nang malakas ang mga bisita. Ang galit at pagkasuklam ay maririnig sa buong paligid.
“At kung nagtatanong kayo kung sino ang may kagagawan ng ganitong kababawan at kasamaan…” itinaas ni Gabriel ang kanyang kamay at sumenyas sa technical control booth sa likod ng pavilion. “…hayaan nating ang mga ebidensya ang magsalita.”
Biglang bumukas ang dalawang higanteng LED screen sa magkabilang gilid ng altar.
Doon, malinaw na malinaw sa high-definition video ang kuha mula sa nakatagong security camera na ipinalagay mismo ni Gabriel sa loob ng suite bilang pag-iingat. Kitang-kita ng buong bansa kung paano pumasok sina Doña Victoria at Beatrice na may dalang mga gunting. Kitang-kita ang mala-demonyong halakhak ni Beatrice habang ginugupit ang dibdib ng gown, at ang panununtok ni Doña Victoria sa mga kristal habang sumisigaw na isa lamang alila si Maya.
Bumagsak ang panga ni Beatrice. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay, naging kasingputi ng papel. Si Doña Victoria naman ay halos himatayin habang hawak ang kanyang dibdib, hindi makapaniwalang ang bawat kilos nila ay napanood ng pinakamakapangyarihang mga tao sa lipunan.
“H-Hindi totoo ‘yan! Sinisiraan lang kami!” sigaw ni Doña Victoria habang pilit na tumatayo, ngunit walang sinuman sa mga katabi niyang bisita ang tumingin sa kanya nang may awa. Lahat ay lumayo sa kanila na parang may nakahahawang sakit.
“Security, arestuhin ang dalawang ‘yan,” malamig na utos ni Gabriel.
Bumukas ang mga pinto at pumasok ang anim na armadong guwardiya kasama ang mga opisyal ng kapulisan.
“Hindi lamang pagsira sa damit ang kasalanan ninyo,” pagpapatuloy ni Gabriel, habang lumalapit sa pulisya ang kanyang punong abogado na may dalang makapal na folder. “Sa nakalipas na anim na buwan, pinalihim kong pinaimbestigahan ang lahat ng transaksyon ng kumpanya at mga ari-ariang iniwan ng yumaong ama ni Maya. Napatunayan ng mga forensic accountants at ng National Bureau of Investigation na pineke ninyo ang huling habilin ng kanyang ama. Nilustay ninyo ang higit limampung milyong pisong mana na para lamang sa kanya, at naglipat kayo ng mga titulo ng lupa sa ilalim ng inyong mga pangalan sa ilegal na paraan.”
“Ano?!” histerikal na tili ni Beatrice habang hinahawakan siya ng mga pulis sa magkabilang braso. “Mommy, gawin mo ang paraan! Hindi tayo pwedeng makulong! Gabriel, maawa ka sa akin! Niloko ka lang ng babaeng ‘yan!”
“Ilabas ang mga basurang ‘yan sa aking kasal,” huling salita ni Gabriel bago tuluyang talikuran ang mag-ina.
Kinaladkad palabas ng glass pavilion sina Doña Victoria at Beatrice habang umiiyak, sumisigaw, at nagmamakaawa. Ang mga flash ng camera ng media ay walang humpay na kumuha ng litrato ng kanilang pagkaaresto. Kinabukasan, ang kanilang mga mukha ay magiging pambansang kahihiyan sa mga pahayagan at telebisyon—tuluyang nawala ang kanilang yaman, dangal, at kalayaan.
Nang muling tumahimik ang bulwagan, hinarap ako ni Gabriel. Hinawakan niya ang aking mga kamay at dinala ako pabalik sa harap ng altar.
“Wala nang mananakit sa ‘yo, Maya. Simula sa araw na ito, ang lahat ng kinuha sa ‘yo ay maibabalik, at ang buong buhay ko ay iaalay ko upang pasayahin ka.”
Humarap sa amin ang pari, may luha rin sa kanyang mga mata dahil sa nasaksihang tagpo. “Sa ngalan ng Diyos, at sa harap ng lahat ng sumaksi sa pambihirang pag-ibig na ito… ipinapahayag ko kayo bilang mag-asawa.”
Nang halikan ako ni Gabriel sa harap ng altar—nakayapak, suot ang aking lumang t-shirt, ngunit may pusong buo at malaya—nagpalakpakan ang buong pavilion. Ang tunog ng kanilang palakpak ay hudyat ng pagwawakas ng mahabang taon ng aking pagdurusa, at ang pagsisimula ng isang bagong yugto kung saan ang katotohanan, katarungan, at tunay na pag-ibig ang siyang nagtagumpay.