Part2: HABANG NA-ADMIT SI MAMA SA OSPITAL, PANAY PAMBABABAE ANG INAATUPAG NI PAPA—“PANG-RESERBA LANG DAW”

Hindi ko na alam kung paano ko itatanong.
“May babae ka?”
Bigla siyang natahimik.
“Wala.”
“Eh sino si Lara?”
“Kaibigan.”
Napatawa ako nang mapait.
“Kaibigan na tinatawag kang love?”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Anong hindi ko naiintindihan?”
Tumayo siya.
“Wag kang makialam sa problema naming mag-asawa.”
Napatingin ako kay Mama na mahimbing na natutulog.
“Problema ninyong mag-asawa?”
Napababa ako ng boses.
“Si Mama nga nasa ospital, Pa.”
Pero umalis lang siya.
Kinabukasan, akala ko tapos na.
Hindi pala.
Habang kumakain kami sa cafeteria, may napansin akong babae sa kabilang table.
Hindi ko siya kilala.
Pero nang tumingin siya kay Papa, ngumiti siya.
At ngumiti rin si Papa.
Lumapit siya.
“Hon…”
Nanlaki ang mata ko.
Napatingin ako kay Papa.
“Who is she?”
Hindi siya sumagot.
Ang babae ang nagsalita.
“Ako si Lara.”
Parang gusto kong tumayo at sigawan siya.
Pero pinigilan ko ang sarili ko dahil nasa ospital kami.
Ang mas nakakapikon, parang normal lang kay Papa ang lahat.
Nang umalis si Lara, saka ko siya hinarap.
“May relasyon kayo?”
“Wala.”
“Sinungaling ka.”
“Hindi mo alam ang buong kwento.”
“E ano ang tawag mo sa ginagawa ninyo?”
Tahimik siya.
At doon niya sinabi ang isang bagay na hanggang ngayon hindi ko makalimutan.
“Pang-reserba lang naman siya.”
Akala ko hindi ko narinig nang tama.
“Ano?”
“Wala akong balak pakasalan.”
“Pang-reserba?”
Tumango siya na parang wala lang.
“Kung sakaling mawala ang mama mo sa buhay ko, may makakasama ako.”
Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng lakas para hindi siya sampalin.
“Habang lumalaban si Mama para mabuhay, naghahanap ka na ng kapalit?”
“Hindi mo naiintindihan ang buhay ng mag-asawa.”
“Hindi. Ikaw ang hindi nakakaintindi kung ano ang pamilya.”
Umalis ako.
Hindi ko sinabi kay Mama.
Ayokong dagdagan ang iniisip niya.
Araw-araw, ako ang nag-aalaga sa kanya.
Ako ang bumibili ng gamot.
Ako ang kumakausap sa doktor.
Ako ang nagbabantay kapag gabi.
Si Papa naman, paminsan-minsan lang pumupunta.
At kapag pumupunta siya, madalas hawak niya ang cellphone niya.
Minsan nahuhuli ko siyang nakangiti habang nagta-type.
Isang gabi, habang tulog si Mama, nakita kong may isa pang notification.
Hindi si Lara.
Ibang babae na naman.
“Miss na kita. Kailan tayo magkikita?”
Doon ko napagtanto na baka hindi lang isang babae ang meron siya.
Kinabukasan, hinarap ko siya.
“Pa, ilan ba sila?”
“Ano?”
“Yung mga babae mo.”
“Wala kang karapatan.”
“Karapatan kong malaman dahil habang nandito si Mama, ikaw ang dapat na kasama niya.”
“May sarili akong buhay.”
“Pero may asawa ka!”
Napatingin siya sa akin.
“Hindi mo ako kontrolado.”
At umalis siya.
Akala niya siguro matatapos doon.
Hindi.