BAHAGI 2 (PART 2)
Nang gabing iyon, hindi na ako dinalaw ng antok. Nakaupo ako sa lumang silyang kahoy sa tabi ng kama ni Raymond habang mahimbing na natutulog si Theodore sa crib nito sa sulok. Ang bawat tik-tak ng orasan sa dingding ay parang tunog ng papalapit na panganib. Tinitigan ko ang manipis na tubo ng IV drip na nakakabit sa likod ng palad ni Raymond. Ang malinaw na likido na unti-unting pumapatak sa kanyang ugat ay hindi panlunas—ito ay lason na dahan-dahang nagpapabagal sa tibok ng kanyang puso at nagpaparalisa sa kanyang mga kalamnan.
Alas-dos ng madaling araw nang muling gumalaw ang mga talukap ng mata ni Raymond. Hinihintay ko ang sandaling iyon. Agad akong lumapit, maingat na hindi lumikha ng anumang kaluskos.
“Mr. Raymond,” bulong ko, halos idikit ang aking labi sa kanyang tainga. “Gising ka ba?”
Isang kisap ng mata. Malinaw. Determinado.
“Nalaman ko na ang gamot na itinurok ni Dr. Wallace,” pabulong kong pagpapatuloy habang nanginginig ang aking boses. “Pampamanhid iyon na labis ang dosis. Pinipigilan nitong gumalaw ang mga kalamnan mo para magmukha kang comatose at naghihingalo. Ano ang kailangan kong gawin?”
Bumuka ang kanyang bibig. Tuyo ang kanyang lalamunan at kinailangan niya ng matinding lakas bago nakapaglabas ng hangin. “Ang… ligtas na silid… sa likod ng aparador,” halos hindi marinig na usal niya. “May… safe. Code… apat-siyam-dalawa-pito.”
“Ano ang kukunin ko roon?” tanong ko.
“Ang… flash drive… at ang orihinal na testamento,” aniya, humihingal sa bawat pantig. “Gusto ni Christopher… ilipat ang lahat ng shares ng kumpanya… bago matapos ang linggong ito. May huwad siyang dokumento… kailangan niya lang ang aking thumbmark habang wala akong malay.”
Nanlamig ang buo kong katawan. Kaya pala nagmamadali si Christopher. Hindi lang libing ang kanyang pinaghahandaan kundi ang ganap na pagkontrol sa bilyon-bilyong ari-arian ni Raymond nang walang kahirap-hirap.
Maingat akong naglakad patungo sa malaking aparador na gawa sa mahogany sa dulong bahagi ng marangyang silid. Nang itulak ko ang likod nitong panel, tumambad ang isang maliit na bakal na vault. Nanginginig ang mga daliri ko habang pinipindot ang numerong ibinigay niya: 4-9-2-7.
Click.
Bumukas ang pinto. Sa loob, nakapatong ang isang itim na envelope at isang silver na flash drive. Mabilis ko itong kinuha at isinilid sa loob ng lampin ni Theodore sa ilalim ng stroller. Bago ako nakabalik sa kama, narinig ko ang mahihinang yapak sa pasilyo.
Mabilis kong ibinalik ang aparador sa ayos at umaktong nagpapalit ng lampin ng aking anak.
Bumukas ang pinto nang walang katok. Si Christopher. May hawak siyang baso ng scotch at amoy alak ang kanyang hininga. Mapang-uyam ang ngiti sa kanyang mga labi habang tinitingnan ang tiyuhin niyang nakahiga.
“Gising ka pa, Elena?” malamig niyang tanong, nakatitig sa akin nang matalim.
“Opo, Sir Christopher. Nilalagnat po ulit si baby Theodore kaya pinupunasan ko,” sagot ko nang hindi nagpapakita ng takot.
Lumapit siya sa tabi ng kama ni Raymond at marahas na tinapik ang pisngi ng matanda. Walang reaksyon si Raymond—pinilit nitong panatilihing patay ang kanyang ekspresyon.
“Kawawang Tiyo Raymond,” halakhak ni Christopher. “Apatnapu’t anim na taon kang nagpakapagod para sa kumpanya, pero sa huli, sa akin din pala mapupunta ang lahat. Dalawang araw na lang, Tiyo. Pagkatapos noon, malaya ka na sa paghihirap mo.”
Tumingin si Christopher sa akin. “Elena, siguraduhin mong hindi ka aalis sa kuwartong ito bukas ng umaga. May darating na abogado at notaryo publiko bandang alas-diyes. Huwag kang makikialam sa anumang gagawin namin. Gawin mo lang ang trabaho mo kung ayaw mong mawalan ng lisensya… o mas masahol pa roon.”
“Naiintindihan ko po, Sir,” yuko ko.
Nang lumabas siya at sumara ang pinto, napasandal ako sa pader at napahinga nang malalim. Tumingin ako kay Raymond. May luhang tumakas sa sulok ng kanyang mata—luha ng matinding galit at pagtataksil ng sarili niyang dugo.
Kinabukasan, bandang alas-siyete ng umaga, dumating si Dr. Wallace para sa kanyang regular na “gamutan.” Tulad ng dati, inilabas niya ang syringe na may dalang paralitiko.
“Doktor,” tawag ko habang hawak ko si Theodore. “Medyo barado po yata ang IV line kaninang madaling araw. Parang namamaga ang braso ni Sir Raymond.”
Napakunot ang noo ni Dr. Wallace at lumapit sa kabilang bahagi ng kama para suriin ang catheter. Sa sandaling tumalikod siya upang kumuha ng alcohol swab, mabilis kong kinuha ang inihanda kong bote ng ordinaryong saline solution mula sa drawer at pinalitan ang vial na nasa ibabaw ng tray. Nang humarap ang doktor, kinuha niya ang pinalitang vial nang hindi tinitingnan ang etiketa dahil sanay siyang walang nagbabantay sa kanya.
Itinurok niya ang likido sa IV port. Wala itong bisa—tubig-asin lamang iyon.
“Gaya ng inaasahan,” kaswal na sabi ng doktor habang nagliligpit. “Hihina lalo ang tibok ng puso niya ngayong tanghali. Tawagan mo agad si Christopher kapag bumaba pa ang presyon.”
Umalis ang doktor nang may kampanteng ngiti. Sa wakas, ang gamot na nagpaparalisa sa katawan ni Raymond ay hindi na pumasok sa kanyang sistema. Ngayon, kailangan na lamang naming maghintay na mawala ang natitirang lason sa kanyang katawan bago sumapit ang alas-diyes ng umaga—ang oras ng pagdating ng huwad na abogado.
Pagsapit ng alas-nuwebe, unti-unting bumalik ang kulay sa balat ni Raymond. Nagsimula nang gumalaw ang kanyang mga binti sa ilalim ng kumot.
“Elena…” mahina ngunit mas buo na ang kanyang boses ngayon. “Kailangan nating… maghanda. May tao akong mapagkakatiwalaan. Tawagan mo si Atty. Miranda. Nasa flash drive ang contact number niya.”
Kinuha ko ang aking lumang cellphone. Alam kong kung magkakamali ako ng isang hakbang, hindi lang ang buhay ni Raymond ang nakataya—kundi pati ang kinabukasan ng sanggol kong anak. Ngunit nang makita ko ang tapang sa mga mata ng lalaking itinuring nang patay ng lahat, nagpasya akong ilaban ito hanggang sa dulo.
