PART 2: ANG LIHIM SA LIKOD NG KANYANG PANGALAN

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatayo sa gilid ng Chicago River. Ang dating banayad na simoy ng hangin sa pagitan naming dalawa ni Nathan Carter ay biglang napalitan ng nakapapasong tensyon. Nakatitig siya sa umiilaw na screen ng kanyang telepono, at ang kaninang puno ng lambing niyang mga mata ay napalitan ng takot at matinding pag-aalala—isang emosyong hindi ko inakalang makikita ko sa isang makapangyarihang bilyonaryo.

“Maya…” basag ang boses niya nang muli siyang mag-angat ng tingin sa akin. “Kailangan nating umalis dito ngayon din.”

Bago pa man ako makapagtanong, mabilis niyang hinawakan ang aking pulso at giniyahan ako patungo sa naghihintay niyang itim na Maybach sa kabilang kalsada. Tahimik ang naging biyahe namin patungo sa kanyang pribadong penthouse sa downtown. Walang nagsasalita. Ang tanging naririnig ay ang mabilis na tibok ng puso ko at ang mabibigat na buntong-hininga ni Nathan.

Nang marating namin ang kanyang marangyang suite, hindi man lang niya hinubad ang kanyang mamahaling coat. Agad siyang naglakad pabalik-balik sa harap ng malalaking glass windows na nakaharap sa kumikislap na lungsod.

“Sino ang tumawag, Nathan?” basag ko sa nakabibinging katahimikan. “Ano ang lihim na sinasabi mo bago kita pagkatiwalaan?”

Humarap siya sa akin, may pait ang ngiti sa kanyang mga labi. Lumapit siya sa isang antigong wooden desk, naglabas ng isang lumang leather envelope, at inilapag ito sa mesa.

“Alam ng buong mundo na ako ang nagtatag ng Northstar Technologies mula sa wala,” simula niya, mababa at mabigat ang tono. “Alam nilang ako si Nathan Carter, ang batang bilyonaryong walang kinatatakutan sa mundo ng negosyo. Pero kasinungalingan ang pundasyon ng pangalang iyan, Maya.”

Napakunot ang noo ko. “Anong ibig mong sabihin?”

“Ang tunay kong pangalan ay Nathan Vance,” pag-amin niya.

Tila binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang pamilya Vance ay minsan nang naging pinakamakapangyarihang angkan sa industriya ng enerhiya sa bansa bago sila bumagsak sa isang napakalaking corporate scandal pitong taon na ang nakalilipas. Ang ama ni Nathan ay inakusahan ng malawakang panloloko, pagnanakaw ng proprietary technology, at paglustay ng bilyun-bilyong pondo mula sa maliliit na shareholders bago ito pumanaw sa kulungan.

“Noong gabing narinig kita sa likod ng pintuan habang kausap mo si Harper,” pagpapatuloy ni Nathan habang nakatitig sa aking mga mata, “hindi lang ang iyong kadalisayan at paninindigan ang tumatak sa akin. Naalala ko ang lumang ako—ang panahong naniniwala pa ako sa wagas na pagmamahal at katapatan bago sinira ng sarili kong pamilya ang buhay ko. Labis akong napahanga sa tapang mong maghintay sa tamang tao sa kabila ng mapanghusgang lipunan. Naisip ko… baka ikaw ang liwanag na matagal ko nang hinahanap sa gitna ng madilim kong mundo.”

“Kung ganoon, bakit tila may humahabol sa iyo ngayon?” nanginginig kong tanong.

“Ang tumawag kanina ay si Marcus Sterling,” mariin niyang sagot. “Ang pinakamalaking venture capitalist na kasosyo ng Northstar. Natuklasan niya ang tunay kong pagkatao. At mas malala pa… natuklasan din niya ang tungkol sa atin.”

Nanlamig ang mga kamay ko. “Tungkol sa atin?”

“May nagpadala sa kanya ng mga litrato nating magkasama nitong mga nakaraang linggo,” paliwanag ni Nathan, bakas ang galit sa bawat salita. “Alam ni Marcus na ikaw ang forecasting analyst na humahawak sa audit ng paparating na merger ng Northstar sa kanyang kompanya. Binibigyan niya ako ng ultimatum: pipirmahan ko ang kontratang naglilipat ng majority ownership ng kumpanya ko sa kanya kapalit ng pananahimik niya, o sisirain niya ang pangalan ko sa publiko at idadamay ka sa iskandalo bilang isang ‘insider trader’ na ginamit ang kanyang katawan para mapalapit sa CEO.”

Napaatras ako. “Diyos ko… Hindi totoo iyan!”

“Alam ko,” mabilis na lumapit si Nathan at marahang hinawakan ang magkabilang balikat ko. “Hinding-hindi ko hahayaang dungisan nila ang pangalan mo, Maya. Binalak kong sabihin sa iyo ang totoo sa tamang panahon, pero naunahan ako ng mga kaaway ko. Gusto kitang protektahan, ngunit baka sa pananatili mo sa tabi ko ay mas lalo ka lang mapahamak.”

Napatitig ako sa kanyang mga mata. Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi ang makapangyarihang bilyonaryo ang nakita ko kundi isang sugatang lalaking desperadong naghahanap ng kapayapaan at katotohanan. Ang takot na matagal nang bumabalot sa puso ko tuwing may lalaking nagtatangkang lumapit sa akin ay tila naglaho. Sa edad na dalawampu’t walo, natutunan kong maghintay hindi dahil mahina ako, kundi dahil alam kong may mga bagay na karapat-dapat ipaglaban kapag dumating na ang tamang panahon.

“Nathan, pakinggan mo ako,” buong tapang kong sabi habang hinahawakan ang kanyang mga kamay na nakapatong sa aking balikat. “Nang marinig mo ang usapan namin ni Harper, sinabi kong naghihintay ako ng lalaking uunahin ang puso ko bago ang aking katawan. Sa bawat araw na nakasama kita—sa bawat tasa ng kape, sa bawat pag-uusap natin tungkol sa mga pangarap at pamilya—napatunayan mong karapat-dapat ka sa paghihintay ko. Hindi ako tatakbo palayo ngayon dahil lang sa isang bantang tulad niyan.”

Nagulat si Nathan sa naging reaksyon ko. “Maya, hindi mo naiintindihan kung gaano katuso si Marcus—”

“Ako ang analyst na humawak sa audit ng merger, di ba?” matatag kong putol sa kanya, isang bagong determinasyon ang sumilay sa aking mga mata. “May nakita akong discrepancy sa financial records ng Sterling Group noong nakaraang linggo na hindi ko maipaliwanag. Akala ko simpleng accounting error lang, ngunit ngayon… naniniwala akong may mas malaking pandaraya si Marcus kaysa sa ibinibintang niya sa iyo.”

Bago pa man makasagot si Nathan, biglang tumunog ang alarma ng penthouse. Sa monitors ng security system, nakita namin ang pagdating ng tatlong itim na SUV sa harap ng gusali, kasabay ng sunod-sunod na katok at pag-flash ng press cameras sa ibaba.

Dumating na ang laban na matagal nang iniiwasan ni Nathan.