BAHAGI 2 (PART 2)
Nang marinig ko ang boses ni Grant sa kabilang linya, walang bahid ng emosyon ang namutawi sa aking bibig. Ang lalamunan ko ay tuyong-tuyo pa mula sa intubation tube na tinanggal lamang ilang oras ang nakararaan, at bawat paghinga ay may kasamang matinding kirot sa aking operadong tiyan. Subalit ang sakit ng katawan ay walang binatbat sa lamig ng kanyang boses.
“Kailangan nating mag-usap, Clara,” ulit niya. Sa pagkakataong ito, may halong tensiyon at pagmamadali na hindi ko kailanman narinig mula sa aroganteng bilyonaryo. “Nasaan ka sa ospital? Papunta ako riyan ngayon din.”
Dahan-dahan kong inilayo ang telepono sa aking tainga bago ibinalik. “Bakit, Grant? Ayon sa hospital administrator kaninang umaga, hindi na raw ako konektado sa pamilya mo. Binura mo ako sa insurance. Iniwan mo ako habang nakikipaglaban ako kay kamatayan. Ano pa ang pag-uusapan natin?”
“Huwag kang magmatigas!” bulyaw niya, bagamat rinig ko ang bahagyang panginginig ng kanyang hininga sa background. “Ang Trust Agreement na pinapirmahan ng lolo mo noong kinasal tayo… anong ginawa mo roon? Bakit biglang nag-freeze ang Holloway Capital accounts kaninang alas-otso ng umaga?”
Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
Hindi alam ni Grant na ang imperyong ipinagmamalaki niya ay hindi itinayo nang mag-isa ng kanyang pamilya. Pitong taon na ang nakalilipas, bago pumanaw ang aking lolo—si Don Fernando Ilustre—siya ang lihim na nagpasok ng mahigit limampung porsiyento ng seed capital para sa expansion ng Holloway Enterprises. Ngunit may isang kondisyon si Lolo Fernando bago pumayag sa kasunduan ng kasal: ang Irrevocable Heritage Trust Clause 4-B.
Ayon sa nakatagong kondisyong iyon, ang lahat ng shares, voting rights, at primary treasury access ng Holloway conglomerate ay mananatiling hawak ni Grant sa isang mahigpit na kondisyon: mananatili siyang tapat at ligal na asawa sa akin, o kung magkakaroon man ng diborsyo, ito ay dapat aprubado nang may buong pagsang-ayon ng magkabilang panig.
Subalit may nakadisenyong safety trigger sa kontrata. Kapag naghain si Grant ng unilateral divorce habang ako ay nasa ilalim ng medikal na kapansanan o kawalan ng malay, o kung idedeklara niya ang paghihiwalay sa loob ng pitumpu’t dalawang oras mula sa pagsilang ng aming mga tagapagmana, ang buong kontrol ng Holloway Enterprises ay awtomatikong lilipat sa legal custodian ng mga bata—na walang iba kundi ako.
At sa sandaling pinirmahan niya ang mga dokumento sa labas ng ICU habang huminto ang puso ko, pinagana niya ang financial guillotine na matagal nang naghihintay.
“Wala akong ginawa, Grant,” mahinang sagot ko. “Ikaw ang pumirma. Ikaw ang nagmadali. Tinanong ka pa ng abogado mo kung sigurado ka, pero mas inuna mo ang babae mo kaysa sa buhay ng asawa mo at ng tatlong sanggol na ni hindi mo man lang sinilip sa nursery.”
“Kailangan mong bawiin ang authorization sa Ilustre Trust Bank!” sigaw niya, halatang nawawalan na ng kontrol. “Nasa boardroom ang board of directors ngayon! Tinanggalan ako ng access sa financial mainframe! Kung hindi mo pipirmahan ang retraction letter bago mag-alas-tres ng hapon, magfa-file ang bangko ng hostile liquidation laban sa akin!”
“Huli na ang lahat,” sabi ko, sabay patay ng tawag.
Makalipas ang kalahating oras, marahas na bumukas ang pinto ng aking private room. Pumasok si Grant na lukot ang mamahaling suit, magulo ang buhok, at kasunod niya si Vanessa—ang babaeng dahilan kung bakit nagmamadali siyang tapusin ang aming kasal.
“Clara!” lumapit si Grant, akmang hahawakan ang aking braso, ngunit agad siyang hinarang ng dalawang security guard na pumasok mula sa labas.
Sa likod ng mga guwardiya ay pumasok si Attorney Manuel Quezon, ang pinagkakatiwalaang senior legal counsel ng aking lolo.
“Mag-ingat ka sa mga galaw mo, Mr. Holloway,” malamig na pahayag ni Atty. Quezon. “Hawak ko ang restraining order at ang official notice of trust activation na nilagdaan ng probate court kaninang umaga. Sa kasalukuyan, wala kang karapatang lumapit kay Mrs. Clara Ilustre-Holloway, at lalong wala kang karapatang pumasok sa restricted floor ng Neonatal ICU.”
Tumingin si Vanessa kay Grant, namumutla at nanlilisik ang mga mata. “Grant, ano ba ito? Sabi mo maayos na ang lahat! Sabi mo ibinigay mo na sa akin ang penthouse at ang subsidiary accounts! Bakit tinanggihan ng bangko ang black card ko kanina sa boutique?”
Hindi siya pinansin ni Grant. Diretso siyang tumingin sa akin, may bakas ng matinding galit at panlulumo. “Clara, pinagplanuhan mo ba ito? Alam mo bang mawawala sa akin ang lahat dahil sa kalokohang ito?”
Tiniis ko ang kirot sa aking dibdib at dahan-dahan akong umupo sa kama, nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata.
“Hindi ko ito pinagplanuhan, Grant. Ang lolo ko ang gumawa niyan dahil alam niyang darating ang araw na magiging ganid ka. Pitong taon kitang minahal. Pitong taon kong tiniis ang panlalamig mo, ang pagiging abala mo, at ang mga bulong-bulongan tungkol sa inyo ng babaeng iyan. Akala ko, magbabago ka kapag nabuntis ako. Akala ko, magiging ama ka kapag nalaman mong triplets ang dinadala ko.”
Bumuntong-hininga ako, pinipigilan ang luhang nais pumatak hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa labis na poot.
“Pero noong huminto ang puso ko sa operating table, habang ibinubuwis ko ang buhay ko para iluwal ang mga anak mo, ang tanging inisip mo ay kung paano ako aalisin sa buhay mo nang mabilisan. Tinanong ka ng doktor kung kumusta ang lagay ko, pero ang sagot mo, baguhin ang records dahil hindi mo na ako asawa. Pinutol mo ang insurance ko para mamatay ako rito at mawala ang sagabal sa inyong dalawa.”
“Hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Grant, bagamat kitang-kita ang pagkailang sa kanyang mukha. “Gusto ko lang tapusin ang kasal! Hindi ko sinabing mamatay ka!”
“Pero iyon ang magiging resulta kung naging mahina ako,” sabat ko. “Kaya ngayon, harapin mo ang sarili mong desisyon.”
Itinaas ni Atty. Quezon ang isang makapal na folder. “Mr. Holloway, ang pitumpu’t dalawang oras na curing period ay magtatapos sa loob ng eksaktong tatlong oras. Kung hindi mo maibabalik ang lahat ng shared assets at maibibigay ang buong kustodiya ng mga bata kay Mrs. Clara nang walang anumang kondisyon, opisyal na maglalabas ng public disclosure ang Securities and Exchange Commission tungkol sa insolvency ng Holloway Holdings.”
Natigilan si Grant. Tumingin siya sa akin, lumuhod sa tabi ng kama, at sinubukang hawakan ang aking kamay. “Clara, pakiusap. Pag-usapan natin ito. Para sa mga bata… kailangan nila ng buong pamilya.”
Tiningnan ko lamang siya nang walang anumang awa. “Huwag mong gamitin ang mga anak ko, Grant. Dahil noong nasa bingit ako ng kamatayan, ni hindi mo man lang inalam kung humihinga pa sila.”
