BAHAGI 2: ANG PAGBUNYAG SA KASAKIMAN
Nang lumapat ang pinto ng pribadong silid sa ospital matapos umalis si Julian, hindi luha ng panghihina kundi nag-aapoy na poot ang namuo sa aking mga mata. Kahit bawat pintig ng aking balikat at leeg ay nagdudulot ng tila kumukulong karayom sa ilalim ng aking balat, pinilit kong ituwid ang aking likod. Hindi ako mamamatay bilang biktima. Mabubuhay ako bilang bangungot na wawasak sa pamilyang nagtaksil sa akin.
Makalipas ang tatlumpung minuto, bumukas muli ang pinto. Pumasok si Atty. Vance, ang beteranong abogado ng aking yumaong ama, kasama ang dalawang imbestigador mula sa National Bureau of Investigation at si Kapitan Ramos ng lokal na kapulisan. Bitbit ni Atty. Vance ang aking handbag—ang mismong bag na nakasabit sa gilid ng mesa sa kusina noong araw na ginawa akong impiyerno nina Julian at Eleanor.
“Clara, nakuha na namin ang file,” seryosong pahayag ni Atty. Vance. Inilabas niya ang maliit at propesyonal na digital audio recorder. Ikinabit niya ito sa isang portable speaker.
Tahimik ang buong kwarto habang pinipindot ang play button.
Bumulubok ang malulutong na boses: ang malamig na boses ni Eleanor habang sumisigaw, “Ibibigay mo sa amin ang mga gusali, Clara! Kung hindi, sisirain ko ang buhay mo!” Kasunod nito ang lagutok ng kawali, ang aking nakapanlulumong hiyaw, at ang lagaslas ng kumukulong mantika. Ngunit ang pinakamatinding yumanig sa mga pulis sa silid ay ang sumunod na tagpo—ang walang awang pagtawa ni Julian at ang kanyang mga salita: “HIHIWALAYAN KITA! AYOKONG MABUHAY KASAMA ANG ISANG PANGIT NA HALIMAW!”
Hindi lang iyon. Sa huling bahagi ng recording, bago tumawag ng ambulansya, malinaw na narinig si Eleanor na nag-utos: “Julian, punasan mo ang sahig! Sabihin mo aksidente niyang natabig ang kawali! At tawagan mo agad si Engr. Castro sa City Hall—sabihin mo doblehin natin ang lagay sa mga building permits para makakuha tayo ng pondo habang pinipirmahan ng tangang babaeng ito ang deed of sale gamit ang palsipikadong pirma!”
Nang matapos ang recording, mariing kinuyom ni Kapitan Ramos ang kanyang kamao. “Hindi ito simpleng domestic dispute, Madam Clara. Ito ay frustrated murder, falsification of public documents, at malawakang bribery sa gobyerno. May hawak tayong matibay na alas laban sa kanila.”
“Gusto kong gamitin ninyo ang batas sa buong bigat nito, Kapitan,” mahinahon ngunit matalim kong tugon, habang dahan-dahang pinipisil ang benda sa aking leeg. “Huwag muna ninyo silang arestuhin ngayong gabi. Hayaan ninyong isipin nilang panalo sila. Hayaan ninyong magdiwang sila sa sarili nilang kasinungalingan.”
Kinabukasan, lumipad ang balita sa buong alta-sosyedad. Nagpatawag si Julian ng isang marangyang press conference sa punong tanggapan ng kanyang kumpanya, ang Monteverde Real Estate Holdings. Ang layunin ng pagpupulong? Ibalita ang “marangal” niyang paghihiwalay sa akin at ang planong pagsasanib ng kanyang kumpanya sa mga komersyal na ari-arian na minana ko kay Papa.
Sa gitna ng grand ballroom, nakatayo si Julian sa harap ng dose-dosenang mamamahayag, suot ang mamahaling tuxedo, habang si Eleanor ay nakasuot ng makikinang na diyamante at pekeng ngiti.
“Napakabigat sa aking puso ang araw na ito,” paimbabaw na wika ni Julian sa harap ng mga mikropono habang nagpupunas ng pekeng luha. “Ang aking pinakamamahal na asawang si Clara ay dumanas ng isang malagim na aksidente sa aming tahanan. Dahil sa matinding trauma, napagdesisyunan naming maghiwalay nang maayos. Bilang suporta sa kanyang pagpapagaling, pumayag siyang iwan sa aming pamamahala ang lahat ng kanyang commercial properties para masigurong maaalagaan ang kanyang kinabukasan.”
Nagpalakpakan ang mga kasosyo sa negosyo. Nagngisian ang mag-ina, tiwala sa sarili na hawak na nila ang aking yaman. Hawak ni Julian ang pekeng transfer contract na may palsipikado kong pirma, handang ipakita sa mga kamera.
Ngunit bago pa man maiangat ni Julian ang dokumento, biglang namatay ang mga ilaw sa entablado.
Natahimik ang buong bulwagan. Sa gitna ng kadiliman, umalingawngaw ang tunog ng isang malaking projector screen sa likod ng entablado na biglang sumindi.
Lumitaw ang logo ng NBI Financial Crimes Unit, kasunod ang larawan ng aking sunog na balikat at leeg. At pagkatapos, bumasag sa katahimikan ang malulutong na tunog ng kumukulong mantika, ang aking sigaw, at ang malademonyong halakhak ni Julian na pumuno sa bawat sulok ng marangyang kwarto:
“HIHIWALAYAN KITA! AYOKONG MABUHAY KASAMA ANG ISANG PANGIT NA HALIMAW!”
Nalaglag ang mikropono sa nanginginig na kamay ni Julian. Ang dating mayabang na tindig ng lalaki ay gumuho sa isang kisapmata. Si Eleanor naman ay napakapit sa mesa, namumutla at tila hindi makahinga habang ang buong bansa, live sa lahat ng istasyon ng balita, ay naririnig ang bawat detalye ng kanilang kasamaan at ang pagbabayad nila ng lagay sa gobyerno.
Bumukas ang pinto sa likod ng bulwagan.
Lumakad ako papasok. Hindi ako nagtago. Nakasuot ako ng eleganteng itim na gown na walang takip sa aking leeg at balikat, malinaw na ipinapakita ang makapal na gasa at ang pulang marka ng aking mga paso. Sa aking tabi ay ang mga armadong alagad ng batas at si Atty. Vance.
“Julian. Eleanor,” malamig kong boses na dumaan sa microphone na iniabot sa akin ni Kapitan Ramos. “Hindi aksidente ang nangyari sa akin. At hindi sa inyo ang mga ari-ariang pinaghirapan ng aking ama.”
Bago pa man makapagsalita ang mag-ina para magpaliwanag, lumapit ang mga pulis at hinawakan ang kanilang mga braso. Nagkagulo ang media, sumabog ang mga flash ng kamera, at ang pangarap nilang iligtas ang kanilang kumpanya ay tuluyang naging bangungot.
