PART 2: ANG PATONG-PATONG NA PATIBONG
Nang matapos ang maikling voice message ni Adrian, binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong presidential suite. Ang marahang hampas ng alon sa pampang ng Boracay na kanina lamang ay nagbibigay sa akin ng kapayapaan, ngayon ay tila tunog na ng papalapit na unos.
Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa screen ng cellphone ni Captain Santos. Ang boses ni Adrian sa recording ay basag, may halong hingal, at puno ng matinding sindak. Walang bakas ng lalaking mayabang at mapagmalaki na humarap sa akin noong pinipirmahan namin ang divorce papers.
“Ma’am Mara,” marahang basag ni Captain Santos sa katahimikan, pinagmamasdan ang bawat reaksiyon sa aking mukha. “Naiintindihan naming mabigat ito. Pero kailangan naming itanong: May alam ba kayo tungkol sa bantang sinasabi ng dating asawa ninyo?”
Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang mabilis na tibok ng aking dibdib. Bilang dating finance director, nasanay akong humawak ng krisis gamit ang lohika at matitibay na ebidensiya.
“Wala akong kinalaman dito, Captain,” mariin at buong tapang kong sagot. “Una sa lahat, ang puting boteng iyon na may asul na takip ay ang aking iniinom na prescription sleeping pills noon pang nakaraang taon dahil sa insomnia dulot ng stress sa kumpanya. Iniwan ko ang boteng iyon sa drawer ng master bedroom sa bahay namin ni Adrian nang mag-empake ako tatlong buwan na ang nakalilipas. Pangalawa, nagbitiw na ako sa aking posisyon sa logistics firm dalawang linggo bago ang aming opisyal na diborsyo. Wala na akong legal o pisikal na access sa corporate vault o authorization codes ng kumpanya.”
Nagpalitan ng tingin ang dalawang opisyal. Kinuha ng nakababatang pulis ang kanyang tablet at nag-type ng ilang detalye.
“Alam namin na nasa Boracay kayo base sa airport security logs sa Caticlan at sa mismong hotel records dito,” pagpapatuloy ni Captain Santos. “Kaya hindi namin kayo inaaresto, Ma’am Mara. Narito kami para mag-imbestiga, ngunit higit sa lahat, para protektahan kayo.”
Napakunot ang noo ko. “Protektahan ako? Mula kanino?”
“Mula sa taong nagplano ng lahat ng ito para idiin kayo,” sagot ng kapitan. “Kaninang alas-nuwebe ng umaga, habang nag-aayos ang entourage sa Tagaytay bago ang reception, natagpuan si Adrian ng mga waiters na bumubula ang bibig sa loob ng bridal suite. Agad siyang itinakbo sa intensive care unit ng Tagaytay Medical Center. Ayon sa toxicology report, nilason siya gamit ang mataas na dosis ng sedative na tumutugma sa laman ng boteng may pangalan ninyo.”
Napapikit ako. Naisip ko agad ang tawag ng dating biyenan ko kanina lamang. Si Aling Cora. Ang boses nitong galit at puno ng panunumbat.
“Tumawag sa akin si Aling Cora kaninang alas-onse,” sabi ko sa mga pulis. “Pinipilit niya akong umuwi para alagaan si Adrian. Galit na galit siya dahil ayaw kong sumunod.”
“Hindi kataka-taka,” malamig na tugon ni Captain Santos. “Dahil si Aling Cora mismo ang unang nag-akusa sa inyo sa istasyon ng pulis sa Tagaytay. Ayon sa kanya, kayo lamang ang may motibo dahil sa matinding galit at inggit sa mabilis na pagpapakasal ni Adrian sa bagong asawa nito. Ipinakita rin niya sa mga imbestigador ang kopya ng pekeng authorization form na nagpapakitang ibinagsak ang ₱28.6 milyon sa isang offshore bank account na nakapangalan sa inyo.”
Doon ko napagtanto ang kabuuan ng bangungot. Hindi ito simpleng aksidente o paghihiganti. Isa itong detalyado at planadong patibong. May nagnakaw ng halos tatlumpung milyong piso mula sa dati kong kumpanya, ginamit ang aking lumang gamot para lasunin si Adrian, at pinagmukhang gumanti ako sa lalaking nagtaksil sa akin bago ako tumakas papuntang Boracay.
“Sino ang babae sa surveillance photo?” tanong ko, itinuro ang litrato ng babaeng nakatalikod na may suot na kaparehong damit at bag ko.
“Ayon sa security footage ng logistics headquarters sa Makati kagabi, bandang alas-diyes, pumasok ang babaeng ito gamit ang inyong lumang keycard na hindi pa pala nade-deactivate sa system,” paliwanag ng kapitan. “Alam niya ang password ng corporate terminal. Ginamit niya ang inyong digital signature.”
Napahawak ako sa aking sentido. Tatlo lamang ang taong nakakaalam ng backup access codes ko sa kumpanya bago ako umalis: ako, ang IT director, at si Adrian—dahil minsan ay ginagamit niya ang laptop ko noong pinopondohan ko pa ang nalulugi niyang transport business.
Biglang pumasok sa isip ko ang isang mahalagang detalye.
“Captain, nasaan si Bianca Reyes ngayon?” tanong ko. “Ang bagong asawa ni Adrian.”
Tumitig nang malalim si Captain Santos. “Nasa ospital siya kasama ni Aling Cora… ayon sa huling ulat. Subalit bago kami lumipad papunta rito sa Aklan, nakatanggap kami ng impormasyon mula sa aming cybercrime unit. Ang bank account kung saan inilipat ang ₱28.6 milyon ay binuksan gamit ang pekeng pasaporte sa ilalim ng inyong pangalan, Mara Villanueva. Ngunit ang recovery phone number at contact email address na nakatali rito… ay pag-aari ng isang shell company na nakarehistro sa pangalan ng kapatid ni Bianca.”
Nanlamig ang aking buong katawan. Ang dating simpleng kabit na pumasok sa aming buhay ay hindi pala basta babaeng nang-akit lamang ng may asawa.
“Kaya pala,” bulong ko, unti-unting nabubuo ang puzzle sa aking isipan. “Kaya pala nagmamadali silang magpakasal isang araw lang matapos ang diborsyo. Hindi dahil sa labis na pag-ibig. Kailangan nilang maging legal na mag-asawa agad upang kapag may nangyari kay Adrian, ang lahat ng ari-arian niya—kasama ang mga ari-ariang naiwan sa kanya mula sa aming settlement—ay mapupunta nang direkta sa bagong asawa.”
“At kapag namatay si Adrian dahil sa lason, at kayo ang nakulong dahil sa pagnanakaw at attempted murder, walang sinumang maghihinala sa kanya,” dagdag ni Captain Santos. “Makukuha nila ang ₱28.6 milyon nang malinis, kasama ang multi-milyong insurance policy na kinuha ni Adrian noong nakaraang buwan.”
“May insurance si Adrian?” gulat kong tanong.
“Isang ₱50 milyong life insurance policy kung saan ang bagong asawa ang primary beneficiary,” sagot ng pulis. “Ngunit nagkamali sila sa isang bagay, Ma’am Mara.”
“Ano iyon?”
“Buhay pa si Adrian. At kaninang alas-dose y medya, nagkamalay siya sandali sa ICU.”
Bumilis muli ang tibok ng puso ko. Kung buhay si Adrian, may pag-asa pa siyang magsalita.
Biglang tumunog ang telepono ng hotel suite. Nagkatinginan kami ng dalawang pulis. Lumapit ako at dahan-dahang inangat ang handset.
“Hello?”
“Mara…” Isang mahina, paos, at gumagaralgal na boses ang narinig ko sa kabilang linya. Hindi iyon si Aling Cora. Si Adrian iyon.
“Adrian?” halos mapatayo ako.
“Mara, makinig ka sa akin…” pabulong niyang sabi, halatang nahihirapang huminga. “Huwag kang babalik ng Maynila. Nalaman ko kagabi ang tungkol sa pera… kinausap ko si Bianca bago ang kasal… kaya niya ako nilason. Akala niya patay na ako. Mara, papunta na sila diyan. Hindi pulis ang ipinadala nila para patahimikin ka… tumakas ka na sa hotel!”
Bago pa ako makasagot, nakarinig ako ng malakas na kalabog mula sa kabilang linya, kasunod ang boses ng isang babae na sumisigaw, at biglang naputol ang tawag sa isang matinis na dial tone.
Kasabay niyon, namatay ang lahat ng ilaw sa loob ng aking presidential suite.
