PARTE 2: ANG PAGLAYA SA ANINO NG PAGPAPALIIT
Nanginginig ang mga daliri ni Adrian habang hawak ang kontrata. Tila hindi maiproseso ng utak ng isang magaling na doktor ang nakasulat sa itim at puting papel. Sa tatlong taon naming pagsasama, nasanay siyang ako ang laging naghihintay sa sala, ako ang nagtatanong kung anong gusto niyang kainin, at ako ang humihingi ng basbas bago gumawa ng kahit anong hakbang. Para sa kanya, isa akong aninong nakadikit sa bawat yapak niya.
“Mara… aalis ka?” gumaralgal ang boses niya, pilit binabasa ang bawat linya. “Singapore? Three-year regional contract? Bakit ngayon ko lang ito nalaman? Bakit hindi mo ako kinonsulta?”
Malamig ko siyang tiningnan. “Bakit kita kokonsultahin, Adrian? Di ba sabi mo, adult na ako? Buhay ko ito. Sabi mo huwag kitang gawing taga-desisyon.”
“Iba ’to, Mara!” pasigaw niyang sabi, humakbang palapit na parang gustong hawakan ang braso ko pero agad akong umatras. “Relokasyon ’to sa ibang bansa! Paano tayo? Paano ang relasyon natin?”
“May relasyon pa ba tayo?” tanong ko nang may mapait na ngiti sa labi.
Napalingon si Lia, bakas ang pagkailang habang dahan-dahang binaba ang takeout bag sa lamesa. “Doc Adrian… Ate Mara… baka nakakaabala ako. Pwede naman akong mag-hotel muna—”
“Hindi, Lia, manatili ka riyan,” putol ni Adrian, ngunit ang mga mata niya ay nakatitig pa rin sa akin, punong-puno ng tensyon at frustration. “Mara, nag-uusap pa tayo. Huwag kang padalos-dalos. Alam mong may surgery ka bukas. Paano ka lilipad kung may sakit ka? Sinong mag-aalaga sa ’yo roon?”
Sumingit si Tessa, hinawakan ang aking balikat at matapang na hinarap si Adrian. “Kaya niyang alagaan ang sarili niya, Doc. Kung tutuusin, matagal na niyang inaalagaan ang sarili niya habang abala kang maging superhero sa ibang tao. Mara, kunin mo na ang gamit mo. Huwag na tayong magsayang ng oras dito.”
Pumasok ako sa master bedroom at kinuha ang nag-iisang maleta kung saan nakaimpake na ang aking mga damit at mahahalagang dokumento. Ilang linggo ko na itong inihahanda nang palihim. Nang lumabas ako, nakaharang si Adrian sa pinto ng condo.
“Hindi ka aalis,” matigas niyang utos, ang dating awtoridad na laging nagpapayuko sa akin ay pilit niyang ginagamit. “Kakausapin ko ang Department Head ng ospital bukas. Ako ang magbabantay sa surgery mo. Ipapasa ko ang shifts ko kay Dr. Santos. Magpapagaling ka rito sa tabi ko. Hindi ka pupunta sa Singapore.”
“Huli na, Adrian,” mahinahon kong sagot, diretso ang tingin sa kanyang mga mata. “Wala ka nang kapangyarihang magdesisyon para sa akin. Matagal mo nang binitiwan ang karapatang iyon noong mga panahong kailangan kita pero lagi mong pinaparamdam na abala lang ako sa buhay mo.”
Iniwan namin siya roon, nakatayo sa gitna ng sala kasama si Lia at ang mga gamit nitong sumakop sa espasyong dapat ay para sa akin.
Kinabukasan, maagang sumikat ang araw sa bintana ng private room sa ospital. Habang inihahanda ako ng mga nars para dalhin sa operating room, narinig ko ang mabilis na mga yabag sa hallway. Bumukas ang pinto at humahangos na pumasok si Adrian, suot pa ang kanyang surgical scrubs, magulo ang buhok, at bakas ang puyat sa mukha.
“Mara, sandali,” humihingal niyang sabi, lumapit sa gilid ng aking stretcher. “Nakausap ko na ang surgeon mo. Sinabi ko na ako ang magbabantay sa recovery room mo. Hindi ako umuwi kagabi, hinintay ko ang tawag ng OR.”
Ngumiti ako sa kanya, ngunit wala nang natitirang emosyon sa ngiting iyon kundi pamamaalam.
“Doc Reyes,” magalang kong tawag sa kanya, isang pader ng pormalidad na nagpabigla sa kanya. “Hindi mo kailangang gawin ito. Pasyente lang ako rito, at may sarili akong medical team. Maraming pasyente ang naghihintay sa neurology department na mas nangangailangan ng oras mo. Pakisuyo, hayaan mo na akong operahan nang tahimik.”
Nang hawakan ng nars ang stretcher upang itulak palabas, pilit inabot ni Adrian ang aking kamay, ngunit marahan kong inilayo ito at inilagay sa aking dibdib. Nakita ko ang panginginig ng kanyang mga labi habang dahan-dahang sumasara ang pinto ng elevator patungong operating suite.
Sa loob ng operating room, bago ako tuluyang makatulog dahil sa anesthesia, naramdaman ko ang kakaibang gaan sa aking dibdib. Walang takot. Walang lungkot. Sa wakas, pagkatapos ng tatlong taong pagpapaliit sa aking sarili para magkasya sa anino ng iba, muli kong naramdaman ang pagiging buo.
