BAHAGI 2
Tinitigan ko si Ethan nang walang bahid ng emosyon. Sa loob ng tatlong taon, sanay siyang makita ang isang Clara na maamo, marupok, at labis na umaasa sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Ngunit sa mga sandaling iyon, naramdaman ko ang pagtigas ng aking kalamnan. Ang pusong dating sumisikdo sa bawat haplos niya ay naging kasing lamig ng marmol na sahig ng ospital.
“Clara? Tinatanong kita. Bakit mo tinitingnan ang profile ng mga Salvador?” ulit niya, pilit pinapakalma ang kanyang tinig ngunit naroroon ang bakas ng talim at tensiyon.
Mabilis akong kumurap, pinilit kong pumatak ang luha sa aking pisngi—isang luha ng kunwaring panghihina, hindi ng galit. Huminga ako nang malalim at nanginginig na sumagot.
“Ethan… kaninang madaling araw, may mga babaeng pasyente rito na nagbabasa ng tsismis sa cellphone nila. Narinig ko silang nag-uusap tungkol sa malaking donasyon ng pamilya Salvador sa charity wing ng ospital na ito. Naalala ko lang… sabi kasi ni Nanay Marta noon, bago ako ibigay sa kanila, may isang mayamang pamilya raw na baka konektado sa tunay kong ina. Nagbabakasakali lang ako. Baka sakaling may mahanap akong sagot habang wala akong ibang magawa rito.“
Tumitig si Ethan sa aking mga mata, hinahanap kung may bakas ng kasinungalingan. Ibinaba ko ang aking paningin, marahang hinawakan ang aking tiyan kung saan ilang oras pa lamang ang nakalilipas ay may tumitibok na buhay.
“Nawala ang anak natin, Ethan,” basag ang boses kong bulong. “Pakiramdam ko pinarurusahan ako ng Diyos dahil hindi ko man lang kilala kung sino talaga ako. Gusto ko lang malaman kung saan ako nanggaling.”
Agad na lumambot ang postura ni Ethan. Ang tensiyon sa kanyang mga balikat ay unti-unting nawala, napalitan ng pamilyar na huwad na awa na tatlong taon niyang ipinain sa akin. Umupo siya sa gilid ng kama at marahang hinawakan ang aking malamig na mga kamay. Sa ilalim ng kanyang kuko, wala nang dumi ng konstruksiyon; malinis iyon, makinis, katangian ng mga taong hindi kailanman humawak ng pala o semento sa buong buhay nila.
“Shh, huwag mong sabihin ‘yan,” malambing niyang sabi, inilalapit ang mukha sa akin. “Walang may kasalanan sa nangyari. Huwag mo nang guluhin ang isip mo sa mga Salvador na ‘yan. Napakayaman nila, Clara. Ang mga taong tulad nila, walang pakialam sa mga ordinaryong mamamayan. Maraming mapagsamantala sa Maynila. Kung lalapit ka sa kanila nang walang sapat na ebidensya, itataboy ka lang nila at lalo ka lang masasaktan. Ako ang pamilya mo ngayon. Hindi ba sapat ‘yon?”
“Sapat ka, Ethan. Ikaw lang ang meron ako,” pagsisinungaling ko, habang sa ilalim ng kumot ay mahigpit na bumaon ang mga kuko ko sa sarili kong palad upang mapigilan ang pagsusuka.
Ibinalik niya ang lumang cellphone ko sa bedside table. “Uuwi na tayo mamayang hapon. Kinausap ko na ang doktor, pwede ka nang magpahinga sa bahay. Nag-overtime ako sa biyahe kagabi kaya nakabayad ako ng partial bill.“
Gusto kong tumawa nang malakas. Partial bill? Habang ang libo-libong piso sa bulsa niya ay barya lamang na hindi sasapat kahit sa pambayad ng gasolina ng kanyang Mercedes-Benz.
Nang makalabas kami ng ospital, sumakay kami sa lumang motorsiklo. Ang hangin ng siyudad ay humahampas sa aking mukha, ngunit sa halip na ginhawa, bawat kilometro ay parang paglalakbay patungo sa impyerno. Pagdating sa aming barung-barong sa Pasig, inalalayan niya akong humiga sa manipis na kutson.
“Ipagluluto kita ng lugaw bago ako pumasok sa shift ko,” aniya, hinahalikan ang noo ko. Isang halik na dati’y nagbibigay sa akin ng init, ngunit ngayo’y nag-iwan ng pakiramdam na para akong dinampian ng malamig na ahas.
Nang marinig ko ang pagharurot ng motor paalis, agad akong bumangon. Wala nang oras para magluksa. Ang pagluluksa ay para lamang sa mga taong may karangyang umiyak; ang tulad ko na ninakawan ng anak, ng pagkatao, at ng karapatan ay kailangang lumaban.
Kinuha ko ang lumang bag na dinala ko mula sa probinsya noong tumakas ako kasama si Ethan. Sa pinakailalim ng tastas na laylayan, naroon ang orihinal kong birth certificate at isang maliit na pilak na medalyon na may nakaukit na letrang E.S.—Elena Salvador. Iyon lamang ang tanging alaala na iniwan sa akin sa ampunan bago ako kinuha nina Marta.
Kailangan ko ng patunay. Kailangan ko ng kakampi na hindi maaabot ng impluwensya ng pamilya Alcantara at ni Katrina Salvador.
Dali-dali akong nagbihis ng simpleng maong at lumang t-shirt, itinali ang buhok, at nagtungo sa pinakamalapit na internet café upang hindi ma-trace ni Ethan ang aking mga aktibidad. Doon, sinaliksik ko ang buong kasaysayan ng pamilya Salvador.
Dalawampu’t anim na taon na ang nakararaan, nabalita ang pagkawala ng sanggol na panganay ni Don Victor at Doña Elena Salvador sa isang pribadong ospital sa Baguio matapos ang isang malaking lindol. Makalipas ang dalawang taon, inanunsyo ng pamilya na nahanap na ang kanilang anak sa tulong ng isang pribadong imbestigador—ang batang iyon ay si Katrina. Simula noon, pinalaki si Katrina bilang nag-iisang tagapagmana ng Salvador Empire.
Ngunit ang hindi alam ng publiko, ayon sa nabasa kong mensahe sa telepono ni Ethan kanina, ay may naganap na bagong DNA test kamakailan. May nagduda. At lumabas ang katotohanang isang impostor lamang si Katrina, habang ang tunay na tagapagmana ay walang iba kundi ako.
At si Ethan? Bakit siya nagpanggap na mahirap at nagtiis ng tatlong taon sa tabi ko?
Biglang nagtugma ang lahat ng piraso ng puzzle. Kung mamamatay ako o mananatiling mangmang sa isang sulok, walang banta kay Katrina. At kung si Katrina ang magmamay-ari ng buong Salvador Empire, ang pamilya Alcantara—na matagal nang may ambisyong monopolyo sa logistics at enerhiya—ang makikinabang sa pamamagitan ng isang lihim na kasunduan o kasal sa pagitan nina Ethan at Katrina. Ginamit ako ni Ethan bilang garantiya. Pinakasalan niya ako para kontrolin ang bawat galaw ko, para tiyaking hindi ako kailanman mapapalapit sa tunay kong mga magulang.
Naisip ko ang pagkalaglag ng aking anak.
Naalala ko noong nakaraang linggo, noong ipinagtimpla ako ni Ethan ng gatas na may kakaibang pait. “Inumin mo ito, Clara. Pampakapit ito ng bata, binili ko pa sa botika gamit ang tip ko.” Kinabukasan noon, nagsimula ang matinding pananakit ng aking puson hanggang sa magising ako sa sarili kong dugo.
Napatakip ako sa aking bibig upang pigilin ang marahas na impit ng iyak sa loob ng maliit na cubicle ng internet café. Hindi iyon aksidente. Pinatay ng sarili kong asawa ang aming anak dahil ang pagkakaroon ng anak sa akin ay magiging malaking sagabal sa plano nilang pagtatapos ng aming kasal kapag nailipat na ang mga ari-arian.
Ang lungkot ay tuluyang natunaw, pinalitan ng isang madilim, nag-aalab na apoy ng paghihiganti.
“Ethan Alcantara… Katrina Salvador… sisingilin ko kayo sa bawat patak ng dugo ng anak ko,” bulong ko sa malamig na screen ng computer.
Kailangan ko ng legal na tulong. Ngunit sino ang may lakas ng loob na lumaban sa dalawa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa Pilipinas?
Naghanap ako ng mga kilalang abogado sa corporate law. Isang pangalan ang paulit-ulit na lumalabas bilang mahigpit na karibal ng mga Alcantara: Si Atty. Gabriel Montefalco. Kilala siya bilang mabagsik, walang kinatatakutan, at may sariling personal na hidwaan laban sa tiwaling sistema ng pamilya Alcantara matapos mabangkarote ang kumpanya ng kanyang yumaong ama dahil sa maruming taktika ng ama ni Ethan.
Wala akong pera. Wala akong impluwensya. Ngunit mayroon akong pinakamalakas na alas: Ako ang lehitimong tagapagmana ng Salvador Empire.
Lumabas ako ng shop at nagtungo sa opisina ng Montefalco Law sa Bonifacio Global City. Pagdating ko sa marangyang gusali, hinarang agad ako ng gwardya dahil sa aking kupas na tsinelas at lumang damit.
“Miss, bawal ang solicitations dito. Umalis ka na bago ako tumawag ng pulis,” masungit na wika ng gwardya.
Tumingin ako nang diretso sa kanya, boses ko’y kalmado ngunit may kakaibang awtoridad na hindi ko alam na taglay ko pala. “Sabihin mo kay Atty. Gabriel Montefalco, nandito ang tunay na anak ni Elena Salvador. Kung palalayasin mo ako ngayon, mawawalan ang boss mo ng pinakamalaking pagkakataon na ibagsak ang Alcantara Holdings magpakailanman.”
Natigilan ang gwardya. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tila natatakot sa lamig ng aking titig. Makalipas ang limang minuto matapos siyang tumawag sa intercom, bumaba ang sekretarya ng abogado at mabilis akong inakyat sa penthouse.
Bumukas ang pinto ng isang malawak na opisina. Sa likod ng malaking mahogany desk ay nakatayo ang isang matangkad na lalaki, may matalim na mga mata at pormal na tindig. Si Gabriel Montefalco.
“Binibini, hindi karaniwan ang paraan mo ng paghingi ng appointment,” panimula ni Gabriel, pinagmamasdan ang bawat kurba ng aking mukha. Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata nang mapansin ang aking pagkakahawig kay Doña Elena. “Sino ka ba talaga?”
Inilapag ko sa mesa ang aking lumang medalyon at ang kopya ng lumang birth certificate. Kasunod noon, kumuha ako ng hibla ng aking buhok at inilagay sa ibabaw ng mesa.
“Ako si Clara Santos. O mas tamang sabihing, ako si Clara Salvador,” mariin kong sabi. “Tatlong taon akong ikinulong at niloko ni Ethan Alcantara. Pinatay nila ang dinadala kong sanggol upang protektahan ang huwad na posisyon ni Katrina Salvador. Attorney, ayokong humingi ng limos. Nais kong kumuha ka ng sample ng DNA ko at ihambing ito sa DNA ni Doña Elena Salvador nang palihim.”
Lumapit si Gabriel, kinuha ang medalyon. Tiningnan niya ang marka sa likod—isang pribadong inskripsiyon na tanging ang pamilya Salvador lamang ang gumagamit.
“At kapag napatunayang totoo ang sinasabi mo?” tanong ni Gabriel, ang kanyang tinig ay naging seryoso at puno ng interes.
“Gusto kong bawiin ang lahat ng sa akin,” malamig kong sagot. “At gusto kong wasakin sina Ethan Alcantara at Katrina Salvador hanggang sa lumuhod sila sa putik na pinanggalingan ko.”
Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi ng tanyag na abogado. Inilahad niya ang kanyang kamay. “Kung ganoon, Miss Salvador… simulan natin ang laro.”
