PART 2
Nanigas sa kinatatayuan nila ang tatlong lalaki habang mahigpit kong hawak ang mabigat na cast-iron pan ng Sakura. Nanginginig ang mga kamay ko sa galit at kaba, subalit hindi ako umurong kahit isang pulgada. Ang malamig na simoy ng hanging pumapasok mula sa basang lansangan ay tila nagpabigat pa lalo sa tensyon sa loob ng kainan.
“Ano, miss? Makikialam ka sa amoy-alak na basurang ‘yan?” pangungutya ng isa sa kanila, ang pinakamatangkad na may suot na leather jacket. Humakbang siya palapit, mayabang na nakangisi. “Ibaon mo muna ‘yang kawali mo sa kusina bago ka masaktan.”
“Subukan mong lumapit pa nang isang pulgada, at ipapalasap ko sa ‘yo ang pinakamalutong na hampas sa buong Maynila!” bulyaw ko nang buong lakas, pilit pinapatatag ang boses ko. “Pulis ang kasunod ninyo kapag hindi kayo lumabas ng restaurant na ito ngayon din!”
Nataranta si Tessa sa likod ng counter at agad na pinindot ang emergency alarm button ng kainan. Kasabay nito, lumabas mula sa bodega ang aming kusinero na si Kuya Carding, dala ang isang mahabang panandok at patalim na panghiwa ng karne. Nang makita ng tatlong gago na handa kaming lumaban hanggang dulo, napaurong ang yabang nila.
“Tsk. Sayang ang oras natin dito. Walang kwentang tambayan,” bulong ng isa bago sila dali-daling lumabas papunta sa bumubuhos na ulan.
Nang marinig ko ang paglagaslas ng pinto at ang tunog ng kanilang pag-alis, doon lamang lumuwag ang paghinga ko. Bumagsak ang kawali sa katabing bakanteng mesa, lumikha ng malakas na kalansing. Napatingin ako sa sahig. Nakahandusay pa rin doon ang misteryosong lalaki. Marumi na ang kaniyang mamahaling polo, basang-basa ng tumapong serbesa at alikabok ng sahig.
Dali-dali akong lumuhod sa tabi niya. “Sir! Sir, naririnig mo ba ako? Ayos ka lang ba?”
Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata. May bakas ng pasa sa kaniyang panga kung saan siya tumama sa kanto ng upuan nang itulak siya kanina. Ngunit sa kabila ng kaniyang kalasingan at pamumula ng mga mata, may kakaibang lalim ang kaniyang tingin—parang isang taong matagal nang naghahanap ng liwanag sa gitna ng matinding dilim.
“Bakit mo ginawa ‘yon?” mahinang tanong niya, paos at hirap magsalita. “Wala akong kwentang tao ngayon. Hindi mo kailangang ilagay ang sarili mo sa kapahamakan para sa akin.”
“Wala akong pakialam kung sino ka o kung gaano kabigat ang dinadala mo, sir,” sagot ko habang inaalalayan siyang maupo sa silya. “Pero sa ilalim ng bubong na ito, habang ako ang naka-duty, walang customer na tatapak-tapakan ng iba. Tao ka pa rin, at may karapatan kang igalang.”
Tahimik siyang napatitig sa akin. Para bang noon lamang may nagsabi sa kaniya ng ganoong mga salita nang walang hinihintay na kapalit.
Kumuha ako ng mainit na tuwalya at dahan-dahang pinunasan ang dumi sa kaniyang noo at pisngi. Ipinagtimpla ko rin siya ng mainit na green tea na may kaunting luya upang humupa ang tama ng alak. Habang ginagawa ko iyon, hindi siya umiimik. Paminsan-minsan ay tinitingnan niya ang kaniyang relo—isang marangyang relong ginto na basag na ang salamin.
Nang mag-aalas-onse na ng gabi, pumasok ang aming manager na si Sir Ryan. Galit na galit ang mukha nito dahil narinig ang nangyaring kaguluhan.
“Chloe! Ano itong naririnig kong gulo? Bakit may mga customer na nagwawala rito kanina?” singhal ni Sir Ryan nang makitang marumi pa ang sahig.
“Sir, ipinagtanggol ko lang po ang customer natin. Sinugod po siya ng tatlong lalaki,” paliwanag ko nang may paggalang ngunit may paninindigan.
“Wala akong pakialam! Ang trabaho mo ay magsilbi, hindi makipag-away! Tingnan mo ang ginawa mo, baka mawalan tayo ng customer dahil sa iskandalo! Ihanda mo ang sarili mo bukas, ibabawas ko sa sahod mo ang anumang nasirang kagamitan dito!” sigaw ni Sir Ryan.
Huminga ako nang malalim at yumuko na lamang. Sanay na ako sa ganitong uri ng pamamalakad. Para sa mga taong katulad kong kumakapit sa patalim para maitawid ang gastusin ng pamilya, kailangan kong lunukin ang pride ko. Kailangan kong ipambili ng gamot ng nanay ko ang kakarampot na kinikita ko.
Nang tumalikod ang manager, tumayo ang lalaki mula sa mesa. Medyo nahimasmasan na siya dahil sa mainit na tsaa. Kinuha niya ang kaniyang basang trench coat.
“Magkano ang bill ko?” malamig niyang tanong.
“Ako na po ang magbabayad ng alak ninyo, sir,” tugon ko nang may matipid na ngiti. “Mukhang mas kailangan ninyo po ng tulong ngayong gabi kaysa sa akin. Huwag ninyo na pong intindihin ang sinabi ng manager ko.”
Tinitigan niya ang name tag ko sa dibdib. “Chloe Ramos.”
“Opo, Chloe po.”
Bumunot siya ng pitaka sa kaniyang bulsa, ngunit nang buksan niya ito ay napansin kong wala nang laman maliban sa ilang resibo at isang silver business card na may logo ng isang agila. Kinuha niya ang card at inabot sa akin.
“Wala akong dalang cash ngayon. Ngunit itago mo ito. Huwag mong iwawala,” seryosong bilin niya.
Tiningnan ko ang card. Walang pangalan, numero lamang at isang maikling address sa Bonifacio Global City. Bago pa ako makapagtanong, lumabas na siya sa pinto at sumakay sa isang itim na kotse na bigla na lamang huminto sa harap ng restaurant.
Kinabukasan, naging bangungot ang aking pasok. Tinupad nga ni Sir Ryan ang kaniyang banta. Kinaltasan niya ng kalahati ang aking lingguhang sahod bilang “parusa sa paglikha ng gulo.” Nang matanggap ko ang sobre, halos maiyak ako sa loob ng staff room. Kulang na kulang ito para sa dialisis ng aking ina at sa pambayad ng kuryente.
“Chloe, magtiis ka muna,” bulong ni Tessa habang hinahaplos ang likod ko. “Mabait ka, hindi ka pababayaan ng Diyos.”
Lumipas ang dalawang linggo. Halos malimutan ko na ang misteryosong lalaki sa gitna ng pagod, puyat, at patong-patong na bayarin. Hanggang sa isang araw ng Biyernes, bandang tanghali, tumigil ang tatlong magagarang itim na SUV sa harap ng Sakura.
Bumaba mula sa mga sasakyan ang ilang lalaking naka-barong at may suot na earpiece. Pumasok sila sa restaurant at mabilis na binakuran ang paligid. Nataranta ang lahat ng customer, pati na si Sir Ryan na mabilis na lumabas mula sa kaniyang opisina habang pinapahiran ang kaniyang pawisang noo.
“M-magandang tanghali po! May problema po ba? Ano pong maipaglilingkod namin sa inyo?” nauutal na tanong ni Sir Ryan, halatang takot sa awtoridad ng mga dumating.
Hindi sumagot ang mga bodyguard. Sa halip, sabay-sabay silang tumabi at yumuko nang bahagya nang bumukas muli ang pinto ng restaurant.
Isang matangkad na lalaki ang pumasok. Nakasuot siya ng mamahaling dark navy blue suit na pasadyang tinahi. Makintab ang kaniyang sapatos, maayos ang pagkakaayos ng kaniyang buhok, at naglalabas siya ng matinding awra ng kapangyarihan at kompyansa sa sarili. Walang bahid ng pagod, lungkot, o amoy ng alak.
Ngunit ang kaniyang mga mata—ang malalalim at matatalas na mga mata—ay hinding-hindi ko malilimutan.
Siya ang lalaking basang-basa sa ulan.
