Part 2
Tumigil ang ikot ng mundo sa loob ng marangyang penthouse.
Ang champagne flute na hawak ni Margaret ay dahan-dahang bumaba. Nakatingin siya kay Emily Carter na nakatayo sa may pintuan, basa ng ambon ang trench coat at nanginginig ang mga daliri habang nakakapit sa isang branded handbag. Sa likod niya, si Daniel ay nakatapis pa rin ng tuwalya, tumutulo ang tubig mula sa basang buhok patungo sa kanyang dibdib, habang ang kulay ng kanyang mukha ay parang abo sa pugon.
“Emily?” kunot-noong tanong ni Margaret. “Anong ginagawa ng sekretarya mo rito nang ganitong oras, Daniel? At bakit… bakit ka nakatapis lang?”
Hindi makasagot si Daniel. Ang lalamunan niya ay parang binusalan ng buhangin. Tumitig siya kay Emily nang may halong takot at galit, pilit ipinapahiwatig sa mga mata na umalis agad.
Subalit bago pa man makahakbang paatras si Emily, lumapit ako sa pinto. Hinawakan ko ang braso ng dalaga—hindi marahas, kundi may malamig at pormal na paggalang na lalong nagpatindig ng balahibo niya.
“Pumasok ka, Emily,” marahan kong sabi, ang boses ko ay kasingkinis ng suot kong black silk dress. “Huwag kang mahiya sa labas. Kanina ka pa hinihintay ng magiging lolo at lola ng dinadala mo.”
Nabitawan ni Robert ang bote ng mamahaling champagne. Bumagsak ito sa makapal na Persian rug, lumikha ng basag na tunog habang ang bula at gintong likido ay kumakalat sa sahig. Walang nag-abalang maglinis. Lahat ng mata ay nakapako sa akin, pagkatapos ay kay Emily, at sa huli ay kay Daniel.
“A-ano ang ibig sabihin nito, Sarah?” pautal-utal na tanong ni Margaret, nanginginig ang boses. “Sino ang buntis? Hindi ba ikaw? Hindi ba ang pinapunta mo kami rito para sabihing magkakaapo na kami mula sa inyo ni Daniel?”
“Naku, Ma, magkakaapo nga kayo,” nakangiti kong sagot habang naglalakad patungo sa gitna ng sala. Kinuha ko ang baso ng champagne na nakahanda sa mesa at uminom ng kaunti. Ang matapang na pulang lipstick ko ay nag-iwan ng perpektong marka sa kristal. “Pero hindi galing sa akin. Limang taon ninyo akong sinisi dahil hindi mabuntis ang sinapupunan ko, ‘di ba? Tuwing Pasko, tuwing hapunan, palagi ninyong ipinapaalala na matatapos ang dugong Mitchell kung hindi ako manganganak.”
Binalingan ko si Emily na ngayon ay tuluyan nang napaiyak sa tabi ng pinto.
“Halika rito, Emily. Huwag kang matakot. Ipakita mo sa kanila ang mensaheng ipinadala mo sa asawa ko sampung minuto bago siya pumasok sa banyo.”
“Sarah, tama na!” biglang sigaw ni Daniel. Sumugod siya palapit sa akin, pilit inaagaw ang atensyon. “Huwag mong gawin ito sa harap ng mga magulang ko! Mag-usap tayo nang tayong dalawa lang! Emily, umalis ka na ngayon din!”
“Huwag siyang aalis!” bulyaw ni Robert. Ang dating tahimik na ama ni Daniel ay namumula na sa galit, nanlilisik ang mga mata habang tinititigan ang kanyang nag-iisang anak. “Daniel, totoo ba ito? Sabihin mo sa akin ang totoo bago kita itakwil bilang anak!”
Walang nagawa si Daniel kundi yumuko. Ang kayabangan at tindig ng isang matagumpay na CEO ay gumuho sa isang iglap.
Lumapit ako sa center table kung saan nakapatong ang makapal na itim na leather folder. Hinawakan ko ang makinis nitong ibabaw.
“Akala mo ba, Daniel, kanina ko lang nalaman?” panimula ko, mahinahon ngunit bawat salita ay tumatarak na parang punyal. “Akala mo ba bulag ako sa mga ‘late-night business dinners’ ninyo sa Makati? Sa biglaang business trip sa Singapore noong nakaraang buwan kung saan pareho kayong nag-check-in sa iisang suite sa Marina Bay Sands?”
Mabilis na napatingin si Daniel sa akin, nanlalaki ang mga mata. “Sarah… paano mo…”
“Binuksan ko ang folder,” dugtong ko. Kinuha ko ang unang set ng mga dokumento at inihagis sa ibabaw ng mesa, direkta sa harap nina Margaret at Robert.
Ito ay mga de-kalidad na litrato mula sa isang pribadong imbestigador. Mga kuha sa mga mamahaling restawran, mga larawang naghahalikan sila sa parking lot ng kumpanya, at ang pinakamatindi sa lahat—mga resibo ng credit card kung saan ginamit ni Daniel ang pondo ng kumpanya para ibili si Emily ng isang condo unit sa Bonifacio Global City at isang Diamond Cartier bracelet.
Napasapo si Margaret sa kanyang dibdib, halos mawalan ng hininga habang tinitingnan ang bawat larawan. “Diyos ko… Daniel… Paano mo nagawa ito? Limang taon kang inalagaan ni Sarah! Siya ang nagtiis sa lahat ng panunumbat ko!”
“Ma, patawarin niyo ako…” umiiyak na lumuhod si Daniel sa harap ng kanyang ina. “Nawalan ako ng pag-asa! Gusto ko lang naman ng anak! Matagal na nating hinihintay, pero hindi maibigay ni Sarah! Si Emily… si Emily lang ang nakaintindi sa bigat na nararamdaman ko!”
Tiningnan ko si Daniel nang may matinding pandidiri. Walang luhang pumatak sa mga mata ko. Ang mga luha ko ay naubos na noong mga gabing nagigising ako sa sakit ng hormonal injections, habang siya ay mahimbing na natutulog matapos makipagtalik sa iba.
“Huwag mong idahilan ang kawalan ng anak, Daniel,” malamig kong singit. Kinuha ko ang pangalawang bahagi ng mga dokumento sa folder. “Dahil kung katotohanan lang din naman ang pag-uusapan natin ngayong gabi, ilatag na natin ang lahat.”
Iniabot ko ang isang medikal na sertipiko kay Robert.
“Ano ito?” tanong ng matandang lalaki habang isinusuot ang kanyang salamin sa pagbasa.
“Iyan ang comprehensive fertility report na ginawa noong nakaraang taon sa St. Luke’s Medical Center,” paliwanag ko. “Tingnan mong mabuti ang pangalan ng pasyente, Papa Robert.”
Nang mabasa ni Robert ang nakasulat, napaatras siya. Napatingin siya sa anak niyang nakaluhod sa sahig. “Daniel… zero sperm motility? Severe oligospermia?”
Napalingon si Margaret, biglang nahinto ang kanyang pag-iyak. “Ano? Anong ibig sabihin niyan?”
“Ang ibig sabihin niyan, Ma,” diretso kong sagot habang nakatitig sa mukha ni Daniel na ngayon ay tuluyan nang nawalan ng dugo, “baog ang anak ninyo. Mula pa sa simula, ako ang malusog. Ako ang walang diperensya. Pero nakiusap si Daniel sa akin noon. Umiyak siya sa paanan ko, nagmakaawa na huwag sabihin sa inyo dahil masisira ang ego niya bilang lalaki at ang reputasyon niya bilang tagapagmana ng pamilya Mitchell. Kaya ano ang ginawa ko? Pinagtakpan ko siya. Tiniis ko ang bawat masasakit ninyong salita. Nagkunwari akong ako ang may problema, uminom ako ng mga gamot na nagpabigat ng timbang ko at sumira sa balanse ng katawan ko, para lang protektahan ang dangal ng asawa ko!”
Nanginig ang buong katawan ni Daniel. Hindi siya makatingin sa kanyang mga magulang. Ang lihim na pilit niyang ibinaon ay sumambulat sa harap ng lahat.
Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang palabas.
Dahan-dahan akong lumingon kay Emily na nakasandal sa pader, umiiyak at nanginginig.
“Ngayon, Emily,” mapanukso kong sabi, “kung baog si Daniel ayon sa pinakamagagaling na espesyalista sa bansa… kaninong anak ang dinadala mo sa sinapupunan mo?”
