BAHAGI 2
Hindi kumurap ang aking mga mata habang nakatitig kina Rafael at Alina. Ang hangin sa Barangay San Miguel ay biglang bumigat, tila nakikiramay sa nagbabadyang unos. Sa paligid namin, nag-umpisa nang mag-usyoso ang mga kapitbahay. May mga naglabas ng cellphone para mag-video, habang si Kapitan Cardo at tatlong tanod ay dali-daling lumapit upang alamin kung bakit may pulis at ambulansya sa aming bakuran.
“Ano ang ibig mong sabihing mas maraming ebidensya, Mara?” mayabang na tanong ni Rafael, bagamat may kaunting panginginig na sa sulok ng kanyang labi. “Huwag mo akong takutin sa mga pananalitang ganyan. Peke ang sinasabi mong patay na siya! Nais mo lamang ng mas malaking pera, o kaya ay sadyang itinatago mo ang asawa ko para mamatay si Alina!”
Umirap si Alina, hawak ang kanyang tagiliran na tila nanghihina upang kumuha ng simpatya sa mga pulis. “Officer, arestuhin niyo na siya! Obstruction of justice ito! Kailangan ko ang treatment ko ngayon din. Bawat oras ay mahalaga para sa buhay ko!”
Humarap ako kay Police Lieutenant Mercado, ang hepe ng istasyon na kasama nilang dumating. “Tenyente, hindi ako tumatanggi. Kung talagang naniniwala si Ginoong Dizon na buhay ang asawa niya at itinatago ko lamang sa ilalim ng lupa, hukayin ninyo. Pero gusto ko, nakabukas ang lahat ng camera. Gusto ko, may opisyal na police blotter at imbentaryo sa bawat sentimetro ng hukay na iyan!”
Nagtaka ang hepe sa aking katatagan. Karaniwan, ang isang nagdadalamhating kapamilya ay magwawala o magmamakaawa na huwag guluhin ang bangkay. Ngunit ako, buong-tapang kong iniabot ang pala na nakasandal sa bakod.
“Gawin niyo,” ulit ko, nanlilisik ang mga mata.
Umakyat kami sa burol sa likod ng baryo. Ang init ng tanghali ay sumasabog sa tuyong damuhan, ngunit ang simoy sa ilalim ng lumang puno ng sampalok ay kakaibang malamig. Doon nakatirik ang isang simpleng krus na gawa sa kahoy ng kaimito, may nakaukit na pangalan: Clarissa Santos-Dizon. Isinilang: Nobyembre 14, 1996. Yumao: Mayo 12, 2026.
Itinuro ni Rafael ang mga tauhan ng ambulansya at dalawang laborer na binayaran niya sa kanto. “Hukayin ninyo. Ngayon din.”
Sa bawat baon ng pala sa basang lupa, kumakabog ang dibdib ng mga manonood. Nagsimula nang mag-live streaming ang ilang kabataan sa baryo. Ang Dizon Biomedica ay isang dambuhalang kumpanya ng pharmaceutical at private hospitals sa bansa; hindi araw-araw na makikita ang bilyonaryong tagapagmana nito na nagpapahukay ng libingan sa liblib na probinsya.
Makalipas ang halos apatnapung minuto, tumunog ang matigas na kahoy.
Kalabog.
Tumama ang talim ng pala sa ibabaw ng ataul. Isang napakasimpleng kabaong na gawa sa ordinaryong plywood, walang barnis, walang ginto o bronse na karaniwang bibilhin ng isang mayamang asawa para sa kanyang kabiyak.
“Buksan ninyo!” utos ni Alina, bakas ang pagkainip at pangingilabot.
Dahan-dahang itinaas ng mga tauhan ang takip. Ang amoy ng formaldehyde at tuyong bulaklak ay sumalubong sa hangin. Sumilip si Rafael, handa nang sumigaw ng tagumpay sa pag-aakalang walang laman ang kabaong.
Ngunit bigla siyang napaatras. Napahawak siya sa kanyang dibdib, namutla na parang papel, at halos mabuwal sa lupa.
Nakahimlay doon si Clarissa.
Ngunit hindi lamang siya basta bangkay. Ang kanyang payat na katawan—na halos buto na lamang dahil sa matinding pang-aabuso—ay hindi nakadamit ng pamburol. Nakasuot siya ng puting hospital gown ng Cakrawala Medical Center na punit-punit, at sa kanyang mga braso, leeg, at dibdib ay kitang-kita ang daan-daang marka ng karayom, malalaking pasa, at sariwang hiwa.
Higit sa lahat, sa ibabaw ng kanyang nanigas na mga kamay na nakatiklop sa dibdib, ay may nakapatong na isang transparent na plastic case na selyado ng vacuum seal.
Sa loob ng case, may isang USB drive, isang maliit na voice recorder, at isang sulat-kamay na dokumentong may dry seal ng Department of Justice at National Bureau of Investigation!
“Ano ‘yan?!” sigaw ni Rafael, pilit na inaabot ang plastic case mula sa kabaong.
Bago pa man lumapat ang kanyang maruming daliri, humarang si Lieutenant Mercado at si Kapitan Cardo. “Ginoong Dizon, huwag mong gagalawin ang ebidensya sa loob ng kabaong!”
Kinuha ko ang plastic case gamit ang aking mga kamay na nakasuot ng guwantes. Humarap ako sa lahat ng camera ng cellphone na nakatutok.
“Rafael, akala mo ba tumakas si Ate Clarissa nang walang plano?” basag ang boses ko ngunit puno ng poot. “Nang dumating siya sa akin tatlong buwan na ang nakalipas, alam na niyang hindi magtatagal ang buhay niya. Sinira niyo ang immune system niya. Kinuha niyo ang kidney niya noong 2022 nang walang legal na proseso ng ethics committee dahil pineke niyo ang mga papeles. At noong nagkasakit muli si Alina ng leukemia, ginawa niyo siyang laboratory animal!”
Nagsimulang magbulungan ang mga tao. Nanginginig si Alina, nagtatangkang tumalikod at bumalik sa sasakyan, ngunit hinarangan siya ng mga kababaihan ng San Miguel.
Pinindot ko ang play button sa voice recorder na inilapit ko sa megaphone ng barangay.
Bumulong ang mahina, basag, ngunit malinaw na boses ni Ate Clarissa sa buong burol:
“Ako si Clarissa Santos-Dizon. Kung naririnig ninyo ito, malamang ay patay na ako. Noong Mayo 10, pinuntahan ako ng mga tauhan ni Rafael sa aking taguan. Pinilit nila akong pumirma sa isang post-dated consent para sa bone marrow extraction. Tumanggi ako. Sinabi ni Rafael sa telepono na kung hindi ako pipirma, papatayin niya ang kapatid kong si Mara. Pinalayas ko sila gamit ang tulong ng mga kapitbahay. Alam kong mamamatay na ako dahil sa sepsis mula sa mga impeksyon ng ilegal na blood harvesting na ginawa nila sa basement ng Cakrawala Clinic. Bago ako mawalan ng malay, dinala ako ni Mara sa NBI Medico-Legal noong Mayo 11 para sa buong forensic documentation habang buhay pa ako. Ang anumang dokumentong lilitaw na may petsang pagkatapos ng Mayo 11 ay peke, sapagkat ang aking kanang kamay ay paralisado na mula pa noong Mayo 9 dahil sa stroke na dulot ng kanilang gamot…”
Tumigil ang recording. Natahimik ang buong paligid.
Tumingin ako kay Rafael, na ngayo’y bumabagsak na ang mga tuhod sa lupa. “Narinig mo, Rafael? Mayo 9 pa lang, paralisado na ang kanang kamay ni Ate! Paano siya nakapirma sa Blue Folder mo na may petsang MAYO 14?!”
Itinaas ko ang asul na folder na nahulog niya kanina. “P pineke ninyo ang pirma ng isang bangkay para makakuha ng permit sa Department of Health at sa international medical courier upang maituloy ang operasyon ni Alina!”
“Hindi totoo ‘yan! Sinisiraan mo lang kami!” sigaw ni Alina na nagwawala na. “Rafael, gawin mo ang paraan! Mamamatay ako kung hindi ko makukuha ang marrow cells niya! Kunin niyo ang mga buto niya! Sa akin ‘yan! Binayaran siya ng pamilya Dizon ng milyon-milyon!”
Ang linyang iyon ang tuluyang nagbaon sa kanila. Narinig ng lahat ng nakikinig. Naisumite na sa live stream ang bawat salita.
Lumapit si Lieutenant Mercado at hinawakan sa balikat si Rafael. “Ginoong Dizon, Binibining Reyes, kailangan ninyong sumama sa presinto. May warrant of arrest na inihahanda laban sa inyo mula sa Anti-Human Trafficking Division kaugnay ng ilegal na organ trade.”
Ngunit hindi doon nagtatapos ang bangungot nila.
Tumingin ako sa loob ng ataul, hinawakan ang malamig na noo ng aking kapatid, at ibinulong sa hangin: “Ate, oras na para singilin sila sa lahat ng kinuha nila sa ‘yo.”
