BAHAGI 2
Nang sundan namin ang tingin ni Mrs. Harper sa dulo ng hallway, nakatayo roon si Dr. Harrison Blake. Nakapamulsa ang doktor, malamig ang titig, at may bahagyang ngiti sa kanyang mga labi na hindi umabot sa kanyang mga mata. Sa likod niya ay nakatayo ang nakababatang kapatid ni Vincent na si Julian Moretti, hawak ang isang tasa ng kape habang nakatitig sa aming lahat na parang nanonood ng isang palabas.
“May problema ba rito?” tanong ni Julian habang marahang humihigop ng kape. “Vincent, akala ko ba pinapahinga natin ang mga bata bago ang susunod na blood transfusion?”
Napalunok si Mrs. Harper. Mabilis siyang yumuko, pinulot ang mga nagkalat na tuwalya sa sahig, at pilit na pinatatag ang kanyang boses. “W-wala po, Sir Julian. Nadulas lang po sa mga kamay ko ang mga labada. Pasensya na po.”
Tumingin ako kay Mrs. Harper. Kitang-kita ko ang pamumutla ng kanyang mukha at ang panginginig ng kanyang mga daliri. Hindi aksidente ang pagkabagsak ng mga tuwalya. Takot siya—hindi kay Vincent, kundi sa dalawang lalaking kararating lang.
“Mrs. Harper,” matigas na sabi ni Vincent, ramdam ang bigat ng tensyon sa kanyang boses. “May sasabihin ka kanina tungkol sa kwarto ng mga anak ko. Ano iyon?”
Bago pa man makabuka ang bibig ng matanda, mabilis na sumingit si Dr. Blake. Humakbang siya palapit sa amin, ang kanyang boses ay puno ng propesyonal ngunit mapanghusgang tono. “Mr. Moretti, huwag mong sabihing nagpapadala ka sa haka-haka ng isang bagong yaya at ng isang matandang housekeeper na halatang pagod na? Ang kambal ay may malubhang autoimmune condition. Ang stress sa paligid nila ay makakasama lamang. Claire, bilang yaya, ang trabaho mo ay tiyaking umiinom sila ng sabaw at nagpapalit ng damit, hindi ang mag-amoy ng hangin sa pasilyo.”
Hindi ako nagpatinag. Bago ako naging yaya, labindalawang taon akong nagtrabaho bilang certified pediatric nurse bago pumanaw ang sarili kong anak sa isang kapabayaan sa ospital. Alam ko ang amoy ng gamot. Alam ko ang amoy ng karamdaman. At higit sa lahat, alam ko ang amoy ng lason. Ang matamis na samyo na parang bulaklak na may halong kemikal ay hindi basta amoy ng air freshener o panlinis. Kahawig iyon ng pamilya ng organophosphates o isang uri ng aerosolized glycol derivative—mga lason na dahan-dahang sumisira sa nervous system.
“Kung walang kinalaman ang ventilation, Doctor,” kalmado kong wika habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata, “bakit tila nagmamadali kayong pigilan si Mrs. Harper na magsalita? Hindi ba’t dapat ay interesado kayo sa anumang bagay na maaaring makaapekto sa kalusugan ng mga pasyente ninyo?”
Namula ang leeg ni Dr. Blake sa galit. “How dare you question my medical ethics!”
“Tama na!” sigaw ni Vincent. Umalingawngaw ang kanyang boses sa marangyang hallway. Tumingin siya kay Mrs. Harper. “Mrs. Harper, pumasok ka sa opisina ko mamayang gabi. Pag-uusapan natin ito nang sarilinan. Sa ngayon, gusto kong makita ang mga anak ko.”
Binuksan ni Vincent ang pinto ng kwarto ng kambal. Ang kwarto ay napakalaki, puno ng mga mamahaling laruan, malalambot na carpet, at mga automated na ilaw. Ngunit sa kabila ng karangyaan, parang may mabigat at malamig na ulap sa loob. Nakahiga sa dalawang magkahiwalay na kama sina Lucas at Leo. Pareho silang maputla, may maitim na bilog sa ilalim ng mga mata, at halos lumitaw na ang mga buto sa kanilang mga braso. Sa tabi ng kanilang mga kama ay may IV drip at mga monitor na patuloy na tumutunog.
Nang makita nila ang kanilang ama, pilit na ngumiti ang dalawang bata. “Daddy…” mahinang tawag ni Lucas.
Lumuhod si Vincent sa pagitan ng dalawang kama at hinawakan ang mga kamay ng kanyang mga anak. Halos madurog ang puso ko nang makita ang luhang pumatak sa pisngi ng bilyonaryo. Ang lalaking kayang bumili ng mga kumpanya at magdikta ng takbo ng stock market ay walang magawa habang pinapanood ang dahan-dahang pagkaubos ng buhay ng kanyang sariling dugo.
Lumapit ako at marahang hinawakan ang noo ni Leo. Malamig at nanlalagkit ang kanyang balat. Tumingin ako sa itaas—sa mismong tapat ng ulo ng kanilang mga kama ay ang exhaust at intake vents ng central air conditioning. Doon, mas malakas ang kakaibang matamis na amoy. Mas matapang. Halos humahapdi sa lalamunan kung matagal mong lalanghapin.
“Lucas, Leo,” marahan kong tanong sa kanila habang abala si Vincent sa pakikipag-usap sa nurse na nagbabantay, “lagi ba kayong may naaamoy na parang candy kapag natutulog kayo sa gabi?”
Tumingin sa akin si Leo, bahagyang tumango ang bata. “Opo, Ate… parang chewing gum na maasim. Sabi ni Tito Julian, iyon daw ang amoy ng magic air para gumaling kami. Pero tuwing pumapasok yung hangin na may amoy, sumasakit ang tiyan ko at hindi ako makahinga.”
Kumirot ang dibdib ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Tito Julian?
Tumingin ako sa gawi ng pinto. Nakatayo pa rin doon si Julian, nakatingin sa akin. Nang magtama ang aming paningin, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi at napalitan ito ng isang malamig at nagbabantang tingin.
Nang gabing iyon, bandang alas-diyes, nagtungo ako sa kusina upang kumuha ng mainit na tubig para sa tsaa. Tahimik ang buong mansyon. Ang mga mamahaling antigong estatwa at mga kuwadro ay parang mga piping saksi sa isang madilim na lihim. Papunta na sana ako sa opisina ni Vincent nang marinig ko ang mahihinang bulong mula sa lumang pantry sa ilalim ng hagdan.
Marahan akong lumapit, maingat na hindi lumikha ng anumang tunog sa makintab na sahig.
“Wala kang dapat sabihin sa kanya, Martha!” boses iyon ni Julian, mababa ngunit mariin at puno ng poot. “Nakalimutan mo na ba kung sino ang nagbayad para sa operasyon ng anak mo sa Switzerland? Isang salita mo lang kay Vincent, mawawalan ka ng trabaho at sisiguraduhin kong sa kalsada pupulutin ang pamilya mo!”
“P-pero Sir Julian… mga bata sila!” umiiyak na sagot ni Mrs. Harper. “Labingwalong buwan na! Akala ko ba pampatulog lang iyon para hindi sila maging sagabal habang inaayos ninyo ang mga dokumento sa negosyo? Pero namamatay na ang kambal! Araw-araw ko silang nakikitang naghihirap! Hindi ko na kaya ang konsensya ko!”
“Tumahimik ka!” narinig ko ang kalabog ng kamay sa kahoy. “Ang doktor ang bahala sa dosis. Hindi sila mamamatay kung hindi kinakailangan. Ang mahalaga, manatili silang mahina hanggang sa mapapirma ko si Vincent sa power of attorney at maitatag ang conservatorship sa buong Moretti Estate. Kapag naging unfit si Vincent dahil sa depresyon sa pagkakasakit ng mga anak niya, ako ang mamamahala sa lahat. At kapag nakuha ko na ang pondo… saka natin tatapusin ang lahat.”
Halos tumigil ang tibok ng puso ko. Hindi ito misteryosong sakit. Ito ay isang planado, sistematiko, at dahan-dahang pagpatay!
Biglang may kumaluskos sa likod ko. Mabilis akong lumingon at nakita ko ang isang bantay na may dalang flashlight. Bago pa ako makatakbo, sumigaw ang bantay. “Sino yan?!”
Bumukas ang pinto ng pantry. Lumabas si Julian, nanlilisik ang mga mata nang makita ako sa dilim.
“Ikaw na naman,” bulong ni Julian, habang dahan-dahang lumalapit, kasunod ang dalawang matitipunong lalaki mula sa private security team ng mansyon. “Claire, masyado kang mausisa para sa isang simpleng yaya. At sa mundong ito, ang mga taong masyadong maraming nalalaman… ay hindi nagtatagal.”
Mabilis akong tumakbo pabalik sa hallway patungo sa master bedroom ni Vincent, ngunit hinarang ako ng isa sa mga security guard. Hinawakan niya nang mahigpit ang aking braso. Nagpumiglas ako, sinipa ang kanyang tuhod, ngunit hinawakan ako ng isa pa.
“Bitawan niyo ako!” sigaw ko habang pilit na kumakawala. “Vincent! Mr. Moretti!”
Lumabas si Dr. Blake mula sa katabing silid, may hawak na hiringgilya na may lamang malinaw na likido. “Mukhang nagkakaroon ng hysterical breakdown ang bagong yaya, Julian. Kailangan natin siyang pakalmahin bago pa siya makagising ng buong kabahayan.”
“Anong ibig sabihin nito?!”
Isang kulog na boses ang pumunit sa tensyon. Sa dulo ng pasilyo, nakatayo si Vincent Moretti. Hawak niya ang kanyang telepono, gulo ang buhok, ngunit ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit. Sa likod niya ay nakabukas ang pinto ng kanyang opisina.
“Vincent,” mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Julian, naging mukhang nag-aalala at maamo. “Salamat sa Diyos at gising ka. Nahuli namin itong si Claire na sinusubukang pasukin ang kwarto ng mga bata na may dalang hindi rehistradong gamot. Mukhang may balak siyang pinsalain sina Lucas at Leo!”
Tumingin si Vincent kay Julian, pagkatapos ay kay Dr. Blake, at sa huli ay sa akin. Nananatiling hawak ng dalawang guwardiya ang aking mga braso. Alam kong isang maling salita ko lang, maaaring matapos ang lahat. Ngunit bago pa ako makapagsalita, isang pinto sa gilid ang bumukas nang malakas.
Lumabas si Mrs. Harper. Hawak niya ang isang lumang susi na may kalawang at isang manipis na notebook na may takip na balat. Umiiyak ang matanda, ngunit sa kanyang mga mata ay wala na ang takot—napalitan ito ng matinding tapang ng isang taong wala nang pampalubag-loob sa sariling kasalanan.
“Huwag kang maniwala sa kanila, Sir Vincent!” sigaw ni Mrs. Harper habang tumutulo ang mga luha sa kanyang kulubot na pisngi. “Sila ang may kagagawan! Sila ni Dr. Blake! Papatayin nila ang mga anak mo para makuha ang iyong kumpanya!”
Natahimik ang buong pasilyo. Ang hangin ay naging kasing lamig ng yelo.
