BAHAGI 3: Ang Pagtatapos sa Alabang
Kinabukasan, dakong ala-una y medya ng hapon, abala ang buong kabahayan sa Ayala Alabang.
Nakasuot si Celina ng mamahaling puting bestida, may hawak na baso ng champagne habang ipinapakita ang marangyang sala sa isang mayamang negosyante at sa kasama nitong abogado. Sa tabi ni Celina ay si Marco, ang kanyang kalaguyo na nagpapanggap na financial advisor.
“Tulad ng nakikita ninyo, Mr. Zhang,” nakangiting paliwanag ni Celina sa wikang Ingles, “fully furnished ang bahay. ₱210 milyon na lang kung babayaran ninyo ng buo ngayong araw. Malinis ang mga papeles. Ako ang nag-iisang tagapagmana ng yumaong asawa ko.”
“Napakagandang deal,” sagot ng dayuhan habang binubuklat ang pekeng Deed of Sale sa ibabaw ng malaking glass table. “Wala na bang ibang hahabol dito? Wala bang ibang pamilya?”
Kumibit-balikat si Celina at ngumisi nang may panghahamak. “May matandang nanay siya, pero huwag kayong mag-alala. Binigyan ko na siya ng sarili niyang bahay sa probinsya. Matanda na iyon, walang pinag-aralan sa batas, at masaya na sa katahimikan doon. Hindi na iyon mang-aabala.”
Ibinaba ng notaryo ang dokumento sa mesa at iniabot ang mamahaling pluma kay Celina. “Kung gayon, pirmahan na natin ito para ma-clear agad ang manager’s check.”
Hawak na ni Celina ang pluma. Ilalapat na lamang niya ang dulo nito sa papel nang biglang bumukas nang malakas ang double doors ng mansion.
Bumagsak ang pinto sa dingding na lumikha ng malakas na kalabog.
Gulat na napalingon ang lahat sa sala.
Sa may pintuan, nakatayo si Teresa Villareal.
Hindi na siya nakayuko. Hindi na siya ang matandang balot ng lungkot na pinalayas tatlong araw na ang nakalilipas. Nakasuot siya ng plantsadong itim na terno, nakasuklay nang maayos ang maputing buhok, at matuwid ang tindig. Sa likod niya ay nakatayo si Atty. Nestor Cruz, kasama ang apat na ahente ng NBI at dalawang armadong pulis.
Nabitawan ni Celina ang pluma. Gumulong ito sa sahig.
“T-Tita Teresa?” nauutal na sambit ni Celina, pilit ibinabalik ang pekeng tapang sa kanyang boses. “Ano’ng ginagawa niyo rito? Paano kayo nakapasok? At bakit may mga pulis? Pumasok kayo sa pribadong pag-aari ko nang walang paalam!”
Marahang humakbang papasok si Teresa. Ang bawat yabag ng kanyang sapatos sa makintab na marmol ay umalingawngaw sa buong sala.
“Pribadong pag-aari mo, Celina?” malamig ngunit mariing tanong ni Teresa. “Mula kailan naging pag-aari ng isang magnanakaw ang pamana ng aking asawa at anak?”
“Wala kang karapatang insultuhin ako sa sarili kong pamamahay!” sigaw ni Celina, namumula na ang mukha sa galit at kaba. Lumingon siya sa mga pulis. “Hulihin ninyo ang matandang iyan! Nilabag niya ang batas!”
Humakbang si Atty. Cruz paharap at naglapag ng isang makapal na folder sa ibabaw ng Deed of Sale na pipirmahan sana ni Celina.
“Gng. Celina Romero-Villareal,” pormal na pahayag ni Atty. Cruz. “Hawak namin ang warrant of arrest laban sa iyo at sa kasama mong si Marco Flores para sa mga kasong Falsification of Public Documents, Attempted Estafa through Falsification, at Qualified Theft dahil sa ilegal na paglilipat ng pondo ng Villareal Logistics.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco at agad na nagtangkang tumakbo patungo sa likod na pinto, ngunit mabilis siyang hinarang at pinosasan ng dalawang ahente ng NBI.
“Sinungaling ka!” histerikal na sigaw ni Celina, pilit inaagaw ang mga dokumento. “Ako ang legal na asawa! Ako ang tagapagmana! Peke ang sinasabi ninyo!”
“Ang pekeng Last Will na isinumite mo sa Registry of Deeds kahapon ang siyang peke,” patuloy ni Atty. Cruz habang inilalabas ang kopya ng pre-nuptial agreement at ang irrevocable trust. “Ang lupa at bahay na ito ay binili bago ang inyong kasal gamit ang exclusive trust fund ng pamilya Villareal. Malinaw sa kontratang pinirmahan mo labing-apat na taon na ang nakararaan na wala kang kahit anong karapatan sa ari-ariang ito. At sa ilalim ng totoong Last Will ni Ramon na nirehistro sa aking opisina tatlong taon na ang nakalilipas, ang nag-iisang tagapagmana ng kabuuang ₱220-milyong mansion at ng lahat ng naiwang shares ng kumpanya ay walang iba kundi ang kanyang ina—si Gng. Teresa Villareal.”
Napabaling ang dayuhang buyer sa gulo, agad na kinuha ang kanyang briefcase, at nagmamadaling lumabas kasama ang kanyang abogado, iniwan si Celina sa gitna ng kanyang pagkawasak.
Bumagsak si Celina sa kanyang pagkakaluhod sa sahig. Nanginginig ang kanyang buong katawan. Tumingala siya kay Teresa, lumuluha, pilit na humahawak sa laylayan ng bestida ng matanda.
“Tita… Mama Teresa… patawarin niyo ako,” pagmamakaawa niya, basag na basag ang boses. “Nagkamali po ako… Si Marco ang nagtulak sa akin! Nagipit lang po ako… Huwag niyo po akong ipakulong, maawa po kayo! Isipin niyo na lang po si Ramon, magagalit siya kung gagawin ninyo ito sa akin!”
Tiningnan lamang siya ni Teresa nang walang bahid ng poot, kundi purong awa para sa isang taong nilamon ng kasakiman. Marahan ngunit buong-puwersang hinila ni Teresa ang kanyang bestida mula sa maruruming kamay ni Celina.
“Huwag mong banggitin ang pangalan ng anak ko,” tahimik na sabi ni Teresa. “Alam ni Ramon ang lahat. Ang bawat pagtataksil mo, ang bawat pagnanakaw mo, at ang planong pagpapalayas sa akin. Inihanda niya ang lahat ng ito bago siya mamatay dahil alam niyang wala kang puso.”
Inilabas ni Teresa mula sa kanyang bag ang maliit na voice recorder at inihagis ito sa kandungan ni Celina.
“Pakinggan mo ang sarili mong boses, at maririnig mo kung gaano ka kawalang-hiya.”
Lumapit ang mga pulis at hinawakan si Celina sa magkabilang braso, saka ikinabit ang malamig na posas sa kanyang mga pulso. Habang hinihila siya palabas ng mansion na umiiyak at nagwawala, hindi na muling lumingon si Teresa.
Nang tuluyang matahimik ang bahay, lumakad si Teresa patungo sa console table sa sala.
Doon, kinuha niya ang nakapatong na litrato nilang mag-ina sa Baguio—ang larawang ipinagkait sa kanya noon ni Celina. Hinaplos niya ang salamin nito gamit ang kanyang nanginginig ngunit payapang mga daliri.
“Salamat, anak,” mahinang bulong ni Teresa habang pumapatak ang isang mainit na luha sa kanyang pisngi. “Natapos mo ang sinabi mong aayos mo. At hinding-hindi na muling may aagaw sa tahanang itinayo mo para sa atin.”
Sa labas, sumikat ang araw matapos ang ilang araw na pag-ulan. At sa loob ng marangyang tahanan, sa wakas ay naghari ang katahimikan at katarungang matagal nang nararapat.