BAHAGI 3
Ang ballroom ay binalot ng nakakabinging katahimikan. Ang mga salita ni Sofia ay tila lason na dahan-dahang kumalat sa hangin.
“Anong… anong ibig mong sabihin?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na lamang, pilit na humihinga habang nakatitig sa mukha ni Clara na ngayon ay wala nang natitirang kulay, kasing-puti na ng kanyang wedding gown.
“Tigilan mo na ito, Sofia! Guwardiya, ilabas niyo na siya!” sigaw ni Clara sa histerikal na tono. Ngunit walang guwardiyang gumalaw. Maging ang mga tauhan ng hotel at ang mga bisita ay napako sa kanilang kinatatayuan, saksi sa unti-unting pagbabalatkayo ng isang mapanlinlang na babae.
Mula sa kanyang bag, inilabas ni Sofia ang isa pang puting folder at iniabot ito nang diretso sa akin. “Basahin mo, Leandro. Basahin mo ang dahilan kung bakit nagmamadali si Clara na maikasal sa ‘yo sa loob lamang ng ilang buwan.”
Nanginginig ang aking mga daliri habang binubuklat ang mga pahina. Ito ay isang opisyal na clinical report mula sa isang pribadong ospital, may lagda ng isang kilalang OB-GYN, at may petsang dalawang linggo pa lamang ang nakakalipas.
Patient: Clara Santos Diagnosis: Uterine Fibroids (Bukol sa matris) / Non-pregnant.
Hindi buntis si Clara.
Napaatras ako ng dalawang hakbang, nabitiwan ko ang baso ng champagne na kanina ko pa hawak. Nabasag ito sa marmol na sahig, tumilapon ang likido at bubog sa paanan ng bestida ni Clara.
“Hindi ka buntis?” tanong ko, dumadagundong ang aking boses sa buong bulwagan. Ang sakit, ang galit, at ang kahihiyan ay sumabog sa aking dibdib. “Ginamit mo ang isang pekeng pagbubuntis para pilitin akong pakasalan ka agad?! Nilason mo ang isip ko laban sa asawa ko, nagbayad ka ng lalaki para sirain ang dangal niya, at ngayon… nagsinungaling ka tungkol sa isang bata?!”
“Leandro, makinig ka sa akin…” lumuluhang lumuhod si Clara sa aking paanan, hinawakan ang laylayan ng aking pantalon nang may desperasyon. “Ginawa ko lang ‘yon dahil mahal na mahal kita! Alam kong hindi mo hihiwalayan si Sofia kung hindi dahil doon! At gustong-gusto kong magkaanak tayo… balak kong magbuntis talaga kapag kasal na tayo! Patawarin mo ako, Leandro, nagmamakaawa ako sa ‘yo!”
“Umalis ka sa harap ko!” buong lakas kong hinawi ang aking binti, dahilan upang mapaupo si Clara sa sahig.
Ang aking ina na si Doña Carmen ay napahawak sa kanyang dibdib, halos himatayin sa matinding kahihiyan habang ang mga kasosyo ko sa negosyo ay nagsimula nang magbulungan at mag-alisan sa kani-kanilang mga upuan. Ang pinaka-prestihiyosong kasal ng taon ay naging pinakamalaking iskandalo sa lipunan.
Ngunit wala na akong pakialam sa negosyo. Wala na akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao.
Bumaling ako kay Sofia. Nakatayo pa rin siya roon, tahimik na pinapanood ang pagkawasak ng mundong binuo ko sa ibabaw ng mga kasinungalingan. Nakita ko ang pagod sa kanyang mukha—ang walong buwan ng pag-iisa, ang kahihiyan ng pagiging pinalayas, ang hirap ng pagdadalang-tao nang walang asawang nag-aalaga sa kanya.
Lumapit ako sa kanya, lumuhod ako sa kanyang harapan sa harap ng daan-daang tao. Ang luha ng pagsisisi ay tuloy-tuloy na umagos sa aking mga pisngi.
“Sofia…” basag ang aking boses, halos hindi makabuo ng tamang salita. “Patawarin mo ako. Naging bulag ako. Naging hangal ako. Pinalayas kita… ang asawa ko, ang babaeng walang ibang ginawa kundi mahalin ako. Sofia, nagmamakaawa ako sa ‘yo… patawarin mo ako. Para sa akin, para sa anak natin… bumalik ka sa akin. Aayusin ko ang lahat. Ipapawalang-bisa ko ang kasal na ito ngayon din. Gagawin ko ang lahat, kahit anong hingin mo.”
Inabot ko ang kanyang kamay, ngunit marahan at buong pait itong binawi ni Sofia.
Tumingin siya sa akin mula sa itaas. Walang galit sa kanyang mga mata, ngunit mas masakit ang nakita ko roon—ang kawalan ng pag-ibig. Isang malamig na kawalan.
“Tumayo ka riyan, Leandro,” mahinahon niyang sabi, ngunit bawat salita ay parang kutsilyong sumasaksak sa aking puso. “Huwag kang lumuhod sa harap ko para humingi ng tawad sa sarili mong kapalpakan.”
“Sofia, please…” pagsusumamo ko.
“Pumunta ako rito hindi para bawiin ka,” patuloy ni Sofia, huminga nang malalim habang marahang hinahaplos ang kanyang tiyan. “Pumunta ako rito para linisin ang aking pangalan. Limang taon kitang minahal nang totoo, Leandro. At ang pinakamasakit sa lahat ay hindi ang ginawa ni Clara… kundi ang katotohanang sa unang pagkakataon pa lang na nasubok ang tiwala mo sa akin, naniwala ka agad na kaya kitang pagtaksilan. Hindi mo man lang ako pinakinggan. Hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag bago mo ako itinapon sa lansangan na parang basura.”
Tumulo ang luha mula sa mga mata ni Sofia, ngunit agad niya itong pinunasan.
“Ang batang ito ay dadalhin ang aking apelyido. Palalakihin ko siya nang mag-isa, malayo sa karumihan ng pamilyang ito at sa mga kasinungalingang bumabalot sa inyo. Hindi ko ipagkakait sa kanya ang katotohanan kung sino ang kanyang ama, ngunit hinding-hindi ko hahayaang lumaki siya sa piling ng isang lalaking walang paninindigan at walang tiwala.”
“Sofia, huwag mong gawin ito sa akin… anak ko rin siya!” pagmamakaawa ko, sinubukang abutin muli ang kanyang damit.
“Oo, anak mo siya sa dugo, Leandro. Ngunit kailanman ay hindi mo magiging pamilya ang batang ito. Dahil ikaw mismo ang sumira sa pamilyang matagal nating binuo.”
Tinalikuran ako ni Sofia.
Sa gitna ng nakalilitong katahimikan ng grand ballroom, naglakad siya palabas. Ang bawat hakbang niya palayo sa akin ay mabigat, ngunit may taglay na kalayaan at kapayapaan. Walang sinumang humarang sa kanya. Ang mga bisita ay kusang tumabi upang bigyan siya ng daan.
Naiwan akong nakaluhod sa malamig na sahig, napapaligiran ng basag na kristal, mga sirang pangarap, at isang kasal na naging sumpa. Sa aking tabi ay ang isang babaeng puno ng kasinungalingan na patuloy na humahagulgol, at sa aking harapan ay ang bukas na pinto ng ballroom kung saan tuluyan nang lumabas ang tanging babaeng tunay na nagmahal sa akin—dala ang pinakamahalagang bahagi ng aking buhay na kailanman ay hindi ko na mababawi.