PART 2: ANG PAGBULONG NG MGA KAHAPON AT ANG PAGBAGSAK NG ISANG PEKENG KORONA
Ang bawat yabag ni Stella palabas ng grand hall ng mall ay tila may kasamang mabibigat na kadena ng kahihiyan. Hindi na niya pinansin ang takong ng kanyang designer shoes na halos mabali sa pagmamadali. Sa likod niya, patuloy ang tawanan, bulungan, at ang malalakas na tunog ng mga camera phone na kumukuha ng bawat segundo ng kanyang pagbagsak.
Ngunit ang hindi alam ni Stella, habang siya ay nagtatakbo at nagtatago sa basement parking, ang kanyang asistant na si Jenny ay hindi agad napatay ang live stream. Sa loob ng limang minuto matapos ang insidente, lumobo mula limang libo tungo sa mahigit limampung libong live viewers ang nakasaksi sa sermon sa kanya ni Madam Victoria. Ang komentong dati’y puno ng papuri sa kanyang “glamorous lifestyle” ay napalitan ng maanghang na pagbatikos.
Pagkapasok na pagkapasok ni Stella sa loob ng kanyang kotse, ibinalibag niya ang kanyang mamahaling bag sa passenger seat at humagulgol nang malakas. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit na inaayos ang nagulong make-up. “Bakit ganoon? Bakit kailangang mangyari ito sa akin? Isa lang siyang matandang tindera!” bulong niya sa sarili, puno pa rin ng galit at pait sa halip na pagsisisi.
Kinuha niya ang kanyang telepono upang burahin ang video, ngunit huli na ang lahat. Nag-viral na ang hashtag na #TackyStella at #RespectMaestraNita. Ang pinakamasakit pa rito, sunod-sunod na pumasok ang mga notification mula sa kanyang mga sponsor. Ang luxury cosmetic brand na pumirma sa kanya noong nakaraang buwan ay nagpadala agad ng opisyal na termination notice via email: “Dahil sa inyong pag-uugali na lumalabag sa aming company ethics at paggalang sa kulturang Pilipino, pinuputol na namin ang ating kontrata nang may agarang bisa.”
Kasunod nito ang tawag mula sa may-ari ng boutique kung saan siya nagsisilbing lead stylist. Hindi na siya pinagsalita. “Stella, huwag ka nang papasok bukas. Kinansela ng tatlong VIP clients natin ang kanilang appointments dahil sa video mo. Sira na ang reputasyon ng kumpanya dahil sa’yo.”
Nalaglag ang telepono sa kanyang kandungan. Sa loob lamang ng isang oras, ang buhay na binuo niya sa ibabaw ng mga likes, shares, at pekeng kasosyalan ay gumuho na parang kastilyong buhangin.
Samantala, sa loob ng bazaar, payapang nag-uusap sina Madam Victoria at Lola Nita sa harap ng simpleng stall. Ang dating tahimik na sulok ay dinumog na ngayon ng mga kilalang personalidad, art collectors, at maging ng mga ordinaryong mamimili na nais makahawak sa mga obrang hinabi ng Maestra.
“Matagal na kitang sinasabihang lumipat sa aking atelier sa Makati, Nita,” marahang sabi ni Madam Victoria habang hinahaplos ang isang tote bag na may masalimuot na burda ng bulaklak ng kape. “Ang mga gawa mo ay karapat-dapat sa pinakamagagandang museo at boutique sa mundo, hindi sa maalikabok na pasilyo kung saan bababuyin lang ng mga taong walang pagpapahalaga.“
Ngumiti nang banayad si Lola Nita, ang mga kulubot sa kanyang mukha ay sumasalamin sa pitumpung taon ng pagtitiis at paglikha. “Victoria, anak, alam mo naman kung bakit ako naririto. Ang sining ng paghahabi ay hindi para lamang sa mga bilyonaryo sa Europa. Kung itatago ko ito sa mga pribadong kwarto ng mayayaman, paano matututunan ng ating mga kababayan na mahalin ang sarili nating kultura? Ang mga bag na ito ay kwento ng ating lupain. Bawat hibla ng abaka ay pawis ng magsasaka. Gusto kong mahawakan ito ng isang simpleng guro, ng isang mag-aaral, o ng isang inang naghahanap ng tibay.”
Napatango si Madam Victoria, may bahid ng paghanga at hiya sa kanyang sariling pananaw. “Kailanman ay hindi ka nagbago. Palagi mong inuuna ang kaluluwa ng sining kaysa sa kinang ng salapi.”
“Ang salapi ay nauubos, Victoria. Ang yabang ay lumilipas,” makahulugang sagot ni Lola Nita habang nakatingin sa direksyong tinakbuhan ni Stella. “Ngunit ang sugat ng kawalang-galang ay matagal bago maghilom kung hindi gagamutin ng kababaang-loob.”
Lumipas ang mga araw, at naging bangungot ang buhay ni Stella. Hindi siya makalabas ng kanyang condominium unit. Ang kanyang mga tinaguriang “sosyal na kaibigan” ay isa-isang nag-unfollow at nag-block sa kanya sa social media upang hindi madamay sa matinding galit ng publiko. Ang kanyang apartment ay napuno ng mga delivery boxes na ibinabalik ng mga brands na binawi ang kanilang mga regalong damit at alahas.
Isang gabi, habang nakatitig si Stella sa salamin at tinitingnan ang kanyang sariling mukha na walang kolorete at namamaga ang mga mata sa kaiiyak, napansin niya ang bag na suot niya noong araw ng insidente—ang bag na tinawag ni Madam Victoria na murang imitasyon. Kinuha niya ito at sinuring mabuti.
Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay bilang isang stylist, tiningnan niya ang gawa hindi ayon sa brand tag o sa presyo nito, kundi ayon sa pagkakayari. Doon niya napagtanto: marupok ang mga tahi, manipis ang sintetikong materyal, at pilit lamang na ginaya ang pattern upang magmukhang mahal. Biglang sumagi sa kanyang alaala ang mga bag ni Lola Nita—ang bawat hibla ng rattan ay perpektong lapat, ang abaka ay makintab kahit walang kemikal, at may kakaibang amoy ng sariwang kalikasan at dangal.
Naramdaman ni Stella ang matinding paninikip ng dibdib. Hindi lang pala ang bag niya ang peke; ang buong pagkatao na ipinagmalaki niya sa mundo ay isang marupok na imitasyon lamang ng tunay na gilas.
Kinabukasan, gumawa siya ng isang desisyong hindi niya inakalang magagawa niya kailanman. Tinanggal niya ang kanyang makapal na palamuti, nagsuot ng simpleng maong at t-shirt, at sumakay ng pampublikong sasakyan pabalik sa lugar kung saan nagsimula ang kanyang pagbagsak.
