BAHAGI 2 (PART 2): ANG PATIBONG AT ANG MAPANGANIB NA PAGHIHIGANTI
Hindi maipaliwanag ni Rosa ang halo-halong emosyon na pumuno sa kanyang dibdib habang nakatitig sa kanyang amo. Ang dating kinatatakutan at pinakamasungit na babae sa kanyang paningin ay nakaluhod ngayon sa kanyang harapan, yakap-yakap ang mga gusot na dokumento habang walang tigil ang pagtulo ng luha. Sa loob ng pitong taon, nasanay si Rosa na si Madam Corazon ay isang matibay na pader—malamig, mapangmataas, at hindi marunong magpakita ng kahinaan. Ngunit sa sandaling iyon, ang makapangyarihang negosyante ay mistulang isang sugatang ibon na pinagtaksilan ng sariling kasama sa pugad.
Agad na tinulungan ni Rosa na makatayo si Madam Corazon at inalalayan itong maupo sa sofa. Dali-dali siyang kumuha ng malinis na baso ng tubig at inabot ito sa nanginginig na mga kamay ng amo.
“Uminom po muna kayo, Madam,” mahinahong bulong ni Rosa, pilit ding pinapakalma ang sariling puso na kanina lamang ay nagkukumahog sa takot.
Huminga nang malalim si Madam Corazon. Matapos uminom ng kaunting tubig, pinunasan niya ang kanyang mga luha gamit ang mamahaling panyo. Tumingin siya sa mga sugatang daliri ni Rosa na may bahid pa ng dugo mula sa mga bubog. Sa halip na magalit o mag-utos nang pasigaw tulad ng nakasanayan, marahang hinawakan ni Madam Corazon ang kamay ng kanyang kasambahay.
“Rosa, kunin mo ang first aid kit. Gamutin mo muna ang mga sugat mo. Huwag mo nang pansinin ang mga kalat sa sahig. May mas malaking bagyo tayong kailangang harapin ngayon,” seryosong utos ng amo. Ang boses nito ay bumalik sa dating tigas, ngunit ngayon ay may kasama nang matinding galit at determinasyon.
Habang ginagamot ni Rosa ang kanyang mga daliri, inilatag ni Madam Corazon ang mga papeles sa malaking lamesa. Hindi lamang pala ito mga simpleng bank statement. Naroon ang mga pekeng board resolution na naglilipat ng shares ng kumpanya sa pangalan ng ibang tao, kopya ng titulo ng kanilang mga lupain na isinanla nang palihim, at mga litrato ni Don Enrico kasama ang isang mas batang babae—isang dating sekretarya na matagal nang pinalayas ni Madam Corazon dahil sa hinalang may kakaiba itong kinikilos. Higit sa lahat, may nakalakip na mga flight ticket papuntang Switzerland na nakatakda para sa darating na Biyernes, tatlong araw lamang mula sa araw na iyon.
“Plano niya akong hubaran ng lahat ng pag-aari ko,” pabulong na mariing sabi ni Madam Corazon habang nanginginig ang mga panga. “Ang mansyong ito, ang kumpanyang ipinundar ng mga magulang ko, at ang lahat ng perang pinaghirapan ko nang ilang dekada. Naisip niyang linisin ang lahat bago tumakas kasama ang babaeng iyon!”
Tumingin si Madam Corazon nang diretso sa mga mata ni Rosa. “Rosa, kailangan ko ang tulong mo. Walang ibang dapat makaalam na nabasag ang plorerang ito o nakuha natin ang mga dokumentong ito. Kung malaman ni Enrico na hawak ko na ang kanyang mga plano, maaari niyang pabilisin ang pagtakas o gumawa ng mas masahol pa bago pa natin siya mapigilan.”
Kahit kinakabahan, tumango si Rosa. “Ano po ang gagawin natin, Madam?”
“Tawagan mo agad ang pinsan kong abogado, si Atty. Valderama. Huwag mong gagamitin ang landline ng bahay, gamitin mo ang personal mong cellphone. Sabihin mo sa kanya na may emergency code tayo na ‘Red Falcon’. Maiintindihan niya agad iyon.”
Agad na sinunod ni Rosa ang utos. Pagkalipas ng isang oras, dumating nang palihim si Atty. Valderama sa pamamagitan ng gate sa likod ng mansyon. Nang makita ng abogado ang mga orihinal na kasulatan at ang mga pekeng lagda, napailing ito sa tindi ng krimeng ginawa ni Don Enrico.
“Estafa, falsification of public documents, at qualified theft. May sapat tayong ebidensya para ma-freeze ang lahat ng bank accounts at maipahinto ang paglipat ng mga ari-arian,” pahayag ng abogado. “Ngunit kailangan nating mag-ingat. May mga tauhan si Enrico sa loob ng bangko at maging sa loob ng kumpanya. Kung may magsalita kahit isa, madidiskubre niya na bistado na siya.”
Doon napagtanto nina Madam Corazon na may isang malaking problema: ang nabasag na plorera. Alam ni Don Enrico kung gaano kahalaga ang porselana. Kung uuwi siya at makikitang wala na ito sa pedestal, agad siyang maghihinala.
Nag-isip nang mabilis si Rosa. “Madam, may kakilala po ang anak kong si Leo na gumagawa ng mga props at replica para sa mga teatro at pelikula sa Maynila. Kung bibigyan po natin sila ng mga litrato ng plorera bago ito mabasag, baka magawan nila ng katulad na replika bago umuwi si Sir Enrico bukas ng gabi!”
Agad na sumang-ayon si Madam Corazon. Hindi nag-aksaya ng sandali ang amo; agad itong nagbigay ng pera kay Rosa upang asikasuhin ang pagpapagawa kasama ang anak. Sa buong magdamag, hindi natulog sina Rosa at Leo upang matiyak na matatapos ang replika. Sa tulong ng talento ng mga kaibigan ni Leo sa Fine Arts, nakagawa sila ng isang huwad na plorera na halos kamukhang-kamukha ng orihinal kung titingnan mula sa malayo.
Kinaumagahan, maingat na inilagay ni Rosa ang replika sa pedestal. Kasabay nito, lihim na nag-file si Atty. Valderama ng freeze order sa mga bangko at naghanda ng mga warrant of arrest sa tulong ng NBI.
Ngunit bandang alas-kuwatro ng hapon, biglang bumukas ang tarangkahan ng mansyon. Umuwi si Don Enrico nang mas maaga sa inaasahan.
Kaswal na pumasok ang Don, may hawak na mamahaling briefcase at suot ang kanyang mapanlinlang na ngiti. Ngunit hindi tulad ng dati, hindi siya dumiretso sa kanyang asawa. Ang unang ginawa nito ay ang tumitig nang matagal sa direksyon ng plorera sa gitna ng sala. Nanigas ang katawan ni Rosa habang nagwawalis sa sulok, habang si Madam Corazon naman ay nagpanggap na nagbabasa ng dyaryo upang hindi mahalata ang panginginig ng kanyang mga kamay.
Dahan-dahang lumapit si Don Enrico sa pedestal, itinaas ang kanyang kamay, at hinaplos ang gilid ng pekeng plorera. Parang huminto ang tibok ng puso nina Rosa at Madam Corazon nang biglang huminto ang daliri ng Don sa isang magaspang na bahagi na hindi naitago nang maayos ng pintura.
Lumingon si Don Enrico, madilim ang mukha, at malamig na nagtanong: “Corazon… may humawak ba sa paborito kong koleksyon habang wala ako?”
