BAHAGI 2 (PART 2): ANG LIHIM NG NAKARAAN AT ANG PAGLUHOD NG BILYONARYO
Nanginginig ang mga kamay ni Lance habang nakatingin sa akin, hindi makapaniwala sa katotohanang bumungad sa kanya sa gabing iyon. Ang matigas at aroganteng bilyonaryo na kanina lamang ay nagpupuyos sa pandidiri ay biglang napalitan ng isang lalaking litung-lito, gumuho ang buong pagkatao, at nawalan ng lakas. Ang puting kumot na may bahid ng aking inosenteng dugo ang naging patunay na ang buong Maynila—kabilang na siya—ay nagkamali sa paghusga sa akin.
“Isabella… sabihin mo sa akin ang totoo,” garalgal ang boses ni Lance, halos pabulong na may halong pakiusap. “Kung wala pang lalaking nakahawak sa’yo kailanman… kaninong mga anak sina Liam, Lucas, at Lily? Bakit mo hinayaang sirain ng mundo ang pangalan mo?!”
Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luhang matagal ko nang ibinibilanggo sa aking dibdib. Niyakap ko ang aking mga tuhod at ibinaon ang mukha sa aking mga braso habang humahagulgol. Ang gabing ito, na inakala kong magiging simula ng aking walang hanggang impiyerno sa kamay ng isang mayamang asawa, ay naging daan para mabuksan ang pinakamasakit na sugat ng aking nakaraan.
“Hindi sila sa akin nanggaling, Lance…” panimula ko sa pagitan ng mga hikbi. “Hindi ako ang nanganak sa kanila… ngunit sila ang buhay ko.”
Dahan-dahang lumapit si Lance. Sa pagkakataong ito, wala na ang lamig sa kanyang mga kilos. Maingat siyang naupo sa kama, parang natatakot na mabasag ang isang marupok na bagay, at marahang inilagay ang kanyang amerikana sa aking nanginginig na balikat. “Makinig ka, Isabella. Sabihin mo lahat. Nandito ako, nakikinig.”
Huminga ako nang malalim, pilit pinakalma ang aking puso bago ibinuhos ang katotohanan. “Limang taon na ang nakararaan, namatay ang nag-iisa kong kapatid, si Ate Carmela. Si Ate ang nagtaguyod sa akin noong maulila kami. Napakabait niya, ngunit naging biktima siya ng isang napakayamang pamilya. Nabuntis siya ng isang lalaking may asawa—ang panganay na anak ng makapangyarihang angkan ng mga Rodriguez, na may koneksyon sa inyong pamilya sa pamamagitan ng iyong sariling tiyahin, si Doña Victoria.”
Nanlaki ang mga mata ni Lance nang marinig ang pangalan ng kanyang tiyahin.
“Nang malaman ni Doña Victoria na nagdadalang-tao si Ate Carmela sa panganay na si Liam, ipinahiya niya kami. Tinawag niya kaming manggagamit, pinaratangang bayaran, at pinagbantaang papatayin kapag hindi kami lumayo. Nang sumunod na taon, muling binalikan ng lalaki si Ate nang palihim, hanggang sa maipanganak si Lucas. Ngunit ang pinakamasaklap ay noong ipinagbubuntis ni Ate ang bunso, si Lily. Inatake ng mga tauhan ni Doña Victoria ang aming munting barung-barong sa Tondo upang takutin kami. Nabundol si Ate habang tumatakas.”
Napahawak si Lance sa kanyang dibdib, habang ang aking mga luha ay patuloy na pumapatak sa kama.
“Dinala ko siya sa ospital, ngunit huli na ang lahat. Bago siya tuluyang malagutan ng hininga sa delivery room habang iniluluwal si Lily, hinawakan niya ang aking kamay. Umiiyak siyang nagmakaawa: ‘Isabella, iligtas mo ang mga pamangkin mo. Huwag mong hahayaang makuha sila ni Victoria o malaman ng mundo na anak sila ng lalaking iyon, dahil papatayin nila ang mga bata para itago ang eskandalo. Sabihin mong anak mo sila… akuin mo sila.’“
Napasinghap si Lance, tuluyang nawalan ng imik habang nakatitig sa akin.
“Labing-siyam na taong gulang pa lamang ako noon,” patuloy ko, pumipiyok ang boses sa tindi ng hinagpis. “Wala akong pera, wala akong impluwensya, at wala akong kakayahang lumaban sa mga mayayaman. Ang tanging paraan para protektahan ang tatlong sanggol laban sa mga Rodriguez at kay Doña Victoria ay ang ilihim ang kanilang tunay na mga magulang. Inako ko ang tatlong bata bilang sarili kong mga anak. Isinakripisyo ko ang aking pangalan, ang aking dangal, ang aking kabataan, at ang aking buong pagkababae. Hinayaan kong tawagin akong disgrasyada ng buong kapitbahayan, hinayaan kong duraan ako ng lipunan, at tiniis ko ang gutom para lang may maipang-gatas sina Liam, Lucas, at Lily.”
Tumingin ako sa mga mata ni Lance, diretsong ipinakita ang sakit ng nakaraang limang taon. “Hindi ko ginustong mapangasawa ka, Lance. Nang makita ko ang lolo mo na inatake sa puso sa kalye, iniligtas ko siya dahil tao ako, hindi dahil mayaman siya. Nang pilitin niya akong ipakasal sa’yo kapalit ng tulong sa aking mga pamangkin, tinanggap ko ang kasunduang ito kahit alam kong kamumuhian mo ako. Tiniis ko ang bawat pang-iinsulto mo ngayong araw dahil sanay na akong yapakan ng mga taong mayayaman. Pero huwag mong sasabihing oportunista ako… dahil kailanman, hindi ko ibinenta ang aking pagkatao.”
Katahimikan ang bumalot sa marangyang kwarto. Tanging ang mahihinang hikbi ko lamang ang maririnig.
Dahan-dahang gumalaw si Lance. Ang bilyonaryong kilala sa kawalan ng awa sa negosyo, ang lalaking pinarusahan ang mga kalaban sa isang kumpas lamang ng kamay, ay bumaba mula sa kama. Humakbang siya palapit sa akin, at sa isang iglap na hindi ko kailanman inaasahan—lumuhod siya sa malamig na sahig.
“L-Lance… anong ginagawa mo?” natatarantang tanong ko habang pinupunasan ang aking luha.
Lumuhod ang tagapagmana ng Villanueva Empire sa harap ng isang babaeng tinawag ng lipunan na disgrasyada. Nanginginig ang kanyang buong katawan habang nakatungo, at mula sa kanyang mga mata ay pumatak ang masaganang luha sa sahig. Hinawakan niya ang aking mga nanlalamig na kamay at idinampi ang kanyang noo sa aking mga palad.
“Patawarin mo ako, Isabella…” umiiyak na pagsusumamo ni Lance, basag na basag ang tinig. “Patawarin mo ako sa aking kabulagan, sa aking kayabangan, at sa maruruming salitang ibinato ko sa’yo kanina. Isa akong hangal. Wala akong kwentang lalaki na nagpadala sa maruming bibig ng iba.”
Napaangat siya ng tingin, mapula ang mga mata at puno ng matinding pagsisisi. “Ikaw ang pinakadalisay, pinakamatapang, at pinakamarangal na babaeng nakilala ko sa buong buhay ko. Isinakripisyo mo ang buong buhay mo para sa tatlong walang kalaban-labang bata, habang ako… hinusgahan kita nang walang pakundangan.”
Hinalikan niya ang aking mga kamay nang may malalim na paggalang na hindi ko kailanman naramdaman mula sa kahit kanino. Pagkatapos, tumayo siya. Ang lungkot sa kanyang mukha ay biglang napalitan ng isang mapanganib at madilim na galit—galit laban sa lahat ng taong nagpahirap sa akin.
“Si Tiya Victoria…” bulong ni Lance, habang nagdidilim ang kanyang paningin. “Siya ang nagkalat ng balita sa buong alta-sosyedad na ikaw ay isang maruming babae para sirain ka sa paningin ng lolo ko at sa akin. Ginawa niya iyon para takpan ang maruming lihim ng pamilya ng asawa niya.”
Tumingin si Lance sa akin nang may buong paninindigan. “Mula sa gabing ito, Isabella, tapos na ang mga araw na ikaw ay yuyurakan. Ikaw ang legal kong asawa, ang Señora ng Villanueva Empire. At sinumang humamak sa’yo—kahit sarili ko pang kadugo—ay pagbabayarin ko nang buong buhay nila.”
