BAHAGI 2 (PART 2)
Nakatayo ako sa dilim ng pasilyo, mariing nakakuyom ang aking mga kamao hanggang sa bumaon ang mga kuko sa aking palad. Ang maliit na navy-blue na butones na kinuha ko sa kamay ni Camila ay tila nagbabagang uling sa loob ng bulsa ng aking pantalon.
“Kailangang masunog ang bangkay bago magbukas ang bangko bukas ng umaga, Rodrigo,” boses iyon ni Mama, pabulong ngunit may mabangis na diin. “Kung magigising si Julián at magsisimulang magtanong sa mga doktor, tapos tayong dalawa.”
“Wala siyang magagawa, Ma,” sagot ni Rodrigo, maririnig ang paglaguklok ng whisky sa kanyang lalamunan. “Sinabi ng punerarya na aksidente ang lahat. Walang pulis, walang imbestigasyon. Ang kailangan lang natin ay ang pirma niya sa waiver para sa cremation.”
Dahan-dahan akong umatras pabalik sa silid-aklatan ng aming mansyon. Hindi ako humihinga nang malalim dahil baka marinig nila ang yabag ng aking mga sapatos. Pumasok ako sa loob, isinara ang pinto nang walang anumang ingay, at agad na sumandal sa malamig na kahoy. Tumutulo ang luha sa aking mga mata, ngunit hindi na ito luha ng purong pighati—ito ay luha ng nag-aapoy na poot.
Bago ako lumipad patungong Monterrey tatlong linggo ang nakalipas, may iniabot sa akin si Camila. Isang brown envelope na naglalaman ng mga bank statement ng kompanya ng pamilya Herrera. Si Camila ay dating forensic accountant bago kami ikinasal, at may napansin siyang bilyun-bilyong pisong pondo na inililipat sa mga dummy account sa Cayman Islands sa ilalim ng pangalan ni Rodrigo. At ang mas masakit, si Mama ang pumipirma bilang co-signatory. Sinabi sa akin ni Camila na haharapin niya si Mama nang mahinahon habang wala ako upang bigyan ito ng pagkakataong itama ang lahat nang hindi nasisira ang aming pamilya.
“Masyado kang mabait, Camila,” bulong ko sa hangin habang nakatingin sa larawan naming dalawa sa ibabaw ng mesa. “Masyado kang nagtiwala sa mga demonyo.”
Lumapit ako sa antigong estante ng mga libro. Sa likod ng isang makapal na libro ng batas ng Mexico, nandoon ang maliit na vault na kami lamang ni Camila ang may alam ng passcode. Nanginginig ang mga daliri ko habang pinipindot ang numero ng anibersaryo ng aming kasal: 0-4-1-8.
Nag-click ang bakal. Bumukas ang pinto ng vault.
Walang pera sa loob. Ang tanging laman nito ay isang flash drive at isang nakatuping liham na may bahid ng natuyong dugo. Mabilis kong binuksan ang papel. Sulat-kamay iyon ni Camila—nagmamadali, nanginginig, at halatang isinulat sa ilalim ng matinding takot:
“Julián, mi amor… kung binabasa mo ito, maaaring wala na ako. Nalaman nila na alam ko ang lahat. Hindi aksidente ang nangyari sa nakaraang mga proyekto. Gusto nila akong patahimikin dahil hawak ko ang orihinal na kasulatan ng mana ng iyong ama. Julián, hindi namatay ang anak natin sa panganganak. Sinubukan nilang—”
Naputol ang sulat. May patak ng dugo sa dulong bahagi ng papel na nagpatigil sa tibok ng aking puso.
Hindi namatay ang bata?
Napatayo ako nang tuwid. Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang aking ulo. Sinabi ni Mama kanina na namatay ang sanggol habang nanganganak si Camila. Ngunit bakit isinulat ito ng aking asawa?
Isinaksak ko agad ang flash drive sa aking laptop. Nag-load ang mga file. Naglalaman ito ng mga audio recording mula sa hidden nanny camera na ipinalagay namin ni Camila sa nursery room bago ako umalis. Binuksan ko ang pinakahuling audio file na may petsang dalawang araw bago ang aking pagdating.
Narinig ko ang pamilyar na boses ni Camila. Umiiyak siya.
“Ibalik mo sa akin ang anak ko, Rodrigo! Huwag mong idadamay ang bata sa kasakiman ninyo!”
Kasunod noon ang malamig at mayabang na boses ng aking kapatid: “Manahimik ka, Camila! Sa oras na mamatay ka, mapupunta kay Mama ang kustodiya ng bata bilang tagapagmana, at dahil sanggol pa siya, kami ang hahawak sa buong Herrera Empire! Walang maiiwan kay Julián!”
Narinig ang tunog ng kalabugan, basag na kristal, at ang huling sigaw ni Camila bago ang isang nakakabinging katahimikan. Ang huling tunog na nairekord ay ang mabibigat na yabag ng mga paa at ang boses ni Mama: “Linisin mo ang nursery. Dalhin mo ang bata sa lumang hacienda sa labas ng bayan. Tawagan mo si Dr. Morales para gumawa ng pekeng death certificate.”
Napatakip ako sa aking bibig upang pigilan ang sarili kong sumigaw. Ang sarili kong ina. Ang sarili kong kapatid. Hindi lamang nila pinaslang ang babaeng pinakamamahal ko sa buong buhay ko—itinago rin nila ang aking anak upang magsilbing instrumento sa kanilang pagnanakaw ng aming yaman.
Tumingin ako sa orasan sa dingding. Alas-tres na ng madaling araw. Ayon sa narinig ko kanina, darating ang mga tauhan ng crematorium sa ganap na alas-sais upang kunin ang kabaong ni Camila. May tatlong oras na lamang ako.
Kinuha ko ang aking cellphone at lihim na tinawagan si Commander Silva, isang matalik na kaibigan ng aking yumaong ama na namumuno sa federal police sa rehiyon.
“Silva,” mahina ngunit mariin kong sabi nang sagutin niya ang linya sa kabilang dulo. “Kailangan ko ng warrant at isang team ng mga operatiba sa aking tahanan bago mag-alas singko. At kailangan ko ng isa pang team na pupunta sa lumang hacienda.”
“Julián? Anong nangyayari?” tanong ng komandante, nabigla sa tunog ng aking boses.
“Pinaslang nila si Camila,” diretsahang sabi ko, habang unti-unting pumupusyaw ang liwanag ng buwan sa bintana. “At hawak nila ang buhay ng aking anak.”
Bumaba ako patungo sa sala kung saan nakalagak ang kabaong. Nakabukas ang ilang ilaw, ngunit tulog na ang karamihan sa mga bantay. Lumapit ako kay Camila. Hinawakan ko ang kanyang malamig na pisngi sa huling pagkakataon.
“Hinding-hindi ko sila hahayaang sunugin ka nang walang katarungan,” bulong ko sa kanyang tainga. “At ililigtas ko ang ating anak. Ipinapangako ko sa ‘yo, Camila.”
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng balkonahe. Pumasok si Rodrigo, magulo ang buhok at halatang alisto. Nakita niya akong nakatayo sa tabi ng kabaong. Ang kanyang kamay ay mabilis na bumaba sa kanyang tagiliran—kung saan nakasukbit ang isang baril sa ilalim ng kanyang navy-blue na jacket, ang jacket na may nawawalang isang butones.
“Gising ka pa pala, Kuya,” bati niya, may nakapangingilabot na ngisi sa kanyang mga labi.
