BAHAGI 2
Nang marinig ko ang panginginig ng boses ni Nico sa kabilang linya, parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buong katawan ko. “Mama, pumunta ka rito. May dokumentong ginamit si Papa na pangalan mo ang nakalagay.” Hindi na ako nag-aksaya ng kahit isang segundo. Iniwan ko ang mga papeles na inaayos ko para sa school registrar office, hinablot ang aking bag, at sumakay sa pinakamalapit na taxi patungong Clark. Sa buong biyahe, kabog ng dibdib ko lang ang naririnig ko. Hindi ako makapaniwala na hahantong sa ganito ang lahat. Akala ko ay simpleng pagdaramdam lamang ng isang anak ang dahilan kung bakit nais niyang dumalo, ngunit lingid sa aking kaalaman, may mabigat na pasanin at lihim na tinuklas ang labing-anim na taong gulang kong anak.
Pagdating ko sa marangyang hotel sa Clark, ramdam agad ang kakaibang tensiyon sa hangin. Walang musika. Walang tawanan. Ang mga bisitang nakabihis ng magagarang barong at gown ay nagbubulungan sa labas ng entrance, samantalang ang iba naman ay tutok na tutok ang tingin sa loob ng ballroom. Pumasok ako nang may nanginginig ngunit matatag na mga hakbang. Ang kaninang masayang reception ay naging mistulang husgado.
Nakatayo si Nico sa gilid ng stage, mahigpit pa ring yakap ang puting envelope. Sa kabilang banda, si Raul ay basang-basa ng sariling pawis, hawak ang batok at pabalik-balik ang tingin sa biyenan niyang si Don Arturo Dizon. Si Clarissa naman ay nakaupo na sa bridal chair, umiiyak habang inaalo ng kanyang ina, ngunit ang titig niya kay Raul ay puno ng matinding pagdududa at pagkamuhi.
“Nico!” tawag ko nang makapasok ako sa gitna ng bulwagan.
Lumingon ang anak ko. Nang makita niya ako, tumakbo siya papalapit at niyakap ako nang mahigpit. “Ma… andito na po siya. Tingnan mo ang papel na ito.”
Inabot sa akin ni Nico ang photocopy ng Deed of Absolute Sale at Deed of Assignment para sa commercial warehouse sa San Fernando, Pampanga. Noong panahong maayos pa ang aming pagsasama, ang warehouse na iyon ang pinakamalaking source ng kita ng Mendoza Trading. Nang mapawalang-bisa ang aming kasal, malinaw na nakasaad sa settlement na ang kalahati ng warehouse ay hahawakan bilang trust property para kay Nico pagsapit niya ng labing-walong taong gulang. Bawal itong ibenta, ilipat, o isanla nang walang pormal na pahintulot ko at ng hukuman.
Ngunit sa hawak kong kopya, nakalagay ang aking buong pangalan: Marissa Santos-Mendoza bilang nagbebenta. At sa ibabaw nito ay isang pirma—isang magaspang at palsipikadong kopya ng aking pirma.
“Marissa…” nanginginig ang boses ni Raul nang humakbang siya palapit sa amin. “Pakiusap, huwag dito. Pamilya tayo dati. Pag-usapan natin ito nang pribado. Nakikiusap ako.”
“Pribado?” Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Nawala ang takot ko. Ang tanging naramdaman ko ay ang nag-aalab na galit ng isang inang nakitang ginipit at ninakawan ang kanyang anak. “Labing-isang buwan kitang tinatawagan, Raul. Labing-isang buwan akong nagmakaawa para sa ₱18,000 na pambayad sa matrikula at pagkain ni Nico. Laging patay ang cellphone mo. Lagi mong sinasabing nalulugi ka, na wala kang kita, na naghihirap ka. Pero nagawa mong ipagawa ang pekeng pirma ko para nakawin ang karapatan ng sarili mong dugo?”
“Anong ibig sabihin nito, Raul?” Sumingit si Don Arturo Dizon. Mabigat ang boses ng matanda at may awtoridad na nagpatahimik sa lahat. Lumapit siya sa amin at hiningi ang dokumento. “Ipinakita mo sa akin ang titulong ito anim na buwan na ang nakalilipas. Sinabi mong binili mo ito nang buo gamit ang sarili mong ipon bago mo inilipat sa pangalan ng anak ko bilang patunay ng katapatan mo sa aming negosyo. Sinabi mong malinis ang kasulatan at pumayag ang dating asawa mo kapalit ng lump-sum cash settlement!”
“Peke po ang pirma ko, Mr. Dizon,” mariin kong sagot habang inilalabas ang aking valid ID at lisensya upang ihambing ang totoong pirma ko. “Kailanman ay hindi ako pumirma sa anumang paglilipat ng ari-arian. Wala akong natanggap na kahit isang sentimo. Ang totoo, pati ang buwanang suporta para sa pagkain at matrikula ng bata ay labing-isang buwan nang hindi binabayaran.”
Nagkagulo ang mga kamag-anak ni Clarissa. Napatayo si Clarissa, basang-basa ng luha ang pisngi at hinablot ang kwelyo ng kanyang bagong asawa. “Niloko mo ako, Raul! Ginamit mo ang pangalan ko para magtago ng mga ari-arian mo mula sa bata? Ginamit mo ang pamilya ko para takasan ang mga utang mo?”
“Clarissa, makinig ka muna sa akin! Ginawa ko iyon para sa atin! Para sa bagong simula natin!” pagmamakaawa ni Raul, ngunit wala nang naniniwala sa kanya.
Doon nagsalita muli si Nico. Hawak pa rin niya ang mikropono na hindi na nagawang bawiin ng sinuman. “Hindi lang iyan, Papa. Noong nakaraang linggo, noong pumunta ako sa opisina mo para personal na humingi ng pambayad sa clearance ko sa school, iniwan mong bukas ang laptop mo. Nakita ko ang mga email mo sa abogado mo. Plano mo palang mag-file ng petition para ideklarang ‘financially unfit’ si Mama para mabawi mo ang custody ko at mawala ang obligasyon mong magbayad ng sustento. Tapos, ibebenta ninyo ang warehouse kapag nasa pangalan na ni Tita Clarissa para magamit ninyong puhunan sa pagbubukas ng luxury resort sa Tagaytay.”
Napasinghap ang buong ballroom. Ang mga bisita na kanina ay pumapalakpak sa kanyang talumpati tungkol sa “pag-ibig at bagong simula” ay napailing sa matinding pandidiri. Walang makapaniwalang ang isang amang nagpakitang-gilas sa pamamagitan ng ₱2.5 milyong kasal ay may kakayahang gumawa ng ganoong kaimbyernahang balak laban sa sarili niyang anak at dating asawa.
Lumapit si Don Arturo sa harap ni Raul. Walang pasubali niyang sinabi, “Ang kasal na ito ay hindi ko kikilalanin sa harap ng aking pamilya hangga’t hindi nalilinis ang duming ito. Clarissa, hubarin mo ang singsing mo. Sasama ka sa amin pauwi.”
“Papa, huwag po! Clarissa, makinig ka!” Lumuhod si Raul sa sahig ng ballroom, hawak ang laylayan ng damit ni Clarissa, ngunit marahas siyang itinulak palayo ng mga kapatid ng babae.
Tiningnan ako ni Don Arturo, pagkatapos ay tumingin kay Nico. May bakas ng matinding hiya at paggalang sa kanyang mga mata. “Hija, Nico… patawarin ninyo kami kung naging bahagi kami ng panlolokong ito nang hindi namin nalalaman. Hinding-hindi namin kokonsintihin ang isang taong nagnanakaw sa kinabukasan ng sarili niyang anak. Ang mga abogado ng pamilya Dizon mismo ang makikipag-ugnayan sa inyo bukas na bukas din.”
Hinarap ko si Raul na noon ay nakaluhod pa rin sa sahig, mag-isa, basag ang reputasyon, at iniwan ng lahat. “Raul, matagal akong nagtiis dahil ayaw kong masira ang tingin sa iyo ng anak mo. Pero ikaw mismo ang sumira sa sarili mo. Magkikita tayo sa korte. Hindi lamang para sa ₱198,000 na suporta, kundi para sa kasong falsification of public documents at pagnanakaw sa karapatan ni Nico.”
Hinawakan ko ang kamay ng anak ko, at magkasabay kaming naglakad palabas ng marangyang ballroom na binalot ng katahimikan at kahihiyan.
