BAHAGI 2 (PART 2)
Nang tuluyang sumara ang pinto ng boarding gate, parang may malamig na batong bumagsak sa aking dibdib. Tumingala si Ella sa akin habang nanginginig ang manipis niyang mga labi. Ang mga matang kanina lamang ay kumikislap sa tuwa at pananabik ay napuno ng nag-uumapaw na luha.
“Mommy… hindi na ba tayo makakapunta sa snow? Masama po ba akong bata kaya iniwan nila tayo?”
Lumuhod ako sa malamig at makintab na sahig ng terminal upang pantayan ang kanyang mukha. Niyakap ko siya nang ubod-higpit habang pilit kong pinipigilan ang pagtulo ng sarili kong mga luha. Nanginginig ang buo kong katawan, ngunit hindi sa lamig, kundi sa pinaghalong galit, hiya, at matinding panlulumo.
“Hindi, anak. Napakabait mong bata. Walang mali sa iyo. Walang-wala,” bulong ko habang hinahaplos ang kanyang likod.
Tumayo ako at hinarap ang ground staff ng airline. Sa kabila ng nagwawalang emosyon sa aking dibdib, pinilit kong panatilihing kalmado ang aking boses bilang isang finance professional. “Miss, pakiusap, sabihin mo sa akin kung paano nangyaring canceled ang ticket namin. Ako ang nagbayad ng buong halaga para sa aming mag-ina. Paanong mawawalan kami ng upuan?”
Huminga nang malalim ang kawani, bakas ang awa sa kanyang mga mata. Muli niyang pinindot ang keyboard at tiningnan ang system log ng booking. “Ma’am Andrea, ang lead passenger po na si Patricia Mendoza-Santos ang nagbago ng itinerary kahapon ng tanghali. Ayon sa system record, kinansela niya ang dalawang economy seats ninyo ng anak ninyo. Ang refund amount at ang travel credits na nakuha mula roon ay ginamit para i-upgrade ang tatlong business class tickets nina Mr. and Mrs. Mendoza at Mr. Kenneth Santos. Ang natitirang balance naman ay ibinawas sa payment para sa karagdagang luggage allowance.”
Parang binuhusan ako ng kumukulong tubig. Ang walumpu’t anim na libong pisong pinaghirapan ko, kasama pa ang malaking abono ko sa chalet deposit na halos umabot ng singkuwenta mil, ay ginamit lamang pala ng sarili kong kapatid upang gawing komportable ang biyahe ng iba—habang kami ng anak ko ay itinapon na parang basahan sa mismong araw ng lipad.
Kaya pala hindi sumasagot si Patricia. Kaya pala hindi lumingon si Mama. Alam nilang lahat. Alam ng sarili kong pamilya na wala kaming sasakyan ni Ella. Hinayaan nila kaming gumising nang alas-tres ng madaling araw, magbihis ng winter clothes, at maglakbay patungong airport para lamang magmukhang tanga sa harap ng maraming tao.
Tahimik na humihikbi si Ella habang yakap ang maliit niyang maleta. Ang pink na bonnet na binili namin ay hawak-hawak niya, tila nawalan na ng kabuluhan ang pangarap niyang makakita ng tunay na niyebe.
Sa sandaling iyon, may kung anong naputol sa loob ko. Ang labinlimang taon ng pagiging sunud-sunuran, ang walang humpay kong pag-ako sa mga bayarin sa bahay nina Mama, ang pagbabayad ng kuryente, ang pagsalo sa monthly amortization ng pickup ni Daniel, at ang pagtatakip sa mga utang sa credit card ni Patricia—lahat ng iyon ay naglaho. Naalala ko ang lahat ng gabing nag-overtime ako sa kumpanya sa Pasay para lamang may maibigay kapag humingi sila ng tulong. Itinuring ko silang pamilya, ngunit itinuring lamang pala nila akong bangko.
Pinunasan ko ang mga luha sa pisngi ni Ella. Tinitigan ko siya sa mata nang may bagong tapang at determinasyon.
“Ella, makinig ka kay Mommy,” sabi ko nang may matatag na tinig. “Gusto mo pa bang makakita ng snow?”
Dahan-dahan siyang tumango, sumisinghot. “Opo… pero sarado na po ang gate.”
“Hindi sila ang may-ari ng buong Japan, anak. At hinding-hindi ko hahayaang sirain ninuman ang pangarap mo.”
Kinuha ko ang aking cellphone. Sa halip na maghabol o magmakaawa sa group chat ng pamilya, binuksan ko ang aking banking app. Bilang finance supervisor, may sarili akong emergency savings na maingat kong itinabi para sa kinabukasan naming mag-ina—pondong hindi alam ng aking pamilya dahil kung nalaman nila, tiyak na nahiram na rin iyon.
Diretso akong pumunta sa customer service counter ng isang premium airline na may direktang biyahe patungong Sapporo sa pamamagitan ng Haneda. Nagtanong ako kung may available seats para sa sumunod na flight ngayong tanghali.
“Meron po ma’am, dalawang business class seats ang naiwan dahil sa last-minute cancellation. Pero medyo mataas po ang rebooking rate dahil same-day departure.”
Tiningnan ko si Ella. Nakatingin siya sa akin nang may pag-asa.
Inilabas ko ang aking card. “Kukunin ko.”
Wala akong pakialam sa halaga sa mga sandaling iyon. Ang bawat sentimo na kikitain ko pa sa hinaharap ay walang katumbas kumpara sa pagtupad sa pangako ko sa aking nag-iisang anak. Habang pinoproseso ang aming bagong boarding passes, sinimulan kong gawin ang mga bagay na matagal ko nang dapat ginawa.
Binuksan ko ang online banking portal ko kung saan naka-enroll ang automatic debit arrangements para sa mga utility bills ng aking mga magulang. Isa-isa kong kinansela ang auto-pay sa Meralco, Maynilad, at PLDT fiber ng kanilang tahanan.
Sunod kong tinawagan ang finance company ng pickup truck ni Daniel. “Gusto ko pong ipatanggal ang pangalan ko bilang primary guarantor at co-maker sa loan account ni Daniel Mendoza. Hindi ko na po sasagutin ang susunod na buwanang hulog.”
Pagkatapos, pumasok ako sa property rental app kung saan naka-book ang luxury chalet sa Hokkaido. Dahil ako ang nagbayad ng deposit gamit ang aking credit card at nakarehistro ang account sa aking pangalan, may karapatan akong mag-manage ng booking. Binago ko ang reservation: tinanggal ko ang access ng buong grupo at kinansela ang booking para sa kanila. Dahil sa strict non-refundable terms sa ibang bahagi ngunit flexible rebooking para sa may-ari ng account, inilipat ko ang credit patungo sa isang five-star ski resort hotel sa Niseko na eksklusibo para sa aming dalawa ni Ella.
Nang matanggap namin ang bagong first-class boarding passes, dinala ko si Ella sa airline lounge. Doon, kumain kami ng mainit na pagkain habang pinapanood ang mga eroplano sa tarmac. Ang lungkot sa mukha ng anak ko ay dahan-dahang napalitan ng pananabik nang maranasan niya ang marangyang serbisyo.
Alas-onse ng umaga nang mag-vibrate ang telepono ko. Isang mensahe mula sa group chat ng pamilya. Dumating na sila sa connecting flight sa Tokyo at magkasamang nag-post ng litrato habang umiinom ng kape.
May mensahe si Patricia: “Andrea, pasensya na kanina. Nagkaroon ng glitch sa system kaya hindi kayo nakasama. Babawi na lang kami pag-uwi. Huwag ka nang magalit, New Year naman.”
Hindi ako sumagot. Pinatay ko ang notifications at hinawakan ang kamay ni Ella habang tinatawag na ang aming flight papuntang Sapporo. Ang totoong laban ay magsisimula sa oras na mapagtanto nilang wala na ang taong palagi nilang inaapakan.
