PART 2: ANG PAGBUNYAG SA MGA ANINO NG MANSYON
Napatigil ang tibok ng puso ko nang magtama ang aming mga paningin. Ang tuxedo na hawak ko ay bahagyang nanginig sa aking mga kamay, halos humalik sa makinis at mamahaling sahig na gawa sa imported Italian marble. Ang silid ay binalot ng nakakabinging katahimikan—katahimikang sapat upang marinig ang mabilis at magulong paghinga ko.
Nangunot ang noo ni Tristan. Sa isang iglap, nawala ang malamig at supladong ekspresyon sa kanyang mukha, pinalitan ito ng matinding pagkagulat. Lumakad siya nang dalawang hakbang papalapit sa akin, ang matatayog niyang tindig ay parang anino na dumilim sa aking kinatatayuan.
“Ysabel?” mahinang bulong niya, tila hindi makapaniwala sa nakikita. Ang boses na iyon ay eksaktong boses na bumulong sa akin isang buwan na ang nakalilipas.
Napayuko agad ako, sinunod ang bilin ng head maid upang hindi maghinala ang sinuman. “P-patawad po, Senyorito Tristan. Narito lamang po ako para ihatid ang inyong kasuotan para sa kasal bukas.”
“Huwag kang magkunwaring hindi mo ako kilala,” mariing sabi niya habang dahan-dahang lumalapit hanggang sa maamoy ko na ang pamilyar niyang pabango—amoy ng tabako, kahoy, at ulan. “Hinanap kita sa buong siyudad, Ysabel. Halos baligtarin ko ang bawat sulok ng Maynila para lang mahanap ka pagkatapos mong tumakas sa hotel nang walang iniwang kahit anong bakas. At ngayon… narito ka, nakasuot ng uniporme ng kasambahay sa mismong pamamahay ko?”
“Senyorito, nagkakamali po kayo. Kailangan ko na pong lumabas,” nanginginig kong tugon habang sinusubukang iwan ang damit sa ibabaw ng marangyang kama.
Bago pa man ako makahakbang paatras, hinawakan niya ang aking pulso. Hindi marahas, ngunit puno ng panggigigil at determinasyon. “Bakit ka umalis noong gabing iyon nang walang paalam? Alam mo ba kung ano ang naramdaman ko nang magising akong malamig na ang kabilang bahagi ng kama?”
“Dahil isang pagkakamali ang gabing iyon!” pigil ang luhang sagot ko habang pinipilit kalagan ang kamay ko. “Ikaw ay isang De Silva. Isa kang tagapagmana ng bilyun-bilyong ari-arian, at ako… isa lang akong ordinaryong babae na may kapatid na naghihingalo sa pampublikong ospital! Nariyan ako sa bar para magwala dahil sa kawalan ng pag-asa, hindi para makipaglaro sa mayaman. At higit sa lahat, ikakasal ka na bukas!”
Natigilan si Tristan. Dahan-dahan niyang binitiwan ang aking pulso, ngunit nanatiling nakatitig sa aking mga mata. “Isang arranged marriage lamang ang kasal na ito, Ysabel. Para lamang ito sa negosyo ng pamilya at pagsasanib ng aming mga kumpanya ni Clarisse Sandoval. Wala akong pagmamahal sa kanya.”
“Wala na akong pakialam doon, Senyorito,” malamig kong wika kahit durog na durog ang loob ko. “Narito lang ako para kumita ng isandaang libong piso upang mabayaran ang paunang bayad sa operasyon ng kapatid ko. Isang linggo lang ako rito. Pagkatapos niyan, buburahin ko na ang mukha mo sa alaala ko.”
Bago pa siya muling makapagsalita, bumukas nang marahas ang pintuan ng master suite. Pumasok ang isang babaeng balingkinitan, nakasuot ng mamahaling designer dress at may mataray na tingin sa mga mata. Si Clarisse Sandoval—ang magiging donya ng mansyon bukas ng umaga.
“Tristan, darling? Sino ang kausap mo at bakit sarado ang pinto?” matalim na tanong ni Clarisse habang sumusulyap sa akin mula ulo hanggang paa. Kitang-kita ang pandidiri sa kanyang mga mata nang makita ang aking hamak na kasuotan. “Bakit nakatayo pa rito ang chimay na ‘yan? At bakit parang tensyonado kayong dalawa?”
Agad akong yumukod nang malalim. “Paumanhin po, Senyora. Hinatid ko lamang po ang damit ng Senyorito. Aalis na po ako.”
“Siguraduhin mong malinis ang mga kamay mo, ha? Ang tuxedo na ‘yan ay galing pa sa Paris, baka madumihan ng mga maruruming daliri mo,” matapang na bulyaw ni Clarisse sabay hampas ng kanyang mamahaling bag sa mesa.
Napatingin si Tristan kay Clarisse nang may matinding galit sa mga mata. “Clarisse, sumosobra ka na. Isang empleyado lamang siya rito, huwag mo siyang bastusin sa sarili kong kwarto.”
“Bakit mo siya ipinagtatanggol, Tristan? Mas mahalaga pa ba ang opinyon ng isang hampaslupang katulong kaysa sa mararamdaman ng magiging asawa mo bukas?” pasigaw na sagot ng babae.
Hindi ko na hinintay na lumala pa ang gulo. Mabilis akong yumuko at halos patakbong lumabas ng silid. Nanginginig ang aking buong tuhod pagkababa ko sa madilim na pasilyo ng mga katulong. Pumasok ako sa maliit na quarters at doon ibinuhos ang lahat ng luhang kanina ko pa pinipigil.
Bakit sa lahat ng tao sa mundo, si Tristan pa ang lalaking nagbigay sa akin ng pansamantalang ginhawa sa pinakamadilim na gabi ng buhay ko?
Kinagabihan, habang tahimik na ang buong mansyon at natutulog na ang karamihan para maghanda sa kasal kinabukasan, lumabas ako sa hardin upang lumanghap ng hangin. Bigla na lamang may humila sa akin papunta sa lilim ng malaking puno ng acacia. Bago pa ako makasigaw, may pamilyar na kamay na tumakip sa aking bibig.
“Huwag kang sumigaw, ako ‘to,” bulong ni Tristan.
Nang alisin niya ang kamay niya, napilitan akong humarap sa kanya. May hawak siyang isang makapal na brown envelope.
“Ano na naman bang kailangan mo, Tristan? Hindi mo ba naiintindihan na kapag may nakakita sa atin dito, mawawalan ako ng trabaho at baka hindi ko na maisalba ang kapatid ko?” pabulong ngunit galit kong sambit.
“Alam ko na ang lahat,” seryosong sagot niya. “Pinatingnan ko ang records mo sa agency kaninang hapon. Pitong taong gulang ang kapatid mo, may congenital heart defect, at kailangan ng emergency open-heart surgery sa St. Jude Hospital. Heto.” Iniabot niya sa akin ang sobre. “Limang milyong piso ‘yan. Bayad na ang pinakamahusay na siruhano. Dalhin mo ‘yan ngayon din at iligtas mo ang kapatid mo.”
Napatulala ako sa hawak niya. “B-bakit mo ginagawa ito? Wala akong maibabayad sa’yo…”
“Hindi ko hinihingi na bayaran mo ako,” marahang sabi ni Tristan habang hinahawakan ang aking pisngi. “Ginagawa ko ito dahil mula noong gabing nakilala kita sa maliit na bar na ‘yon, ikaw lang ang babaeng naging totoo sa akin. Ikaw lang ang nakakita kay ‘Ian’—ang taong walang pera, walang imperyo, kundi isang lalaking nag-iisa sa mundo. Ysabel, huwag kang magpakasal sa hirap. Tanggapin mo ito.”
“At ano ang kapalit?” umiiyak kong tanong. “Ang maging kabit mo habang ikakasal ka kay Clarisse bukas?”
Natahimik si Tristan, tila nasaktan sa aking sinabi. “Hindi kita gagawing kabit. Pero hindi ko rin kayang panoorin kang nagdurusa habang ako ay nagkukunwaring masaya sa isang kasal na idinikta lamang ng aking pamilya.”
Bago pa man ako makasagot, narinig namin ang lagitlit ng tuyong dahon sa di-kalayuan. Isang anino ang dahan-dahang lumalapit sa aming kinaroroonan.