PART 2
Nanginginig ang mga kamay ni Emiliano habang nakatitig sa monitor. Ang screen na nagpapakita ng high-definition footage mula sa sala ay parang bintana sa impiyernong hindi niya namalayang umiiral sa sarili niyang tahanan. Sa tabi niya, ang pinuno ng security na si Marcos ay nanatiling tahimik, ngunit bakas sa mukha nito ang labis na tensyon at pagkabahala.
“Sir, gusto niyo po bang pumasok na tayo ngayon?” mahinang tanong ni Marcos.
“Huwag muna,” halos gumaralgal ang boses ni Emiliano, pigil na pigil ang nag-aalab na poot. “Gusto kong makita ang lahat. Lahat ng kalaswaan at kasinungalingan ng babaeng iyan.”
Sa monitor, lalong tumindi ang tagpo. Matapos ihagis ni Patricia ang stuffed rabbit ni Martina, lumapit ito nang mas malapit sa dalawang bata. Nakatayo siya nang tuwid, nakataas ang kilay, at may ngising mapanlibak na hindi kailanman nasaksihan ni Emiliano noong magkasama sila.
“Kunin ninyo ang mga gamit ninyo at pumunta sa silid-aklatan,” utos ni Patricia sa malamig ngunit matalim na boses. “Walang maglalaro. Walang manonood ng telebisyon. At higit sa lahat, ayokong marinig ang kahit anong ingay mula sa inyo habang wala ang tatay ninyo.”
Si Martina, na anim na taong gulang pa lamang, ay lumapit upang pulutin ang kanyang manika mula sa sofa. Ngunit bago pa niya mahawakan iyon, mabilis na tinapakan ni Patricia ang tainga ng paboritong laruan ng bata gamit ang kanyang matulis na takong.
“Sinabi ko bang pulutin mo iyan?” bulyaw ni Patricia.
Napaurong si Martina at muling napakapit sa laylayan ng bestida ng kanyang nakatatandang kapatid na si Daniela. Labindalawang taong gulang si Daniela, ngunit sa mga oras na iyon, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng bigat ng responsibilidad na hindi dapat pasan ng isang bata. Itinago niya si Martina sa kanyang likuran, pilit na pinatatag ang boses kahit nanginginig ang mga labi.
“Aalis na po kami, Tita Patricia,” sabi ni Daniela habang nakayuko. “Huwag niyo na pong sigawan si Martina.”
“Sumasagot ka pa?!” singhal ni Patricia. “Napakayabang mong bata ka! Akala mo ba porke ikaw ang panganay ay may karapatan ka nang mag-utos dito? Kapag naging asawa ako ng tatay ninyo, sisiguraduhin kong ipadadala kayong dalawa sa isang boarding school sa ibang bansa nang hindi na ninyo ako ginugulo rito!”
Napaatras ang dalawang bata patungo sa hagdanan. Sa mga sandaling iyon, muling pumasok si Rosa mula sa kusina, may dalang tray na may gatas at meryenda para sa mga bata. Nang makita ang eksena, mabilis na inilapag ni Rosa ang tray sa mesa at pumagitna.
“Miss Patricia, parang awa niyo na po. Mga bata pa po sila. Nagugutom na po sina Daniela at Martina,” pakiusap ni Rosa, nakayuko ang ulo bilang tanda ng paggalang ngunit matatag ang pagkakatayo sa harap ng mga paslit.
Matalim na tumingin si Patricia kay Rosa. “At ikaw! Ang lakas ng loob mong sumabat na naman. Nakalimutan mo na ba kung ano ang sabi ko tungkol sa pangingialam mo?” Lumapit si Patricia kay Rosa, idiniin ang kanyang daliri sa balikat ng kasambahay. “Palamunin ka lang dito, Rosa. Isang salita ko lang kay Emiliano, itatapon ka sa kalsada na walang maipapakain sa pamilya mo. At kung magpapakabayani ka para sa mga batang iyan, sisiguraduhin kong hindi ka makakahanap ng trabaho kahit kailan.”
“Wala po akong ginagawang masama, ma’am. Ang nais ko lang po ay huwag niyo silang saktan,” sagot ni Rosa, bagamat may takot sa boses, hindi ito umalis sa pwesto upang magsilbing kalasag ng mga bata.
“Aba, talagang matigas ang ulo mo!” Mabilis na inabot ni Patricia ang baso ng malamig na tubig mula sa tray at walang pag-aalinlangang ibinuhos ito sa dibdib at damit ni Rosa. “Ayan ang nababagay sa pakialamera! Ngayon, dalhin mo ang mga batang iyan sa itaas at ikulong sila sa kanilang kwarto hanggang hapunan. Kapag narinig ko silang bumaba, sisiguraduhin kong sisisihin kita sa pagkawala ng isa pang alahas sa kwarto ko!”
Sa loob ng surveillance room, halos masira ni Emiliano ang mesa sa lakas ng bagsak ng kanyang kamao. Ang kanyang paghinga ay naging mabigat at sunod-sunod. “Ang alahas… sinasadya niyang mawala ang sarili niyang alahas para ipagbintang kay Rosa…” bulong ni Emiliano sa sarili, habang unti-unting nabubuo ang katotohanan sa kanyang isipan.
Ang lahat ng sinabi ni Patricia sa kanya noong mga nakaraang linggo—na ninanakawan siya ni Rosa, na nilalason nito ang isip ng mga bata laban sa kanya, na hindi mapagkakatiwalaan ang matagal nang kasambahay—lahat ng iyon ay isang masusing planadong kasinungalingan upang mapaalis ang tanging taong nagpoprotekta kina Daniela at Martina.
Nang makaakyat na si Rosa at ang mga bata sa ikalawang palapag, muling bumalik ang katahimikan sa sala. Ngunit hindi pa natapos doon ang palabas. Umupo si Patricia sa sopa, kinuha ang kanyang mamahaling smartphone, at may tinawagan.
Inutusan ni Emiliano ang security na lakasan ang audio capture mula sa nakatagong microphone sa sala.
“Hello, Felix?” masayang boses ni Patricia, malayo sa galit na tono kanina. “Umalis na siya kaninang umaga. Nasa biyahe na papuntang Europa. Malaya na tayong kumilos sa loob ng tatlo hanggang apat na araw.”
May sumagot na lalaki sa kabilang linya, na hindi marinig nang malinaw ni Emiliano, ngunit narinig niya ang sunod na sinabi ni Patricia na nagpatindig ng kanyang balahibo.
“Oo, huwag kang mag-alala. Ang mga bata ay takot na takot sa akin, hindi magsasalita ang mga iyan. At si Rosa naman, kapag bumalik si Emiliano, sasabihin kong nagnakaw siya ng kalahating milyong pisong halaga ng relo mula sa safe. Kapag napatalsik ko na ang kasambahay at tuluyang naipakulong, wala nang makakahadlang sa kasal. Pagkatapos ng kasal, unti-unti nating ililipat ang mga shares ng kumpanya sa pangalan ko. Ang bilyonaryong iyon ay masyadong abala sa trabaho at bulag sa pagmamahal sa akin para mahalata ang kahit ano.”
Tumawa nang malakas si Patricia sa telepono. Isang tawang puno ng kasakiman at tagumpay.
Sa puntong iyon, tumayo si Emiliano mula sa kanyang upuan. Ang galit sa kanyang mukha ay napalitan ng isang mapanganib na katahimikan—ang uri ng katahimikan bago tumama ang isang mapaminsalang unos.
“Sir Emiliano, tatawag na po ba ako ng mga pulis?” tanong ni Marcos, handa na ang radyo sa kanyang kamay.
Huminga nang malalim si Emiliano at inayos ang kwelyo ng kanyang polo. “Marcos, i-save ang lahat ng recording na ito. Lahat ng anggulo, mula sa sandaling umalis ako hanggang sa tawag na iyan. Ipadala ang kopya sa aking legal team at ihanda ang mga tauhan sa labas ng mansyon.”
“Ano po ang balak ninyo, Sir?”
Tumingin si Emiliano sa screen kung saan masayang humihigop ng kape si Patricia sa gitna ng sala na para bang pag-aari na niya ang buong lupain.
“Tapos na ang pagtatanghal niya,” mariing sagot ni Emiliano. “Oras na para tapusin ko ang kasinungalingang ito sa sarili kong paraan.”
