PART 2: ANG ANINO NG NAKARAAN
“Daniela? Love, buksan mo ang pinto. Alam kong nandiyan ka sa loob.”
Ang malumanay at pamilyar na boses ni Adrian na dati’y nagbibigay sa akin ng kapanatagan ay biglang naging tila yabag ng kamatayan. Nanigas ang buo kong katawan, nanuyo ang aking lalamunan, at halos marinig ko ang sarili kong tibok ng puso na kumakalabog sa aking dibdib.
Mabilis akong hinila ni Mika patungo sa likod ng malalaking kahon ng mga lumang dokumento sa sulok ng pasilyo. Mahigpit niyang tinakpan ang kanyang bibig habang nanginginig ang kanyang buong katawan. Itinaas niya ang kanyang hintuturo sa labi bilang senyas na manahimik ako.
“Love? May problema ba sa transfer? Huwag kang mag-alala, tutulungan kita,” muling narinig ang boses mula sa labas ng makapal na metal na pinto. Pagkatapos ay narinig namin ang marahang pagpihit ng doorknob. Naka-lock ito mula sa loob gamit ang electronic keycard ni Mika, kaya bahagyang kumalabog ang pinto nang hindi ito bumukas nang kusa.
“Boss, mukhang nasa loob nga. Nakita ng guwardiya na pumasok ang teller dito,” boses iyon ng ibang lalaki—marahil ay isa sa dalawang lalaking naka-itim na polo na nakatambay sa may lobby kanina.
“Bantayan ninyo ang kabilang lagusan sa basement. Huwag ninyong hahayaang makatawag siya ng pulis,” malamig at walang anumang emosyong utos ni Adrian. Ibang-iba ang tono niya ngayon. Wala na ang lambing, wala na ang asawang nag-aalala. Ang nandoon ay isang estrangherong may mabangis na plano.
Nang marinig namin ang papalayo nilang yabag, dahan-dahang huminga nang malalim si Mika. Pinunasan niya ang malamig na pawis sa kanyang noo at muling iniharap sa akin ang mga papeles sa loob ng brown envelope.
“Mika… pakiusap, ipaliwanag mo sa akin ang lahat,” pabulong kong pagsusumamo, nanginginig ang aking mga labi. “Paano nangyaring patay na siya? Labindalawang taon kaming magkasama sa iisang bubong! Paano magkakaroon ng ibang asawa si Adrian?”
Huminga si Mika nang malalim at inilabas ang isang police blotter report at authenticated death certificate mula sa Philippine Statistics Authority.
“Ma’am Daniela, ang totoong Adrian Reyes… ay pumanaw tatlong taon na ang nakalilipas sa isang malagim na aksidente sa Baguio,” panimula ni Mika, habang diretsong nakatingin sa aking mga mata. “Ang lalaking kasama mo ngayon, ang nagpapakilalang asawa mo nitong huling tatlong taon… hindi siya si Adrian. Ang tunay niyang pangalan ay Marco Hernandez.”
Napakapit ako sa pader. Umikot ang paningin ko, tila gumuho ang semento sa ilalim ng aking mga paa.
“Hindi totoo ’yan… Magkamukhang-magkamukha sila! Ang mga nunal niya, ang boses niya—”
“Pinasadyang operasyon, Ma’am,” putol ni Mika sa sinasabi ko. “Tatlong taon na ang nakararaan, naaksidente ang tunay mong asawa kasama ang lulan ng isa pang sasakyan sa Marcos Highway. Nagka-amnesia ka noon nang ilang buwan dahil sa severe head trauma, tama po ba?”
Napatakip ako sa aking mukha habang muling sumariwa ang madilim na panahong iyon. Oo, naaksidente kami. Pagising ko sa ospital noon, sinabi sa akin ng doktor na nagtamo ako ng matinding concussion at nawalan ng malaking bahagi ng memorya. Pagdilat ng mga mata ko, ang lalaking iyon ang nakaupo sa tabi ng kama ko, umiiyak, hawak ang kamay ko, at nagsasabing: “Love, salamat sa Diyos at buhay ka. Ako ang asawa mo, si Adrian.”
Dahil magulo ang isip ko at halos walang maalala, naniwala ako. Tinulungan niya akong maglakad, pinaalalahanan ako sa aming nakaraan, at inalagaan ako hanggang sa makabalik ako sa normal kong trabaho sa Makati. Pero sa tuwing magtatanong ako tungkol sa aming mga lumang litrato, sinasabi niyang nasunog ang lumang bahay habang nasa ospital ako.
“Ang lalaking iyon… si Marco Hernandez,” pagpapatuloy ni Mika, “ay isang wanted con artist at lider ng isang organized identity theft and insurance fraud syndicate. Noong aksidente sa Baguio, patay na ang tunay na Adrian pagdating sa ospital. Ngunit sa tulong ng isang tiwaling punerarya at huwad na mga doktor, ipinalit ni Marco ang sarili niyang dental records sa bangkay ni Adrian upang palabasin na si Marco ang namatay, habang ang bangkay ng tunay mong asawa ay ipinalibing sa ilalim ng ibang pangalan.”
“Pero bakit ako? Bakit kailangan niya akong pakisamahan nang tatlong taon?” tanong ko habang tumutulo ang luha ng poot at matinding panghihinayang.
“Dahil sa trust fund at insurance settlement ng pamilya ng tunay na Adrian, Ma’am,” tugon ni Mika. “May trust fund na nagkakahalaga ng mahigit dalawampung milyong piso na maiiwan lamang sa iyo kapag umabot ka sa edad na apatnapu, o kapag nailipat ang lahat ng joint property sa isang special nominee account bago sumapit ang maturity date. Sa nakaraang tatlong taon, dahan-dahang inilipat ni Marco ang maliliit na halaga mula sa mga ari-arian ninyo. Ang ₱850,000 na ito sa araw na ito ang huling kailangan para ma-liquidate ang natitirang safety deposit assets.”
Itinuro ni Mika ang litrato ng babaeng may puting damit na may nakasulat na Mrs. Adrian Reyes.
“Ang babaeng ito ay si Valerie Cruz, ang tunay na kasabwat at tunay na asawa ni Marco. Kapag napirmahan mo ang fund transfer kanina, may nakalakip na waiver of spousal claims sa micro-form. Sa sandaling mailipat ang pera, magsasampa sila ng legally processed death certificate para sa iyo, gamit ang isang pekeng insidente na nakaplano nang maganap ngayong gabi.”
Nanlamig ang bawat hibla ng aking laman. “Kaya pala… kaya pala sinabihan niya akong sa parking lot kami magkikita…”
“Opo,” mariing sabi ni Mika. “Naghihintay ang mga tauhan niya sa parking basement para kidnapin ka o gawan ng karumaldumal na aksidente. Pagkatapos, si Valerie Cruz ang lilitaw bilang ‘legal wife’ gamit ang bagong rehistradong pekeng papeles upang kubrahin ang buong dalawampung milyon. Natuklasan lamang ito ng aming risk audit team kaninang tanghali nang mag-match ang account number sa isang frozen account na iniimbestigahan ng Anti-Money Laundering Council (AMLC).”
Biglang umalingawngaw ang tunog ng walkie-talkie mula sa kabilang pader ng corridor.
“Sir, hindi namin mabuksan ang emergency fire door. Pero nakita sa CCTV ng bangko, hindi pa sila nakakalabas. Nakakulong sila sa maintenance hallway!”
Rinig na rinig namin ang mabibigat na yabag ng bakal na pamukpok. Sinusubukan nilang puwersahin ang lock.
“Daniela!” sigaw muli ng tinig ni Marco sa kabilang panig ng pinto, ngayon ay puno na ng poot at pananakot. “Huwag kang tanga! Lumabas ka riyan bago ko ipag-utos sa mga tao ko na sunugin ang pasilyong ’yan! Alam ko ang bawat galaw mo!”
Tumingin ako kay Mika. Namumutla siya ngunit mariing hawak ang kanyang cellphone.
“Ma’am, tinawagan ko na ang branch manager at ang Special Investigation Division ng NBI bago ako pumunta rito. Dalawang minuto na lang, darating na sila. Pero kailangan nating mabuhay sa loob ng dalawang minutong iyon.”
Tumingin ako sa paligid ng madilim na utility hallway. Walang ibang labasan kundi ang ventilation vent sa itaas at ang emergency fire exit na patungo sa basement—kung saan naghihintay ang kanyang mga kasabwat.
Ang lalaking inalayan ko ng aking pagtitiwala, ang lalaking pinagsilbihan ko nang tatlong taon habang ang tunay kong asawa ay nabubulok sa isang walang pangalang libingan, ay naroroon sa labas upang bawiin pati ang huling hininga ko.
Hindi na ako umiyak. Ang takot na bumalot sa akin kanina ay napalitan ng nag-aapoy na galit.
“Mika,” mahinahon ngunit matalim kong sabi. “Ibigay mo sa akin ang emergency fire extinguisher sa dingding. Hindi tayo mamamatay rito. Sila ang magbabayad.”
